II SA/Op 313/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia 20 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia opłaty za prace geodezyjne oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez D. S., zwanego dalej również skarżącym, jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia 20 kwietnia 2018 r., nr [...], wydana w przedmiecie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia opłaty w drodze decyzji dla prac geodezyjnych. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym: W związku z wykonaniem przez skarżącego pracy geodezyjnej i przyjęciem do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumentacji powstałej w wyniku jej wykonania, w dniu 21 maja 2012 r. Starosta Prudnicki wystawił mu rachunek na kwotę 9233,50 zł, nr [...], który dotyczył opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, w zakresie zgłoszenia robót nr [...]. Powyższa należność została uregulowana przez skarżącego przelewem bankowym w dniu 30 lipca 2012 r. Pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. D. S. wystąpił do Starostwa Powiatowego w Prudniku o ustalenie opłaty za wykonane czynności geodezyjne w drodze decyzji administracyjnej. Wskazał, że zgodnie z art. 40a ust. 2 pkt 3 Prawa geodezyjnego za tego rodzaju opracowania nie pobiera się opłat. Na skutek rozpatrzenia wniosku, Starosta Prudnicki, działając na podstawie art. 61 a K.p.a., postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r. odmówił wszczęcia postępowania dotyczącego ustalenia opłaty w drodze decyzji. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie w efekcie czego Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, postanowieniem z dnia 25 września 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Starosty Prudnickiego. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało zaskarżone przez D. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 22 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Op 551/15, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Prudnickiego z dnia 25 maja 2015 r. W ocenie Sądu, przedstawiona w kontrolowanych postanowieniach argumentacja nie świadczyła o wystąpieniu podstaw do odmowy wszczęcia wnioskowanego przez skarżącego postępowania. Organy obu instancji nie stwierdziły bowiem braku podstaw prawnych do wydania decyzji w sprawie ustalenia opłaty za dostęp do materiałów z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, lecz za przyczynę odmowy wszczęcia postępowania uznały zakończenie pracy geodezyjnej przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W konsekwencji uznały, że żądanie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przepisy ustawy zmieniającej z dnia 5 czerwca 2014 r. nie mają w sprawie zastosowania. Tak więc, oceniając materialnoprawny element sytuacji prawnej skarżącego, organy rozstrzygnęły o meritum żądania, natomiast procesowo zdecydowały o formalnym załatwieniu sprawy przez odmowę wszczęcia postępowania. Takie działanie organów niewątpliwie narusza natomiast w istotny sposób art. 61a § 1 K.p.a.. Niezależnie od tego, organy skupiły się jedynie na ocenie żądania skarżącego, zgłoszonego w związku z wątpliwościami odnośnie prawidłowości rozliczenia rachunku, w kontekście art. 12 ustawy zmieniającej z dnia 5 czerwca 2014 r. Tymczasem w podaniu z dnia 15 czerwca 2015 r., a następnie w zażaleniu, strona poruszyła również kwestię konieczności ustalenia opłat za obsługę pracy geodezyjnej w drodze decyzji administracyjnej. Wskazując na związanie uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OPS 1/14 - CBOSA), Sąd orzekający stwierdził, że organy obu instancji nie dostrzegły, iż w sprawie pominięto przepisy ustawy o finansach publicznych. Błędnie też organy przyjęły, że rachunek wystawiony skarżącemu stanowił prawidłową formę, w jakiej należało te opłaty ustalić. W efekcie, organy nie zastosowały się do wskazanej uchwały NSA, która przesądziła, iż po wejściu w życie ustawy o finansach publicznych (od 1 stycznia 2011 r., tj. od zaliczenia opłat za dostęp do powiatowego i wojewódzkiego zasobu geodezyjnego i kartograficznego do niepodatkowych należności budżetowych jednostek samorządu terytorialnego o charakterze publicznoprawnym) ustalenie opłaty za udostępnienie danych i informacji z powiatowego zasobu geodezyjnego odbywa się w drodze decyzji. Sąd dostrzegł ponadto, że w wyniku zmiany Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dokonanej ustawą zmieniającą z dnia 5 czerwca 2014 r., od 12 lipca 2014 r. włączono do regulacji ustawowej zasady dotyczące ustalania opłat za skorzystanie z materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie zaś z art. 40f ust. 1 znowelizowanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 520, z późn. zm.), w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną. Odnośnie do tego wskazał, że organy w ponownie przeprowadzonym postępowaniu ocenią kwestię związaną z istnieniem podstaw prawnych do wystąpienia z żądaniem decyzyjnego ustalenia opłaty za wykorzystany w przeszłości (w sytuacji skarżącego w 2011 r.) dostęp do materiałów z zasobu powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. W tym celu konieczne będzie rozważenie przez organy, czy w sprawie znajdą zastosowanie regulacje znowelizowanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (przy uwzględnieniu przepisów przejściowych i reguł intertemporalnych), czy też przepisy poprzednio obowiązujące, z tym że w tym wypadku należy pamiętać o zastrzeżonym ustawą o finansach publicznych decyzyjnym sposobie ustalania opłat za korzystanie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, o ile oczywiście organ nie stwierdzi formalnoprawnych przeszkód do rozpoznania wniosku. Realizując zalecenia wynikające z powyższego wyroku, w dniu 15 września 2016 r. Starosta Prudnicki wszczął postępowanie administracyjne. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, pismem z dnia 31 października 2016 r., skarżący wniósł o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w wysokości 9 233,50 zł z tytułu nienależnie uiszczonych opłat geodezyjnych. Decyzją z dnia 15 listopada 2016 r. Starosta Prudnicki orzekł o odmowie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w wysokości 9 233,50 zł z tytułu nienależnie uiszczonych opłat geodezyjnych za wykonanie pracy geodezyjnej. Decyzja powyższa została następnie utrzymana w mocy decyzją z dnia 9 marca 2017 r., wydaną w trybie odwoławczym przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 209/17, wydanym na skutek skargi wniesionej przez D. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, uchylił zaskarżoną decyzję odwoławczą z dnia 9 marca 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Prudnickiego z dnia 15 listopada 2016 r. Uwzględniając ocenę prawną i wskazania, wyrażone we wcześniejszym wyroku z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Op 551/15, Sąd wskazał, że z wcześniejszych zaleceń wynika bezspornie, iż organy zobligowane zostały do ponownego rozpoznania wniosku skarżącego i wydania rozstrzygnięcia kończącego to postępowanie przy uwzględnieniu regulacji znowelizowanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, bądź przepisów przejściowych, czy też przepisów poprzednio obowiązujących. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy pomimo wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji dotyczącej ustalenia opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, organy nie zakończyły tego postępowania podjęciem stosownego rozstrzygnięcia. Przedmiotem rozpoznania sprawy uczyniono inny wniosek, złożony przez skarżącego po wszczęciu postępowania, w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w wysokości 9.233,50 zł. Uznając takie działanie za wadliwe Sąd wskazał, że w dalszym ciągu organ nie zakończył postępowania z wniosku skarżącego z dnia 15 czerwca 2015 r., a do rozszerzenia granic wniosku nie był uprawniony. Konkludując Sąd stwierdził, że organy, będąc zobligowane wyrokiem tut. Sądu, pomimo prawidłowego wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej ustalenia opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, nie zakończyły tego postępowania. Z akt sprawy wynika bezspornie, iż przedmiotem swojego rozstrzygnięcia organy uczyniły inny wniosek, który podlegałby ewentualnemu rozpoznaniu dopiero po zakończeniu postępowania w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej ustalenia opłaty za czynności geodezyjne, zainicjowanego wnioskiem skarżącego z dnia 15 czerwca 2015 r. Formułując wskazania co do dalszego postępowania Sąd zobowiązał organ, do podjęcia wszelkich możliwych działań zmierzających do zakończenia postępowania wszczętego w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej ustalenia opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w wyroku tut. Sądu z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Op 551/15. Uznał też, że dopiero po zakończeniu tego postępowania możliwe będzie uruchomienie kolejnego postępowania w przedmiocie ewentualnego zwrotu nadpłaty za wykonane prace geodezyjne. Rozpoznając sprawę po raz kolejny, decyzją z dnia 18 grudnia 2017 r., nr [...], Starosta Prudnicki, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), art. 60 pkt 7 i pkt 8, art. 61 ust. 1 pkt 4i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077) w związku z art. 21 § 1 i § 2 oraz art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.), umorzył w całości postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego o ustalenie opłaty w drodze decyzji dla pracy geodezyjnej. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z podpisaną w dniu 8 kwietnia 2011 r. umową D. S. zobowiązał się do zgłoszenia prac geodezyjnych oraz do poniesienia kosztów związanych z obsługą tych prac. W dniu 30 listopada 2011 r. zamawiający podpisał protokół odbioru prac uznając, że zostały wykonane w terminie i przyjęte. W związku z zakończeniem pracy geodezyjnej został wystawiony rachunek z dnia 21 maja 2012 r., nr [...], który wykonawca uregulował w dniu 31 lipca 2012 r. Rozważając charakter prawny opłat organ wskazał, że zostały one naliczone na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. z 2004 r. Nr 37, poz. 333). W wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt K 30/12, rozporządzenie to utraciło moc z dniem 12 lipca 2014 r. Z dniem 7 czerwca 2010 r., na mocy ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2010 r. Nr 76, poz. 489) uchylono z kolei przepis art. 40 ust. 3b Prawa geodezyjnego i kartograficznego, który stanowił, że wykonywanie czynności związanych z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (...), a także wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego było odpłatne. Jednocześnie dodano przepis art. 40 ust. 3c, który obowiązywał do dnia 12 lipca 2014 r., kiedy to uchylono go na mocy art. 1 pkt 28 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 897). Po tej nowelizacji ustawodawca nadal utrzymał jednak zasadę odpłatności o czym świadczy treść aktualnie obowiązującego art. 40a ust. 1 Prawa Geodezyjnego i kartograficznego. Uwzględniając przepisy art. 90 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241), treść zmienionego tą ustawą - z dniem 1 stycznia 2011 r., art. 41 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i dodanego art. 41b Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a także przepisy art. 60, art. 61 i 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) organ wywiódł, że opłaty określone w art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z art. 60 pkt 7 i pkt 8 ustawy o finansach publicznych stanowią niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym. Wskazał, że stanowisko takie znajduje potwierdzenie w uchwale NSA z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 1/14. Stosownie też do tego stwierdził, że w świetle art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych do opłat tych znajdą odpowiednie zastosowanie przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Zaznaczył organ, że w rozpatrywanej sprawie właściwy jest stan prawny na dzień powstania obowiązku uiszczenia opłaty, to jest na dzień 30 listopada 2011 r. Przywołana uchwała NSA wyjaśnia natomiast, że po wejściu w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, od dnia 1 stycznia 2011 r., stosownie do art. 67 w związku z art. 60 pkt i 8 oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, o ustaleniu wysokości opłaty za udostępnienie danych i informacji z powiatowego zasobu geodezyjnego, o których mowa w art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, rozstrzyga starosta w drodze decyzji administracyjnej. Uznając, że decyzja ta jest decyzją o charakterze ustalającym, o której stanowi art. 21 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa organ wskazał, że brzmienie art. 40 ust. 3c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w wyraźny sposób wskazuje stan faktyczny, którego zajście jest podstawą dla powstania zobowiązania, a jego wysokość w rozpatrywanym okresie określona była w akcie wykonawczym do ustawy. Stosując odpowiednio art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych uznać tym samym należy, że doręczenie decyzji ustalającej wysokość opłaty determinowało jej powstanie. W świetle tego, a także wobec obowiązku wydania decyzji o charakterze ustalającym, tj. określonej w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, wobec brzmienia art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W okolicznościach niniejszej sprawy obowiązek D. S. ukształtował się w dniu 30 listopada 2011 r. w związku z czym nastąpił już upływ 3 - letniego terminu i prawo do wydania decyzji ustalającej przedawniło się. Brak był w sprawie również przesłanek dla ustalenia wysokości kwoty opłaty z uwzględnieniem art. 12 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając na uwadze powyższe na mocy art. 105 § 1 K.p.a. należało umorzyć postępowanie w sprawie. Od powyższej decyzji D. S. wniósł odwołanie, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 12 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 897) i art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101) poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, iż niniejsza sprawa na dzień 12 lipca 2014 r. nie była sprawą wszczętą i niezakończoną, przez co nie znajduje w niej zastosowania ww. przepis ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podczas gdy z uwagi na fakt, że na dzień 12 lipca 2014 r. wysokość należnej opłaty geodezyjnej nie została ustalona przez Starostę Prudnickiego w ostatecznej decyzji niniejsza sprawa była na ten dzień sprawą wszczętą i niezakończoną, wskutek czego względem odwołującego się zastosowanie znajduje ww. przepis ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a uiszczona przez niego opłata jest nienależna. Decyzją z dnia 20 kwietnia 2018 r., nr [...], Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jednak jak podkreślił z innych przyczyn niż wskazano w decyzji organu pierwszej instancji. Ustalił, że w dacie realizacji przedmiotowej pracy geodezyjnej znajdowały zastosowanie przepisy ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którymi w oparciu o przepis art. 61 ust. 1 ustawy finansach publicznych należało wydać decyzję o ustaleniu opłaty. Wniosek w sprawie złożony został jednak gdy ww. przepis ustawy o finansach publicznych nie miał już zastosowania, bowiem zastosowanie miały przepisy znowelizowanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne regulujące wydawanie decyzji w ww. sprawach. Na skutek zmian wprowadzonych ustawą zmieniającą z dnia 5 czerwca 2014 r. w sposób odmienny uregulowano zasady naliczania opłat. Jednocześnie w art. 12 ustawy zmieniającej wskazano, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie tj. dniem 12 lipca 2014 r., a związanych z koniecznością poniesienia opłaty, jeżeli zachodzi różnica pomiędzy wysokością opłaty wynikającą z przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w brzmieniu dotychczasowym, a opłatą wynikającą z przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 czerwca 2014 r., pobiera się opłatę niższą. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy stwierdził, że zakończenie pracy wykonanej przez D. S. nastąpiło z chwilą włączenia dokumentacji do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego tj. 30 listopada 2011 r., wobec czego w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 12 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 897). Przepis ten ma zastosowanie jedynie w odniesieniu do prac niezakończonych przed datą wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej ustawę Prawo geodezyjne i kartograficzne tj. przed 12 lipca 2014r. Pracę geodezyjną wykonywaną przez D. S. uznać natomiast należy za zakończoną przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. W sprawie nie może także mieć zastosowania przepis art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w znowelizowanym brzmieniu. Ponadto, wobec pozostającego w toku postępowania, nie jest możliwe zastosowanie rozwiązania przewidzianego w art. 61 a § 1 K.p.a., a zatem jedyną możliwość rozstrzygnięcia przewiduje art. 105 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy stwierdzając podstawy do umorzenia postępowania nie zgodził się jednak ze wskazaną przez organ pierwszej instancji podstawą prawną rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnieniem. Wskazał, że z chwilą wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej z dnia 5 czerwca 2014 r. utracona została możliwość stosowania art. 61 ust. 1 ustawy o finansach publicznych przewidującego, iż przepisy ustawy o finansach publicznych stosuje się wówczas gdy inne ustawy nie określają zasad dotyczących pobierania opłat. Znowelizowane przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowią lex specialis wobec ustawy o finansach publicznych. D. S. złożył natomiast wniosek o ustalenie opłaty w drodze decyzji w dniu 17 czerwca 2015 r., kiedy obowiązywały znowelizowane przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Praca wykonywana przez wnioskodawcę była zakończona, brak było sporu co do kwestii opłaty za udostępnienie materiałów z zasobu geodezyjnego. Brak jest zatem podstawy prawnej do rozstrzygnięcia sprawy. W skardze wniesionej na powyższą decyzję D. S. podniósł zarzuty naruszenia: - art. 67 w zw. z art. 60 pkt 7 i 8 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. 1870, ze zm.), przez ich niezastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie, że naliczenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, o której mowa w art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287, z późn. zm.), z pominięciem decyzji administracyjnej było prawidłowe; - art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 2014 z późn. zm.), poprzez błędne uznanie, że opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, pobrane na podstawie rachunku nr [...] z dnia 21 maja 2012 r., z pominięciem wymaganej przez prawo formy decyzji administracyjnej, były i są należne; - art. 12 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 897) i art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101) poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, iż niniejsza sprawa na dzień 12 lipca 2014 r. nie była sprawą wszczętą i niezakończoną, przez co nie znajduje w niej zastosowania ww. przepis ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podczas gdy z uwagi na fakt, że na dzień 12 lipca 2014 r. wysokość należnej opłaty geodezyjnej nie została ustalona przez Starostę Prudnickiego w ostatecznej decyzji niniejsza sprawa była na ten dzień sprawą wszczętą i niezakończoną, wskutek czego zastosowanie znajduje ww. przepis ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a uiszczona opłata jest nienależna, - art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a przez to stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na brak podstaw do rozstrzygnięcia sprawy Skarżącego, jako że została już ona zakończona; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji skutkowało utrzymaniem zaskarżonej decyzji Starosty Prudnickiego w mocy podczas, gdy organ odwoławczy winien był ją utrzymać w mocy, z tym że z odmiennym uzasadnieniem. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji oraz umorzenie postępowania administracyjnego z tym uzasadnieniem, że postępowanie winno zostać umorzone w całości z racji upływu terminu na wydanie decyzji ustalającej wysokość opłaty geodezyjnej, ewentualnie zastosowanie względniejszych przepisów, które weszły w życie po 12 lipca 2014 r., a uiszczone przez skarżącego sporne opłaty winny zostać zwrócone na jego rzecz. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że niekwestionowanie przez wnioskodawcę wystawionych w przeszłości rachunków za udostępnienie materiałów z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a jednocześnie złożenie wniosku o ustalenie opłaty po wejściu w życie ustawy zmieniającej z dnia 5 czerwca 2014 r., nie pozwala na ustalenie wysokości ww. opłaty w drodze decyzji wydawanej na podstawie ustawy o finansach publicznych, lecz jej rozliczenie poprzez uregulowanie należności określonej w wystawionych przez organ Dokumencie Obliczenia Opłaty. Wniosek skarżącego należało rozstrzygnąć w świetle znowelizowanych przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a to art. 40f ust. 1 w zw. z art. 40, z których wynika, że decyzja wydawana jest w przypadku sporu o wysokość należnej opłaty ustalonej w Dokumencie Obliczenia Opłaty, a skoro taki dokument nie został wystawiony, ww. przepisy znowelizowanej ustawy nie mają w sprawie zastosowania. Ponadto, zakończenie przedmiotowej pracy nastąpiło z dniem 30 listopada 2011 r., a więc w sprawie nie znajduje zastosowanie przepis art. 12 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r., który ma zastosowanie jedynie w odniesieniu do prac niezakończonych przed datą wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej, tj. przed 12 lipca 2014 r. Nie może mieć też zastosowania przepis art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w znowelizowanym brzmieniu w związku z czym uiszczonej kwoty nie można uznać za nienależną. Wobec zakończenia pracy oraz nie wystąpienia sporu co do kwestii opłaty, brak jest natomiast podstawy prawnej do rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi podstawę do umorzenia postępowania zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. Jednocześnie, skoro opłaty były pobrane legalnie, nie można domagać się ich zwrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, ocena legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w takim stopniu, który pozwalałby na uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Wprawdzie jej uzasadnienie Sąd uznał za wadliwe, jednak stwierdził, że rozstrzygniecie decyzji było prawidłowe. Z tego też powodu Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniając tak dokonaną ocenę w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że przedmiotowa sprawa podlegała już kontroli sądu i wobec tego rozpatrując sprawę ponownie organy, tak pierwszej jak drugiej instancji, zobowiązane były uwzględnić ocenę prawną oraz wskazania zawarte w prawomocnych wyrokach tut. Sądu z dnia 22 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Op 551/15 oraz z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 209/17 Zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a wyrażona w nim zasada związania oznacza, że orzeczenie sądu oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona zatem dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią natomiast konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Mając na uwadze powyższe zauważyć trzeba, że w wyroku z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 209/17, Sąd wskazał na odrębność postępowania w przedmiotowej sprawie i postępowania w sprawie z kolejnego wniosku skarżącego, dotyczącego zwrotu nadpłaty za wykonane prace geodezyjne. Stosownie do tego, prawidłowo w przedmiotowej sprawie organy nie prowadziły postępowania co do żądania drugiego wniosku, jako podlegającego ewentualnemu rozpoznaniu dopiero po zakończeniu postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty za czynności geodezyjne. Zgodnie ze wskazaniami Sądu zakończyły też postępowanie wydaniem decyzji z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w wyroku Sądu z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Op 551/15. Przypomnieć należy, że w wyroku tym Sąd, odwołując się do uchwały NSA z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 1/14 uznał, że od 1 stycznia 2011 r., tj. od zaliczenia opłat za dostęp do powiatowego i wojewódzkiego zasobu geodezyjnego i kartograficznego do niepodatkowych należności budżetowych jednostek samorządu terytorialnego o charakterze publicznoprawnym, ustalenie opłaty za udostępnienie danych i informacji z powiatowego zasobu geodezyjnego odbywa się w drodze decyzji. Wskazując na zmianę Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dokonaną ustawą z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 897 – zwanej dalej ustawą zmieniającą) dostrzegł też konieczność dokonania w sprawie oceny co do istnienia podstaw prawnych wystąpienia z żądaniem decyzyjnego ustalenia opłaty za wykorzystany w przeszłości (w sytuacji skarżącego w 2011 r.) dostęp do materiałów z zasobu powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. W tym zakresie, zgodnie ze wskazaniami Sądu, rozpoznając ponownie sprawę organy rozważyły, czy w sprawie znajdą zastosowanie regulacje znowelizowanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (przy uwzględnieniu przepisów przejściowych i reguł intertemporalnych), czy też przepisy poprzednio obowiązujące. Prawidłowo też stwierdziły bezprzedmiotowość postępowania prowadzącą do jego umorzenia. Stanowisko organu odwoławczego, wyrażone w tej kwestii, w zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Jako prawidłowy uznać natomiast należało pogląd wyrażony w decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, zgodnie z którym w sprawie należało stosować przepisy obowiązujące na dzień powstania po stronie skarżącego obowiązku uiszczenia spornej opłaty, tj. przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 5 czerwca 2014 r. Dla prawidłowego ustalenia stanu prawnego w niniejszej sprawie istotne było to, że wniosek skarżącego o wydanie decyzji ustalającej opłatę za prace geodezyjne z dnia 15 czerwca 2015 r., dotyczył prac przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 30 listopada 2011 r. Za wykonanie tych prac, dnia 21 maja 2012 r. wystawiono rachunek, który skarżący zapłacił w dniu 31 lipca 2012 r. Wskazane okoliczności są bezsporne, a uwzględniając je uznać należy, że z dniem 30 listopada 2011 r. po stronie skarżącego powstał obowiązek uiszczenia opłaty, którego konkretyzacja powinna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Wyjaśnić w tej kwestii przyjdzie, że sprawy dotyczące państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego regulowane są ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (aktualnie Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą. Na dzień przyjęcia wykonanych przed skarżącego prac do tego zasobu przepis art. 40 ust. 3c ustawy stanowił, że udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i 1b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. 1e, oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne, z zastrzeżeniem ust. 3d oraz art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Z regulacji tej wynikała zatem zasada odpłatności za wykonane przez skarżącego prace geodezyjne. Podzielić też należy pogląd wyrażony - na gruncie stanu prawnego obowiązujących na dzień zgłoszenia prac wykonanych przez skarżącego i znajdującego w sprawie zastosowanie, w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 1/14, zgodnie z którym po wejściu w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), od dnia 1 stycznia 2011 r., stosownie do art. 67 w związku z art. 60 pkt 7 i 8 oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, o ustaleniu wysokości opłaty za udostępnienie danych i informacji z powiatowego zasobu geodezyjnego, o których mowa w art. 40 ust. 3 c usta-wy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) rozstrzyga starosta w drodze decyzji administracyjnej. Wyjaśnić przyjdzie, że w art. 60 pkt 1 - 8 wymienione zostały rodzaje należności budżetowych definiowanych jako środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym będące dochodami budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego. W art. 61 tej ustawy określono właściwość organów do wydawania decyzji w odniesieniu do tych należności budżetowych, a w art. 67 ustawy ustalono, że do spraw dotyczących należności wymienionych w art. 60 nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, a do egzekucji należności - przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że określone opłaty w art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (do których należy również opłata uiszczona przez skarżącego za prace przyjęte dnia 30 listopada 2011 r.), zaliczyć należało do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, o których mowa w art. 60 ustawy o finansach publicznych. W myśl art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych do należności tych stosować natomiast należy odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. To powoduje z kolei, że decyzja ustalająca opłaty wskazane w art. 40 ust. 3c ustawy jest decyzją wymiarową, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, określającą wysokość zobowiązania w tym przedmiocie. W konsekwencji w niniejszej sprawie należało stwierdzić, że art. 40 ust. 3c ustawy wskazywał stan faktyczny, którego zajście było podstawą powstania w dniu 30 listopada 2011 r. obowiązku skarżącego w przedmiocie uiszczenia opłaty za prace geodezyjne. Dla ustalenia zobowiązania w tym przedmiocie konieczne natomiast było wydanie decyzji konkretyzującej ten obowiązek, a więc decyzji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zaznaczyć trzeba, że decyzja taka wydawana jest przez organ z urzędu. Na podstawie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej uznać jednak należy, że zobowiązanie ustalane na podstawie art. 21 § 1 pkt 2, nie może powstać jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Przepis art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Skoro więc, w niniejszej sprawie od powstania obowiązku zapłaty, organ nie wszczął z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej opłatę dla prac geodezyjnych, a 3-letni termin na ustalenie zobowiązania w drodze decyzji upłynął, to tym samym przedawniło się prawo do wydania takiej decyzji. W tym przypadku decyzja ustalająca opłatę nie mogła zostać wydana na wniosek strony złożony dnia 15 czerwca 2015 r. Podkreślić należy, że niedoręczenie decyzji w terminie wynikającym z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej skutkuje tym, że przedawnia się prawo organu podatkowego do wydania i doręczenia takiej decyzji. Jej wydanie po upływie terminu przedawnienia kwalifikuje się natomiast do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Reasumując, przyjęcie pracy geodezyjnej skarżącego w dniu 30 listopada 2011 r. i powstanie z tym dniem obowiązku zapłaty i upływu 3-letniego terminu z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiło o braku podstaw prawnych do ustalenia w niniejszej sprawie opłaty geodezyjnej na podstawie wniosku skarżącego z dnia 15 czerwca 2015 r. Tym samym postępowanie wszczęte w tej sprawie jako bezprzedmiotowe prawidłowo podlegało umorzeniu. Bezprzedmiotowość, która zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., stanowi podstawę umorzenia postępowania oznacza bowiem brak podstaw faktycznych i prawnych do rozpoznania sprawy co do meritum. Zachodzi ona niewątpliwie także w sytuacjach, gdy tak jak w niniejszej sprawie, ustanie możliwość uregulowania przez organ określonego stanu faktycznego w drodze decyzji. Wskazać należy, że słusznie uznały organy orzekające w niniejszej sprawie, że podstawy prawnej do wydania decyzji ustalającej opłatę nie mógł stanowić art. 12 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. poz. 897). Przepis ten stanowi, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, związanych z koniecznością poniesienia opłaty, jeżeli zachodzi różnica pomiędzy wysokością opłaty wynikającą z przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, a opłatą wynikającą z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pobiera się opłatę niższą. Wynika z niego zatem, że znajduje zastosowanie do spraw dotyczących ustalenia opłaty wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie powołanej ustawy. W niniejszej sprawie obowiązek uiszczenia opłaty powstał w dniu 30 listopada 2011 r., a ustalenie zobowiązania w tym zakresie nie było przedmiotem wszczętego postępowania. Co więcej na skutek upływu 3-letniego terminu brak było podstaw prawnych do jego prowadzenia i zakończenia wydaniem decyzji po tym terminie. Nie można zatem uznać, że na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. postępowanie to było wszczęte i niezakończone. Na podstawie wniosku skarżącego postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej opłatę za prace geodezyjne wszczęte zostało dopiero w 2015 r. Postępowanie to nie mogło jednak też prowadzić do wydania decyzji ustalającej opłatę na podstawie aktualnie obowiązującego art. 40f ust. 1 ustawy, zgodnie z którym w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną. W niniejszej sprawie, jak wyjaśniono powyżej, właściwy był stan prawny obowiązujący na dzień powstania obowiązku zapłaty, a decyzja ustalająca opłatę mogła być wydana do czasu upływu 3-letniego terminu wskazanego w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. przed nowelizacją z dnia 5 czerwca 2014 r. W tym też terminie skarżący nie kwestionował rachunku wystawionego za przyjęcie wykonanych prac do zasobu geodezyjnego i uiścił określoną w nim kwotę. Przed złożeniem wniosku o ustalenie opłaty w drodze decyzji nie zaistniał zatem spór co do wysokości opłaty. W obecnie obowiązującym stanie prawnym z art. 40f ust. 1 w zw. z art. 40e ustawy wynika natomiast, że decyzja wydawana jest w przypadku sporu o wysokość należnej opłaty ustalonej w Dokumencie Obliczenia Opłaty. Taki dokument nie został w niniejszej sprawie wystawiony, ponieważ rozliczenie opłat nastąpiło przed wejściem w życie powołanej nowelizacji ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Powyższe wskazuje, że brak było podstaw do rozpatrzenia wniosku złożonego w niniejszej sprawie na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów powołanych wyżej. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wobec prawidłowego rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania wszczętego na wniosek skarżącego, zaistniały podstawy do oddalenia wniesionej skargi. Podkreślić przy tym trzeba, że odrębną kwestią, która nie podlegała badaniu w granicach niniejszej sprawy, zarówno przez organy jak i przez Sąd, jest ustalenie, czy w zaistniałym stanie faktycznym istnieją podstawy prawne do zwrotu opłaty uiszczonej przez skarżącego na podstawie wystawionego rachunku, bez uprzedniego wydania decyzji ustalającej taką opłatę. Zagadnienie to, jak wskazał już tut. Sąd w wyroku z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 209/17, podlegać może rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu, na podstawie wniosku skarżącego o zwrot nadpłaty. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 P.p.s.a. i zgodnie z art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.