II SA/Op 32/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. C. na Sąd Rejonowy w K. w przedmiocie skargi na działanie sądu powszechnego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 18 stycznia 2008 r. nazwanym "zażalenie" i skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, I. C. zakwestionowała działania Sądu Rejonowego w K., w toczącej się przed tym Sądem sprawie o nabycie spadku ( sygn. akt [...] ). Zwróciła się także o przyspieszenie rozpatrzenia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ) - zwaną dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.ps.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 tej ustawy spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Zasada ta, znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca nie wskazała bowiem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Przedstawione w skardze żądanie dotyczące rozpatrzenia zażalenia na działania Sądu Rejonowego w K. w sprawie o nabycie spadku, nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, albowiem właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje rozstrzygania spraw o charakterze cywilnoprawnym. Postępowanie sądowe w tych sprawach unormowane jest przez przepisy kodeksu postępowania cywilnego ( art. 1 kpc ). Zgodnie zaś z art. 2 kpc, do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne - o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych - oraz Sąd Najwyższy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie jest zatem sądem wyższej instancji w stosunku do Sądu Rejonowego w K. i w zakresie jego działania nie leży rozpoznawanie zażaleń stron niezadowolonych z rozstrzygnięć sądu powszechnego, o co wniosła skarżąca. Sąd administracyjny nie może także ingerować w prace sądu powszechnego w celu przyspieszenia postępowania o nabycie spadku. W świetle art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.