II SA/Op 322/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej M. B. w sprawie ze skargi A Sp. z o. o. w O. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie legalności robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w O. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...), nr (...), uchylił zaskarżoną decyzję i określił, że decyzja ta w całości nie podlega wykonaniu. Odpis powyższego orzeczenia został doręczony stronom oraz uczestnikowi postępowania. W imieniu M. B. przesyłkę pocztową zawierającą odpis zapadłego wyroku oraz pouczenie o trybie i zasadach wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku, odebrała w dniu 11 grudnia 2007 r., jego siostra R. Z., o czym świadczy adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W dniu 9 stycznia 2008 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna sporządzona przez samego uczestnika postępowania – M. B., która to skarga została nadana przesyłką pocztową w dniu 7 stycznia 2008 r. ( data stempla pocztowego ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej P.p.s.a., od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę tę może wnieść zarówno strona, jak i prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem ( art. 173 § 2 P.p.s.a. ). Zważyć należy, iż przez stronę w tym przypadku uważa się nie tylko podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego czy organ, którego działanie lub bezczynność została zaskarżona, lecz stroną w rozumieniu art. 173 § 2 P.p.s.a. jest także uczestnik postępowania. Delegację do stosowania tego przepisu prawa w stosunku do uczestnika postępowania zawiera bowiem art. 12 P.p.s.a., w myśl którego ilekroć w P.p.s.a. jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania. Możliwość osobistego wniesienia skargi kasacyjnej przez uczestnika postępowania została jednakże ograniczona brzmieniem przepisu zawartego w art. 175 § 1 P.p.s.a. Przepis ten wprowadza tzw. przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że podmiotami uprawnionymi do sporządzania skargi kasacyjnej są adwokat i radca prawny, a także - po myśli § 2 art. 175 P.p.s.a. – inne wskazane ustawą osoby, czyli adwokat, radca prawny, sędzia, prokurator, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. W treści skargi kasacyjnej M. B. nie wskazał, aby należał do określonego w komentowanym przepisie kręgu podmiotów. Przytoczyć wypada także w tym miejscu orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyrażono pogląd, iż skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu wniesienia jej z naruszeniem art. 175 P.p.s.a., bez wzywania do usunięcia braków ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, opubl. "Monitor Prawniczy" z 2004 r., nr 5, s. 2002 ). Podobny pogląd wyraził także Sąd Najwyższy, który podkreślił, że niewskazanie uprawnienia do sporządzenia skargi kasacyjnej powoduje jej niedopuszczalność i konieczność odrzucenia ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2000 r., IV CKN 1008/00; opubl. OSP 2001/12/80 ). Sporządzenie zatem skargi kasacyjnej osobiście przez stronę skutkować musi uznaniem jej za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlegającą odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, orzeczono jak w sentencji postanowienia.