II SA/Op 322/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 24 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 3 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie, z dnia 24 marca 2011 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, oddalił skargę. Odpis powyższego orzeczenia wraz z uzasadnieniem sporządzonym na piśmie, został doręczony skarżącej w dniu 2 grudnia 2012 r. W dniu 29 grudnia 2012 r., skarżąca przesłała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 października 2012 r. sporządzoną przez nią samą z datą 29 grudnia 2012 r. Skarga kasacyjna została przesłana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 11 stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę tę może wnieść zarówno strona, jak i prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem ( art. 173 § 2 P.p.s.a. ). Możliwość osobistego wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę postępowania została jednakże ograniczona brzmieniem przepisu zawartego w art. 175 § 1 P.p.s.a. Przepis ten wprowadza tzw. przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że podmiotami uprawnionymi do sporządzania skargi kasacyjnej są adwokat i radca prawny, a także - po myśli § 2 art. 175 P.p.s.a. - inne wskazane ustawą osoby, czyli adwokat, radca prawny, sędzia, prokurator, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. W treści skargi kasacyjnej skarżąca nie wskazała, aby należała do określonego w komentowanym przepisie kręgu podmiotów. Przytoczyć wypada także w tym miejscu orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyrażono pogląd, iż skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu wniesienia jej z naruszeniem art. 175 P.p.s.a., bez wzywania do usunięcia braków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, opubl. "Monitor Prawniczy" z 2004 r., nr 5, s. 2002). Podobny pogląd wyraził także Sąd Najwyższy, który podkreślił, że niewskazanie uprawnienia do sporządzenia skargi kasacyjnej powoduje jej niedopuszczalność i konieczność odrzucenia ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2000 r., IV CKN 1008/00; opubl. OSP 2001/12/80 ). Sporządzenie zatem skargi kasacyjnej osobiście przez stronę skutkować musi uznaniem jej za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlegającą odrzuceniu. Ponadto dostrzec należy, że strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną w sposób nieprawidłowy, co spowodowało uchybienie przez nią terminowi do jej wniesienia. Skarżąca, przesłała skargę kasacyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zamiast do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał w dniu 11 stycznia 2012 r. skargę kasacyjną strony według właściwości do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu. Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem, art. 177 § 1 P.p.s.a., przewiduje pośredni tryb wnoszenia skarg kasacyjnych – strona zobowiązana jest w tym przepisie do wniesienia skargi kasacyjnej nie tylko w określonym terminie, ale także do określonego sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. Stąd też nie można uznać za datę miarodajną dla ustalenia terminu wniesienia skargi kasacyjnej daty nadania przesyłki na adres sądu, który nie jest dla tej czynności procesowej właściwy. Datą wniesienia skargi kasacyjnej jest w tym przypadku dzień, w którym przesyłkę tę sąd niewłaściwy przekazał właściwemu sądowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w warszawie z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1718/06, dostępne System Informacji Prawnej Lex nr 281815). W niniejszej sprawie dniem tym jest 11 stycznia 2012 r., natomiast bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął się dla skarżącej w dniu 3 grudnia 2011 r. i zakończył się w dniu 2 stycznia 2012 r. Termin ten upływał w świąteczną niedzielę Nowego Roku 1 stycznia 2012 r., jednakże stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a, jeżeli ostatni dzień terminu przypada w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po tych dniach. Ostatni dzień do wniesienia skargi kasacyjnej wypadał zatem w poniedziałek 2 stycznia 2012 r. Tymczasem skarga kasacyjna, jak wskazano wyżej została wniesiona w dniu 11 stycznia 2012 r., kiedy to sąd niewłaściwy przesłał ją sądowi właściwemu, a zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, orzeczono jak w sentencji postanowienia.