II SA/Op 323/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 9 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie przyznania dodatku energetycznego postanawia odrzucić skargę. T. I. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 9 kwietnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 lutego 2018 r., nr [...], w którym uznano, że Dyrektor Miejskiego Centrum Świadczeń w Opolu, w związku z pozostawieniem bez rozpoznania sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 20 grudnia 2017 r. o ustalenie prawa do dodatku energetycznego, nie dopuścił się bezczynności. Skarżąca wniosła skargę w piśmie z dnia 15 maja 2018 r., złożonym do organu osobiście i zaadresowanym do Prezesa SKO, w którym wskazała, że kwestionuje decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 marca 2018 r., nr [...]. Wobec treści tego pisma, zwrócono się do skarżącej wezwaniem z dnia 18 czerwca 2018 r., nr II Og 82/18, o wyjaśnienie, czy poza zaskarżoną decyzją, w piśmie z dnia 15 maja 2018 r. skarży także postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 9 kwietnia 2018 r., nr [...]. Wezwanie to zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do niego w terminie 7 dni od dnia otrzymania, spowoduje przyjęcie, że pismo z 15 maja 2018 r. stanowi także skargę na postanowienie 9 kwietnia 2018 r., nr [...]. Wezwanie z dnia 15 czerwca 2018 r., zawarte w przesyłce nr R [...], pomimo awizowania nie zostało odebrane przez stronę z placówki pocztowej i należało je uznać za skutecznie doręczone skarżącej w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., ze skutkiem w dniu 5 lipca 2018 r. Skarżąca nie kwestionowała takiego trybu doręczenia jej powyższej przesyłki. Złożyła wprawdzie do Sądu pismo z dnia 13 sierpnia 2018 r. kwestionujące doręczanie jej przez pocztę 3 przesyłek sądowych, ale nie wskazała w nim numeru przedmiotowej przesyłki. Skoro skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na ww. wezwanie, to Sąd przyjął, że pismo z dnia 15 maja 2018 r. stanowi także skargę na postanowienie SKO w Opolu z dnia 9 kwietnia 2018 r. Odpowiadając na skargę, SKO w Opolu pismem z dnia 1 sierpnia 2018 r. wniosło o odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie. Wyjaśniło, że postanowienie z dnia 9 kwietnia 2018 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 13 kwietnia 2018 r., a skarga została wniesiona w dniu 15 maja 2018 r. Natomiast termin do wniesienia skargi upływał w dniu 14 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Na zasadzie art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei według art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Tak sformułowany zapis jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje niezależnie od okoliczności sprawy. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. Stosownie zaś do art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Dodać jeszcze trzeba, że wskazany wyżej trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie. Jest on również terminem prekluzyjnym, w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzuca wniesioną skargę. Jak wynika z przedłożonej dokumentacji, zaskarżone postanowienie z dnia 9 kwietnia 2018 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 13 kwietnia 2018 r. Zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na powyższe postanowienie rozpoczął dla skarżącej bieg w dniu 14 kwietnia 2018 r. i upływał w niedzielę przypadającą w dniu 13 maja 2018 r., która jest dniem wolnym od pracy, na podstawie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 90). W tych okolicznościach za ostatni dzień terminu należało uznać 14 maja 2018 r., stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a., stanowiącego, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Tymczasem skarżąca złożyła skargę do organu drugiej instancji we wtorek w dniu 15 maja 2018 r., a więc już po terminie do jej wniesienia. Wskazano wcześniej, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, stąd należało orzec jak w sentencji postanowienia.