II SA/Op 325/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 21 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Wojewoda Opolski, decyzją z dnia 21 maja 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., nr 69 poz. ze 415 zm., dalej jako ustawa) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania R. R. od decyzji Starosty Brzeskiego z dnia 11 grudnia 2012 r., nr [...], uchylającej decyzję z dnia 30 stycznia 2012 r., nr [...], w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 10 stycznia 2012 r. i orzekającej o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 15 listopada 2011 r. – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazaną wyżej decyzję Wojewody Opolskiego poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. W dniu 8 sierpnia 2011 r. R.R. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Brzegu i na mocy decyzji Starosty Brzeskiego z dnia 8 sierpnia 2011 r., nr [...], został uznany za osobę bezrobotną. Jednocześnie organ pierwszej instancji orzekł o odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast decyzją z dnia 8 listopada 2011 r., nr [...], Starosta Brzeski przyznał stronie prawo do zasiłku od dnia 7 listopada 2011 r. do dnia 8 sierpnia 2012 r. Kolejną decyzją, z dnia 30 stycznia 2012 r., nr [...], Starosta Brzeski orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 10 stycznia 2012 r., podając, że R.R. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, co skutkowało orzeczeniem na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Równocześnie organ poinformował, że było to pierwsze niestawiennictwo od dnia 1 lutego 2011 r., zaś odzyskanie statusu osoby bezrobotnej będzie możliwe po upływie 120 dni od dnia niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy – w wyniku ponownej rejestracji. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2012 r., wydanym z upoważnienia Starosty Brzeskiego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wznowiono postępowanie w sprawie utraty przez R. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 stycznia 2012 r. i utraty prawa do zasiłku z dniem 10 stycznia 2012 r., zakończone decyzją ostateczną Starosty Brzeskiego z dnia 30 stycznia 2012 r., nr [...]. Organ wyjaśnił, że wznawia się postępowanie, jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który decyzję wydał. Wskazując na uzyskanie informacji o rozpoczęciu przez stronę działalności gospodarczej z dniem 15 listopada 2011 r., organ stwierdził zaistnienie podstaw do wznowienia postępowania. Wobec czego, decyzją z dnia 11 grudnia 2012 r., [...], uchylił własną decyzję z dnia 30 stycznia 2012 r., nr [...], na mocy której R.R. utracił status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku z dniem 10 stycznia 2012 r. i orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 15 listopada 2011 r. W podstawie prawnego swego rozstrzygnięcia organ przywołał art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Decyzję tę doręczono stronie postępowania, z pominięciem pełnomocnika, któremu to ww. decyzję doręczono w dniu 5 kwietnia 2013 r. O powyższej decyzji wydanej w postępowaniu wznowieniowym R.R., reprezentowany przez pełnomocnika J.J., wniósł odwołanie, w którym domagał się jej uchylenia. Decyzji tej zarzucił sprzeczność z prawem oraz naruszenie zasad postępowania administracyjnego. Podniósł, że powołane przez PUP w Brzegu okoliczności, a to przeprowadzenie wewnętrznej kontroli, która miała doprowadzić do ujawnienia, że odwołujący rozpoczął z dniem 15 listopada 2012 r. prowadzenie działalności gospodarczej są całkowicie nieprawdziwe. Nie godził się, aby anonimowe pismo było przyczyną wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Wywodził, że treść pisma, którym dysponował organ nie odnosiła się do niego, a jedynie do jakiegoś niezidentyfikowanego stażysty, nadto z pisma tego nie wynikało, aby R.R. prowadził działalność gospodarczą. Zaznaczył, że PUP nie okazał do wglądu oryginału rzeczonego pisma, a jedynie na jego wniosek przekazał kserokopię ww. pisma. Nadmienił, że w dniu 17 listopada 2012 r. powiadomił ustnie pracownika PUP w Brzegu o rozpoczęciu działalności gospodarczej, a osoba przyjmująca ustne podanie odmówiła sporządzenia protokołu, mimo że była do tego zobowiązana po myśli art. 67 § 2 pkt 1 K.p.a. Odwołujący argumentował, że fakt prowadzenia przez niego działalności gospodarczej był znany organowi co najmniej od dnia 17 listopada 2012 r., dlatego też wznawianie postępowania z powołaniem się na nowe okoliczności jest całkowicie bezzasadne. Organ odwoławczy opisaną na wstępie decyzją z dnia 21 maja 2013 r. nie zgodził się z zarzutami odwołania. Przedstawiając swoje stanowisko, na wstępie wyjaśnił pojęcie osoby bezrobotnej. Wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego, powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli (...), między innymi nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: – zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie minął, albo, – nie upłynął jeszcze okres, do określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podkreślił, że o powyższych zasadach strona została pouczona w dniu rejestracji, tj. 8 sierpnia 2011 r., otrzymała informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, której odbiór potwierdziła własnoręcznym podpisem. Wojewoda przypomniał, że z dokumentów dołączonych do akt sprawy wynika, że Starosta Brzeski, po powzięciu informacji od anonimowego nadawcy oraz na podstawie wydruku z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej ustalił, że R.R. posiadając status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych, podjął z dniem 15 listopada 2011 r. działalność gospodarczą. Fakt ten zdeterminował wszczęcie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., przez organ pierwszej instancji, o czym powiadomiono stronę pismem z dnia 22 listopada 2011 r. i umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z możliwości tej strona skorzystała. W dalszym ciągu organ odwoławczy argumentował, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2f ustawy, osoba posiadająca wpis do ewidencji działalności gospodarczej nie może posiadać statusu osoby bezrobotnej. Na poparcie swojego stanowiska Wojewoda przywołał treść pisma z dnia 28 listopada 2008 r. ([...]) Departamentu Rynku Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, w którym jednoznacznie stwierdzono, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje z dniem wpisu do działalności do rejestru. W tym stanie rzeczy, Wojewoda Opolski nie znalazł podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i utrzymał w mocy decyzję Starosty Brzeskiego z dnia 11 grudnia 2012 r. Decyzję Starosty Brzeskiego z dnia 11 grudnia 2012 r. pierwotnie doręczono R.R. w dniu 19 grudnia 2012 r., natomiast w dniu 5 kwietnia 2013 r., decyzję tę doręczono ponownie do rąk pełnomocnika ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym (karta 26 akt adm.). Jednocześnie Wojewoda Opolski opierając się o przepis art. 134 K.p.a., postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ wywodził, że odwołanie od decyzji z dnia 11 grudnia 2012 r. zostało złożone przez R. R. w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 3 stycznia 2013 r., a więc po upływie czternastodniowego terminu przewidzianego do dokonania przedmiotowej czynności. Decyzją nr [...] (znak sprawy [...]), z dnia 5 marca 2013 r., Starosta Brzeski na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 lit, f , a także art. 33 ust. 4 ustawy ponownie orzekł o utracie przez R.R. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 15 listopada 2011 r. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi działającego w imieniu R. R. – w dniu 8 marca 2013 r. (karta 15 i 14 akt adm.). W wyniku wniesionego odwołania, Wojewoda Opolski decyzją z dnia 29 kwietnia 2013 r., powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 105 § 1 K.p.a., uchylił decyzję Starosty Brzeskiego z dnia 5 marca 2013 r. i umorzył postępowanie objęte tą decyzją. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w obrocie prawnym funkcjonuje już decyzja rozstrzygająca w przedmiocie utraty przez R.R. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 15 listopada 2013 r., dlatego uznał, iż brak było podstaw prawnych do wydania przez organ I instancji decyzji w tej samej sprawie. W skardze do Sądu na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 21 maja 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Brzeskiego z dnia 11 grudnia 2012 r., nr [...], R.R. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł zarzut naruszenia podstawowych przepisów regulujących postępowanie administracyjne, a także zasad postępowania, w szczególności art. art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 32, 33, 35 § 1 i § 3, 36, 63, 66a, 67, 68, 69, 71, 73, 74, 75 , 81, 110, 134, 145, 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania zakwestionował takie działania organu, które doprowadziły do dwukrotnego wydania decyzji w tej samej sprawie. Ponadto uznał, że wydanie wszystkich decyzji przez PUP w Brzegu nie zostało poprzedzone wymaganym przez przepisy prawa powiadomieniom strony o zakończeniu postępowania i informacją o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie w zakresie zebranego materiału dowodowego. Dowodził, że strona nie miała możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, a także nie miała możliwości wglądu do akt sprawy. Nie godzi się z sytuacją, w której PUP w Brzegu wielokrotnie modyfikuje swoje stanowisko, wydając kolejne decyzje w tej samej sprawie, a Wojewoda Opolski w żaden sposób nie odnosi się do zmienionego stanowiska organu pierwszej instancji. W przekonaniu skarżącego, podjęte przez PUP w Brzegu czynności naprawcze po niewłaściwym doręczeniu decyzji z dnia 11 grudnia 2012 r. bezpośrednio stronie, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, były nieudolne. Akcentował, że "w powołanych okolicznościach czynnościami naprawczymi, jakie powinien podjąć PUP w Brzegu winno być prawidłowe doręczenie pełnomocnikowi wszystkich pism w tym także decyzji nr [...] z dnia 11 grudnia 2012 r." Równocześnie skarżący podniósł, że Wojewoda Opolski dokonując kontroli instancyjnej popełnił szereg nieprawidłowości. W przekonaniu skarżącego, Wojewoda winien wskazać, że nie było podstaw do wydania w dniu 22 listopada 201 r. przez PUP w Brzegu postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., nie zaistniała bowiem żadna nowa okoliczność, wynikającą z informacji od anonimowego nadawcy. Twierdził, że anonimowe pisma pozostawia się bez nadania im dalszego biegu. Podkreślił, że wobec istnienia wad procesowych decyzja organu pierwszej instancji powinna być uchylona. Zakwestionował także rozstrzygnięcie Wojewody z dnia 31 stycznia 2013 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdyż decyzja Starosty z dnia 11 grudnia 2012 r. jest aktem nieistniejącym, jako, że nie została doręczona do rąk pełnomocnika. Zwrócił uwagę na niestaranność w działaniu organów polegającą na niekompletności akt administracyjnych, w tym na nieprzedstawieniu organowi odwoławczemu udzielonego przez stronę pełnomocnictwa. Zakwestionował wniosek Wojewody skierowany do Ministra Pracy i Polityki Społecznej o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 31 stycznia 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), nie rozstrzyga też tzw. skarg powszechnych, składanych w trybie art. 227 K.p.a., na nienależyte wykonywanie zadań przez pracowników organów administracji publicznej. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie wedle wskazanego wyżej kryterium legalności, jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 21 maja 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Brzeskiego z dnia 11 grudnia 2012 r. uchylającą decyzję z dnia 30 stycznia 2012 r. w sprawie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 10 stycznia 2012 r. i orzekającą o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 15 listopada 2011 r. W ocenie Sądu, skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało mieć przede wszystkim na uwadze to, że została ona wydana w trybie nadzwyczajnym, to jest po wznowieniu postępowania administracyjnego z urzędu. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania sprawy i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją administracyjną ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją podjęto, było dotknięte wadliwością. Skoro instytucja ta stanowi odstępstwo od zasady z art. 16 § 1 K.p.a. trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wadliwość ta musi mieć charakter kwalifikowany, a jej rodzaje zostały wyczerpująco wyliczone w przepisach prawa procesowego. W postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego sprawy administracyjnej. Natomiast w postępowaniu nadzwyczajnym przedmiotem postępowania jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. określa, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Postępowanie wznawia się zatem, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych; po drugie, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej; po trzecie, okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Organy administracji obydwu instancji prawidłowo ustaliły, że wskazane wyżej przesłanki wznowienia zaistniały w sprawie. Po wydaniu przez organ I instancji decyzji ostatecznej z dnia 30 stycznia 2012 r. w przedmiocie utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 stycznia 2012 r. i utracie prawa do zasiłku z dniem 10 stycznia 2012 r., w dniu 22 listopada 2012 r. (karta 39 akt adm.) organ I instancji powziął wiadomość, że skarżący w dniu 15 listopada 2011 r. jako bezrobotny, posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, co potwierdzał wypis z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Ministra Gospodarki. W dokumencie tym zaznaczono, że działalność gospodarcza prowadzona jest przez "A" R.R., siedzibą przedsiębiorcy jest [...] w [...], w powiecie brzeskim, województwo opolskie. Jako datę rozpoczęcia działalności gospodarczej podano dzień 15 listopada 2011 r. Wobec tego, organ I instancji uprawniony był do wydania postanowienia z dnia 22 listopada 2012 r., na podstawie art. 149 § 1 K.p.a., po zbadaniu, że zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., i wznowienia postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 30 stycznia 2012 r. o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 stycznia 2012 r. i utracie prawa do zasiłku z dniem 10 stycznia 2012 r. Organ wyjaśnił, że fakt ten stwierdzono w toku kontroli wewnętrznej, w wyniku której ustalono, że w aktach sprawy brak jest adnotacji o powiadomieniu przez R.R. o rozpoczęciu działalności gospodarczej z dniem 15 listopada 2011 r., zaś po lekturze akt administracyjnych brak podstaw do zakwestionowania tych ustaleń organu. Z tej racji, w ocenie Sądu, zasadnie organy orzekające przyjęły, że po wydaniu przez organ I instancji decyzji o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 stycznia 2012 r. i utracie prawa do zasiłku z dniem 10 stycznia 2012 r. ujawnione nowe okoliczności faktyczne wskazują na brak podstaw do uznania skarżącego za osobę bezrobotną, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że skarżący posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej z datą jej rozpoczęcia, tj. z dniem 15 listopada 2011 r. i nie został wykreślony z tej ewidencji. W świetle powyższego jest jednoznaczne, że skarżący, w całym okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych po dniu 15 listopada 2011 r. - nie spełniał wymogu, od którego przepisy uzależniały uzyskanie statusu bezrobotnego, a co za tym idzie - prawa do zasiłku, będącego wszak świadczeniem przysługującym wyłącznie osobie bezrobotnej. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ww. ustawy o promocji zatrudnienia stanowi bowiem, iż ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, (...), niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, (...), jeżeli: nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (...). Natomiast art. 33 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy stanowi: starosta, (...), pozbawia statusu bezrobotnego, który: nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Omawiany przepis stwarza domniemanie dla organu administracji publicznej, że osoba wpisana do ewidencji prowadzi działalność gospodarczą. Organ nie jest uprawiony ani zobowiązany do badania czy faktycznie taka działalność jest prowadzona. Istotą definicji bezrobotnego jest założenie, iż chodzi o osobę która nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej, a tym bardziej nie jest podmiotem gospodarczym. Zasadnie więc organy obydwu instancji - uzyskawszy informację o tym fakcie - uznały, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., uzasadniająca wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi powiedzieć przyjdzie, że zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Jedynie wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz w art. 145a K.p.a. i art. 145b K.p.a. następuje tylko na żądanie strony – jednakże z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wznowienie postępowania z urzędu, oznacza, że jest to działanie z inicjatywy organu. Organ może działać z własnej inicjatywy lub z inicjatywą wznowienia może wystąpić podmiot na prawach strony: organizacja społeczna (spełniająca przesłanki z art. 31 § 1 K.p.a.), prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich. Przyczyną wznowienia może być też skarga osoby trzeciej (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1986 r., II SA 634/86, ONSA 1986, nr 2, poz. 46: "Nakaz rozpatrzenia możliwości wzruszenia ostatecznej decyzji we właściwym trybie, zawarty w art. 235 § 1 K.p.a., oznacza, że jeżeli w skardze zarzuca się, iż decyzję wydano na podstawie fałszywych dowodów (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.), to właściwym trybem rozpatrzenia takiego zarzutu, jak i innych zarzutów dotyczących prawidłowości postępowania, wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a., jest tryb wznowienia postępowania"). Dlatego też Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego, że wznowienie postępowania, bez wniosku strony, nie było możliwe. Powiedzieć też przyjdzie, że okolicznością która doprowadziła do wszczęcia nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej był uzyskany przez organ zatrudnienia urzędowo poświadczony fakt o zarejestrowaniu przez skarżącego działalności gospodarczej. Stąd podniesiony zarzut, iż na podstawie anonimu nie można doprowadzić do wszczęcia postępowania administracyjnego nie ma żadnej doniosłości prawnej. Zaakcentować przyjdzie, że informacje zawarte w anonimowym piśmie zostały zweryfikowane przez organ w toku postępowania. Niezależnie od powyższego, Sąd zgadza się ze skarżącym, że w czasie procedowania w przedmiocie utraty przez R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 15 listopada 2011 r. organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, poprzez doręczenie decyzji Starosty Brzeskiego z dnia 11 grudnia 2012 r. bezpośrednio stronie, z pomięciem pełnomocnika, a następnie ponowne wydanie decyzji w tym samym przedmiocie (decyzji w istocie tożsamej) w dniu 5 marca 2013 r., jednak akt ten nie był objęty kontrolą sądową w niniejszej sprawie. Równocześnie Sąd nie dokonywał oceny zgodności z prawem postanowienia Wojewody Opolskiego z dnia 31 stycznia 2013 r., uznając, że także i to rozstrzygnięcie, w rozumieniu art. 135 P.p.s.a., nie mieści się w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Odpowiadając na zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym głównie artykułowanego zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., powiedzieć przyjdzie, że jeżeli organ pouczył stronę o przysługujących jej uprawnieniach procesowych i umożliwił ich realizację w każdym stadium postępowania, a tak było w przedmiotowej sprawie, gdzie organ pouczył skarżącego w piśmie z dnia 22 listopada 2012 r. (karta 44 akt adm.), o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i ewentualnego zgłoszenia żądań, to wówczas na stronie spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego pomiędzy brakiem zawiadomienia jej o prawie do złożenia oświadczenia końcowego a wynikiem sprawy. W sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. W tym miejscu podkreślić przyjdzie, że skarżący nie kwestionował faktu uzyskania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a tym samym nie zaprzeczał ujawnieniu się okoliczności uznanej przez organ jako przesłanka wznowienia postępowania. Zważywszy zatem, że skarżący we wniosku o wpis do ewidencji określił dzień podjęcia działalności gospodarczej – 15 listopada 2011 r., to właściwe było w postępowaniu wznowieniowym zastosowanie wobec skarżącego przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, polegające na pozbawieniu go statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku z tym właśnie dniem. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 6