II SA/Op 326/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o zwrot kosztów przejazdu w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Op 326/10, Sąd oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego. Wnioskiem z dnia 13 lipca 2010 r. skarżący zwrócił się o zwrot kosztów przejazdu na rozprawę w dniu 8 lipca 2010 r. oraz kosztów powrotu do domu w kwocie 16,20 zł. Do wniosku skarżący dołączył bilet. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego (art. 205 § 1 P.p.s.a.). Z przywołanego na wstępie przepisu jednoznacznie wynika, że możliwość uwzględnienia wniosku o zwrot kosztów postępowania istnieje wówczas, gdy skarżący uzyskuje korzystne dla siebie rozstrzygnięcie Sądu. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca, ponieważ skarga została oddalona, a więc skarżącemu nie przysługuje zwrot żądanych kosztów przejazdu. Poza powyższym należy wskazać także na regulację zawartą w art. 210 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych jej kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Tym samym, aby wniosek był skuteczny strona powinna go złożyć do momentu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, chyba że strona, działająca bez profesjonalnego pełnomocnika nie byłaby pouczona przez sąd o skutkach niezgłoszenia wniosku w terminie. W przedmiotowej sprawie skarżący został pouczony o treści art. 210 § 1 P.p.s.a. w doręczonym mu zawiadomieniu o rozprawie, a zatem nawet w sytuacji gdyby skarga W. K. została uwzględniona, wniosek o zwrot kosztów przejazdu podlegałby oddaleniu, jako spóźniony. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 199, art. 200 i art. 160 P.p.s.a.