II SA/Op 327/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 16 grudnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy postanawia : ustanowić dla A. G. adwokata. A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 16 grudnia 2013 r. nr [...], w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. W skardze zwróciła się o przyznanie jej pomocy prawnej. W związku z tym referendarz sądowy przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy i wezwał ją do jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni, stosownie do treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U 2012 poz. 270, z późn. zm.), dalej zwanej też P.p.s.a., nakazującego złożenie wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru, pouczając, że niezastosowanie się do niniejszego wezwania spowoduje pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie referendarz sądowy, wyjaśnił, że skarżąca nie ma w swojej sprawie, należącej do spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej, obowiązku uiszczania kosztów sądowych, od których jest zwolniona z mocy ustawy na zasadzie art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Skarżąca odebrała wezwanie w dniu 30 czerwca 2014 r. i przesłała do Sądu wypełniony formularz wniosku w dniu 2 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego). W uzasadnieniu wniosku skarżąca napisała, że jest osobą samotnie wychowującą nieletnia córkę, mieszkają w wynajętym mieszkaniu. Jest osobą, od dwóch lat chorującą na [...] i inne związane z tym choroby. Uzyskuje wynagrodzenie w kwocie najniższej krajowej, żyje w ubóstwie. Miesięczny dochód jej rodziny to netto 1690 zł, składa ja się na niego wynagrodzenie netto 1190 zł i alimenty dla córki w kwocie 500 zł. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, w związku ze złożonym przez skarżącą wnioskiem, na podstawie art. 255 P.p.s.a. wezwał ją w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania do złożenia wyjaśnień i dokumentów, tj. - zaświadczenia o aktualnych zarobkach z zakładu pracy, wskazując, że nie trzeba przedkładać jeśli potwierdzą je wyciągi z konta bankowego, - wyciągu z posiadanych rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy przed złożeniem wniosku (z miesięcy kwiecień, maj i czerwiec 2014 r.), jej i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, - jakie aktualnie ponosi koszty utrzymania mieszkania, poprzez przedłożenie dokumentów na tę okoliczność, takich jak kopie rachunków za gaz, wodę, prąd, itd., także jaki jest koszt wynajmu mieszkania, np. poprzez przedłożenie kopii umowy, rachunku zapłaty lub oświadczenia w tym przedmiocie, - wskazanie czy skarżąca lub członkowie jej gospodarstwa domowego korzystali w okresie ostatnich 3 miesięcy przed złożeniem wniosku czasie z pomocy społecznej, poprzez wskazanie rodzaju i kwot pomocy, -przedłożenie ewentualnych kosztów ponoszonych w związku z jej chorobą (leki, koszty wizyt lekarskich itp.) Wezwanie to zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do niego w zakreślonym terminie, może być uznane za niewykazanie spełniania przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy i skutkować jego odmową. Skarżąca odebrała wezwanie w dniu 21 lipca 2014 r. i nadesłała dokumenty w dniu 23 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego). Przesłała zaświadczenie o zarobkach, umowę najmu lokalu mieszkalnego, rachunki za media mieszkalne, karty leczenie szpitalnego oraz zaświadczenie z dnia 24 grudnia 2013 r., o potrzebie stałego przyjmowania leków, aktualną decyzję w sprawie prawa do świadczenia funduszu alimentacyjnego na córkę M., a także o odpłatności za pobyt córki w ośrodku wychowawczym Skarżąca opisała swoje wydatki w piśmie z dnia 22 lipca 2014 r., potwierdzają je nadesłane dokumenty. Skarżąca ponosi co miesiąc średnio wydatki w kwocie 1494 zł, wynoszą one 85 zł energia elektryczna, gaz 50 zł, woda i kanalizacja 49 zł, telefon i Internet 35 zł, abonament telewizji 60 zł, wynajem mieszkania 400 zł, wyżywienie córki 165 zł, koszty dojazdów córki do ośrodka 120 zł, wyżywienie skarżącej 300 zł, zakupy środków higienicznych, pościeli itp. 50 zł, leki 100 zł. Skarżąca wskazała, że średnio zostaje 190 zł, ale faktycznie pochłaniają je różne nieprzewidziane awarie i wydatki. Skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Według natomiast art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest wstanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ubiegająca się ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że wnioskodawczyni w razie wniesienia skargi będzie korzystała z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, a dotyczy to również kwestii świadczeń rodzinnych, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Sytuacja taka zachodzi w sprawie, a zatem skarżąca jest ustawowo zwolniona od kosztów sądowych, o jakich mowa w art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Wobec tego należało rozpoznać jej wniosek, jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w części. W ocenie orzekającego, należy stwierdzić, że sam fakt kształtowania się dochodu miesięcznego wnioskodawczyni na poziomie 1690 zł pozwala na uznanie, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego swojego i rodziny. Szczególnie, że jest osobą zmagającą się z poważną chorobą, mającą na wychowaniu dorastająca córkę. Sytuacja materialna wnioskodawczyni uprawnia ją zatem do przyznania jej prawa pomocy w zakresie przez nią żądanym, w związku z tym orzekający postanowił ustanowić dla niej adwokata. Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.