II SA/Op 33/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: sekretarz sądowy Jolanta Hadała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2005r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji w K. decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 94 ust. l i art. 95 ust. 2, art. 97 ust. 5, art. 88 ust. l ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2000r., Nr 101, poz. 1092) odmówił W. M. przyznania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 30 kwietnia 1992r. W. M. na podstawie decyzji nr [...] o przydziale mieszkania, Komendanta Rejonowego Policji w K. otrzymał lokal mieszkalny mieszczący się w budynku będącym w trwałym zarządzie Komendy Wojewódzkiej Policji w O., w P. przy ulicy [...]. Przydzielony lokal składał się z 2 pokoi o powierzchni mieszkalnej 28,80 m2. Wymienione mieszkanie W. M. w dniu 1 listopada 2003r. przekazał do dyspozycji resortu. Organ dodał, że na mocy pozwolenia na budowę, decyzją nr [...] wnioskodawca rozpoczął budowę domu mieszkalnego, w którym zamieszkał w październiku 2003r. Organ podał zasady przyznawania pomocy finansowej zawarte w art. 94 ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w z dnia 17 października 2001r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131 poz. 1468). Przywołując przepis § 1 rozporządzenia organ podał, że pomoc finansową przyznaje się policjantowi w służbie stałej, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Skoro W. M. przydzielono lokal mieszkalny w P. przy ulicy [...] decyzją administracyjną, stąd wnioskowana pomoc nie przysługuje. Podkreślił, że skoro policjant miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej (art. 95 ust. 2), to nie spełnia ustawowych warunków do uzyskania ponownego prawa do lokalu co w konsekwencji sprawia, iż nie jest uprawniony do przyznania pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ust. l ustawy o Policji. W odwołaniu W. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przyznanie pomocy finansowej. Wskazał, że organ nie wziął pod uwagę zapisu § 6 pkt. 2 rozporządzenia, który wskazuje podmioty legitymowane do uzyskania pomocy finansowej. Podał, że lokal, który otrzymał jest w dyspozycji organu, a ponadto nie był to lokal mieszkalny lecz kwatera tymczasowa znajdująca się w budynku jednostki, a ponadto lokal ten zdał do dyspozycji resortu. Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawca w dniu 31 października 2003r., przekazał protokolarnie do dyspozycji organu Policji zajmowany lokal mieszkalny w P. i w dniu 10 listopada 2003r. złożył wniosek do Komendanta Powiatowego Policji w K. o przyznanie pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Organ stwierdził, że zarzut pominięcia zapisu § 6 ust. 2 rozporządzenia nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem należy ten przepis interpretować łącznie z ust. 1 § 6., który stanowi o sytuacji gdy policjant skorzystał z pomocy finansowej w formie zaliczkowej przed dniem 30 października 1997r., a taka okoliczność nie zachodzi co do wnioskodawcy. Podał, że lokal mieszkalny, który otrzymał W. M. spełniał wymagania przewidziane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131 póz. 1469). Dodał, że wnioskodawcy przysługiwały 4 normy zaludnienia tj. od 28 m2 do 40 m2powierzchni mieszkalnej, a przydzielony lokal miał 28,8 m2 powierzchni mieszkalnej. Organ odwoławczy wskazał, że przesłanki do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie pomocy finansowej są wymienione w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, które ściśle wiążą się z art. 88 ust. 1, ustalającym generalną zasadę, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej o powierzchni odpowiedniej do przysługujących policjantowi i jego rodzinie norm zaludnienia. Jeżeli organ Policji nie spełnia powyższego obowiązku w stosunku do policjanta posiadającego prawo do otrzymania lokalu na podstawie decyzji o przydziale organu Policji, policjant z mocy art. 94 ust. 1 ustawy nabywa prawo do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie mieszkania spółdzielczego, domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Rezygnacja W. M. z przydzielonego mu wcześniej mieszkania o odpowiedniej powierzchni w związku z uzyskaniem przez niego domu jednorodzinnego nie daje uprawnień z art. 94 ust. 1 ustawy do pomocy finansowej. W skardze na powyższą decyzję W. M. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie zgadza się z decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, bowiem otrzymał lokal funkcyjny, który nie spełniał wymogów norm zaludnienia. Zdaniem skarżącego, wg, § 10 rozporządzenia lokal mieszkalny winien stanowić odrębną nieruchomość i zaspokajać podstawowe potrzeby rodziny, a zatem nie w budynku przeznaczonym na cele służbowe na terenie obiektu zamkniętego. Powtórzył za odwołaniem, że przyznane mieszkanie to jedynie kwatera tymczasowa. Nadmienił, że do dnia przekazania mieszkania funkcyjnego, które zajmował do 31 października 2003r. nie było można go wykupić na własność. Oświadczył, że zajmowane dotychczas mieszkanie znajduje się w budynku Referatu Dzielnicowych w P. i zostało już przydzielone innemu policjantowi zatrudnionemu w KPP K. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Na zasadzie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzygają spory kompetencyjne i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa wyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym, podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270). Przepis art. 145 § 1 pkt 2 powyższej ustawy obliguje sąd do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) lub w innych przepisach. Sąd administracyjny zatem ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, przy czym rozważa prawo obowiązujące w dniu jej wydania jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji. W ramach kontroli legalności, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu (...), sąd nie jest związany granicami skargi. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie domu jest ustawa z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2000r., Nr 101, poz. 1092 ze zm.). Zaskarżone decyzje zostały oparte na przepisie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Przywołany przepis określa w sposób jednoznaczny, że pomoc nie przysługuje policjantowi, który otrzymał lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Zgodnie bowiem z ogólną zasadą wyrażoną w art. 88 ust. 1 ustawy, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Realizacja tego prawa może nastąpić w sposób przewidziany w ustawie. Prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest ściśle związane z faktem niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych uprawnionego funkcjonariusza. Oznacza to, że pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, stanowi konsekwencję niezrealizowania uprawnienia policjanta do uzyskania lokalu mieszkalnego (por. uchwała NSA OPS 1/99, z dnia 29 marca 1999r., ONSA 1999/3/77). Zwrócić należy uwagę, że w art. 94 ust. 2 ustawy przewidziana została delegacja dla Ministra Spraw Wewnętrznych do określenia zasad przyznawania i zwrotu oraz wysokości pomocy finansowej. W oparciu o tę delegację Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 17 października 2001r. wydał rozporządzenie w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468). W treści § 1 rozporządzenia stanowi się o zasadach przyznawania pomocy finansowej, policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Odnosząc do rozpoznawanej sprawy, powyżej opisaną regulację wynikającą z przywołanych przepisów, należało w pierwszej kolejności ocenić czy skarżący był uprawniony do żądanej pomocy finansowej. Z dokonanej analizy zebranego w sprawie materiału dokumentacyjnego jednoznacznie wynika, że W. M. decyzją Nr [...], z dnia 30 kwietnia 1992r. o przydziale mieszkania funkcyjnego, wydaną przez Komendanta Rejonowego Policji w K., otrzymał lokal mieszkalny, w budynku będącym w trwałym zarządzie Komendy Wojewódzkiej Policji w O., mieszczący się w P. przy ulicy [...]. Przydzielony lokal składał się z 2 pokoi o powierzchni mieszkalnej 28,80 m2. Skarżący natomiast neguje, że otrzymał lokal mieszkalny, twierdził bowiem, że przywołaną decyzją otrzymał kwaterę tymczasową. Zdaniem skarżącego sporne mieszkanie nie odpowiadało wielkości przysługujących norm na osobę w jego rodzinie, ponadto nie stanowiło odrębnej nieruchomości. Należy zauważyć, iż w dacie otrzymania spornego mieszkania przez skarżącego, obowiązywał akt wykonawczy do ustawy o Policji tj. zarządzenie Nr 49 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 maja 1991r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów, a także szczegółowych zasad przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. Urz. MSW Nr 2, poz. 47), które również zostało przywołane w podstawie prawnej decyzji Nr [...], z dnia 30 kwietnia 1992r. Komendanta Rejonowego Policji w K. przydzielającej lokal mieszkalny skarżącemu. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt. 1 tego zarządzenia, przy przydzielaniu policjantowi posiadającemu rodzinę, przysługiwała norma zaludnienia od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej. Wielkość normy zaludnienia nie uległa zmianie i jest aktualna, co wynika z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października w sprawie pomocy finansowej (...). Ponieważ rodzina skarżącego składa się z czterech osób, stąd minimalna powierzchnia mieszkalna wynosiła 28 m2. Decyzją Nr [...], z dnia 30 kwietnia 1992r, zostało przydzielone skarżącemu mieszkanie, o ogólnej powierzchni 65,50m2, w tym 2 pokoje mieszkalne o łącznej powierzchni 28,80m2, a zatem zgodnie z obowiązującymi normami zaludnienia. Stąd zarzut skarżącego, że lokal nie spełnia wymogów norm zaludnienia jest bezpodstawny, gdyż powierzchnia mieszkalna odpowiada liczbie przysługujących mu norm zaludnienia, nawet gdy jest ona tylko w minimalnej wielkości. Zaakcentować należy, że decyzja dotyczyła mieszkania, a nie tymczasowej kwatery lub sugerowanego w skardze "lokalu funkcyjnego". Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że przydzielone mieszkanie znajdowało się w "budynku jednostki organizacyjnej Policji, przeznaczonym na cele służbowe", nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, bowiem dysponowanie lokalami mieszkalnymi objęte jest trybem decyzyjnym przez dysponentów tych mieszkań. Stąd wywód skargi, że zajmowane mieszkanie wyczerpuje regulację z § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia (...), jest chybiony. Dodać należy, w dniu 31 października 2003r., "Protokołem zdawczo – odbiorczym mieszkania" skarżący zdał przydzielone mieszkanie, a nie jak twierdzi - tymczasową kwaterę, która podlega odrębnej regulacji w przywołanych wyżej aktach prawnych. W tym stanie faktycznym oraz prawnym brak jest podstaw do przyjęcia, że przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, z wniosku skarżącego o przyznanie pomocy finansowej, organy administracji publicznej naruszyły prawo. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrując się naruszenia prawa materialnego ani też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), oddalił skargę.