II SA/Op 333/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 kwietnia 2011 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska, działającego z upoważnienia Starosty Nyskiego, z dnia 30 listopada 2010 r., nr [...], którą odmówiono K. Ł. zmiany decyzji własnej z dnia 7 października 2009 r., nr [...], określającej Zakładowi [...] K. Ł., zlokalizowanemu w miejscowości [...], dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez źródła hałasu eksploatowane na terenie w/w Zakładu. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie, które miało następujący przebieg: Decyzją z dnia 7 października 2009 r., nr [...], Naczelnik Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska, działający z upoważnienia Starosty Nyskiego, określił Zakładowi [...] K. Ł., zlokalizowanemu w [...], gmina [...], dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez źródła hałasu eksploatowane na terenie w/w Zakładu, wyrażone wskaźnikami LAeq D i LAeq N, dla terenów, na które oddziałuje ten Zakład, tj.: na teren zabudowy zagrodowej (posesja w [...] nr [...], działka nr ew. [...]) LAeq D dla pory dnia (6.00 - 22.00) - 55 dB(A) i LAeq N dla pory nocy (22.00 - 6.00) - 45 dB(A), oraz na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (posesja w [...] nr [...], działka nr ew. [...]) LAeq D dla pory dnia (6.00 - 22.00) - 50 dB(A) i LAeq N dla pory nocy (22.00 - 6.00) - 40 dB(A). Jednocześnie organ określił zakres i sposób prowadzenia pomiarów poziomu hałasu, zgodnie z częstotliwością i metodyką referencyjną przewidzianą w obowiązujących przepisach prawa w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji. Zobowiązał również K. Ł. do ewidencjonowania i przechowywania wyników okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego od instalacji lub urządzeń Zakładu przez okres 5 lat od końca roku, którego dotyczą oraz przekazywania organowi ochrony środowiska i Opolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie rodzajów, terminów i sposobu prezentacji, wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 115a ust. 1, 3, 4 i 5, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że dla terenów objętych oddziaływaniem hałasu z Zakładu [...] brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego oceny co do rodzajów terenów, na które oddziałuje Zakład dokonano na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tych oraz sąsiednich terenów. Tereny sąsiadujące z Zakładem zaliczono do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (posesja nr [...]) oraz zabudowy zagrodowej (posesja nr [...]) i dla takich terenów - zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. - określono dopuszczalne poziomy hałasu dla pory dnia i nocy. Decyzja ta stała się ostateczna wobec niezaskarżenia jej przez żadną ze stron postępowania. Pismem z dnia 5 października 2010 r. K. Ł. wystąpił o zmianę powyższej decyzji w części dotyczącej dopuszczalnych poziomów hałasu określonych dla terenu posesji położonej w [...] nr [...] (działka nr [...]). Wnioskodawca stwierdził, że rodzaj zabudowy występującej na terenie w/w działki oraz sposób jej zagospodarowania świadczy o tym, że działka użytkowana jest jako gospodarstwo rolne, a nie jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jak określono w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Przedmiotowa posesja stanowiła gospodarstwo rolne, w którym w latach osiemdziesiątych hodowano trzodę chlewną, a które odziedziczyła obecna właścicielka. Należą do niej również wydzierżawione grunty rolne, natomiast podwórze oznaczono na mapach jako pastwisko. Po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia 30 listopada 2010 r., nr [...], Naczelnik Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska, działając z upoważnienia Starosty Nyskiego, na podstawie art. 104 K.p.a. i art. 115a ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska, odmówił K. Ł. zmiany decyzji własnej z dnia 7 października 2009 r. W ustaleniach stanu faktycznego organ opisał ostateczną decyzję, której zmiany domagał się wnioskodawca i wyjaśnił, że dopuszczalne poziomy hałasu określono kwalifikując tereny do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, na podstawie ich faktycznego zagospodarowania i wykorzystania, co jest zgodne z art. 115 ustawy. Teren działki nr ew. [...] (posesja nr [...] w [...]), sąsiadującej z działką strony, określony został jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, dla której - zgodnie z poz. 2 pkt a tabeli 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku - dopuszczalny poziom hałasu wynosi: LAeq D = 50[dB] i LAeq N = 40[dB]. Organ podał, że w dniu 29 października 2010 r. przeprowadził wizję terenową na terenie nieruchomości otaczających Zakład [...], w tym na działce nr [...] (posesja nr [...]) stanowiącej własność Z. S., w wyniku której ustalono, iż działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym dwukondygnacyjnym. Na nieruchomości występuje szczątkowa, w części zawalona zabudowa gospodarcza. Nie jest na niej prowadzona działalność rolnicza, nie są również hodowane zwierzęta inwentarskie. Właścicielka posesji oświadczyła, że działka użytkowana jest wyłącznie do celów mieszkalnych i nie planuje zmiany użytkowania przedmiotowej działki w kierunku zagospodarowania zagrodowego. Organ uzyskał również informację od Urzędu Miejskiego w [...], że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] z dniem 31 grudnia 2003 r. stracił ważność i do chwili obecnej Gmina nie przystąpiła do sporządzenia nowego planu. Następnie organ przytoczył treść art. 115a ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska i stwierdził, że przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do przepisów ogólnych K.p.a., co oznacza, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu może ulec zmianie wyłącznie w przypadkach określonych taksatywnie w powołanej regulacji prawnej, z wyłączeniem zastosowania art. 155 K.p.a. Dokonując analizy co do sposobu zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości położonej w [...], organ posłużył się definicją zabudowy jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej, określonymi w § 3 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). W oparciu o powyższe organ stwierdził, że na terenie posesji w [...], sposób zagospodarowania i użytkowania działki, zarówno w chwili wydawania decyzji z dnia 7 października 2009 r., jak i obecnie nie odpowiada definicji zabudowy zagrodowej, gdyż na terenie działki nie jest prowadzone gospodarstwo rolne, a budynek mieszkalny wraz z towarzyszącymi zabudowaniami wykorzystywany jest wyłącznie dla potrzeb mieszkającej w nim rodziny. Nie zachodzą zatem podstawy do zmiany decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w trybie art. 115a ust. 7 pkt 1-3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Końcowo organ odnotował, że od dnia wydania decyzji z dnia 7 października 2009 r. nie uchwalano miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z Zakładu należącego do strony, jak również nie nastąpiła zmiana przepisów stanowiących podstawę określenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. Ł., wnosząc o jej zmianę. Ponownie wskazał na argumentację zawartą we wniosku z dnia 5 października 2009 r. dowodząc, że posesja nr [...] została mylnie zakwalifikowana przez organ, ponieważ zawsze było to gospodarstwo rolne. Dodatkowo wskazał, że o powyższym świadczą takie okoliczności, jak opłacanie podatku rolnego, czy też dopłaty z ARiMR w Nysie. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, w ocenie którego rolnik to osoba prowadząca hodowlę inwentarza, a grunty należące do posesji nr [...] muszą z nią sąsiadować. Odwołujący podał także, że przeprowadzona w dniu 17 sierpnia 2010 r. kontrola wykazała przekroczenie norm hałasu i nałożono na niego karę w wysokości 166,74 zł. W związku z powyższym od strony sąsiadki założył ekran o wysokości 3 metrów. Do odwołania dołączył kserokopię wyrysu mapy ewidencyjnej z obrysem działki nr [...] oraz wypisu uproszczonego. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 20 kwietnia 2011 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, dodatkowo wskazując, że w protokole z oględzin przeprowadzonych w dniu 29 października 2010 r. odnotowano w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w [...], że jest ona zagospodarowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jednokondygnacyjnym. Obok zlokalizowano zabudowania gospodarcze o powierzchni równej ok. 50% powierzchni zabudowy mieszkaniowej i nieużytkowane pastwisko. Organ podał również, że do akt dołączono wydruk z informacji z rejestru gruntów, z którego wynika, że w ramach w/w działki stanowiącej własność S. D. wyróżniono trzy rodzaje użytków opisanych jako grunty orne, pastwiska trwałe i użytki rolne zabudowane. Z kolei w odniesieniu do działki nr [...] k. m. [...] stanowiącej własność Z. S. wyróżniono dwa rodzaje użytków opisanych jako pastwiska trwałe i użytki rolne zabudowane. Następnie organ przytoczył mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w tym art. 115a ust. 7, art. 378 ust. 1 oraz postanowienia § 3 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i na tej podstawie wywiódł, że istotą prowadzonego postępowania jest ustalenie, czy w stosunku do okoliczności warunkujących wydanie decyzji ostatecznej o dopuszczalnym poziomie hałasu, zaistniały okoliczności uzasadniające jej zmianę. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji po zbadaniu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, prawidłowo ustalił i wskazał okoliczności odmowy zamiany decyzji ostatecznej. Zgodnie bowiem z art. 115a ust. 7 pkt 2 w/w ustawy wiążącym dla sprawy jest stan faktyczny, tj. stwierdzony na gruncie, zaś ustalenia wypisów z rejestru gruntów, czy też wypisów z ksiąg wieczystych, mogą mieć tu zastosowanie co najwyżej pomocniczo. Dalej organ powołał się na ustalenia dokonane na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 29 października 2010 r. i w oparciu o przytoczone regulacje prawne stwierdził, że od dnia wydania ostatecznej decyzji z dnia 7 października 2009 r. nie nastąpiła zamiana faktycznego zagospodarowania i wykorzystania przedmiotowych nieruchomości, na które oddziałuje hałas z Zakładu [...], która uzasadniałby zmianę kwestionowanej decyzji. Ponadto, nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z Zakładu, jak również nie zmieniły się zastosowane przepisy prawa. Wobec powyższego, Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w dniu orzekania nie zaistniały okoliczności skutkujące zmianą wcześniejszej decyzji z mocy prawa. Organ stwierdził także, iż decyzja pierwszoinstancyjna została uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a., a postępowanie był prowadzone przy czynnym udziale stron. Odnosząc się do treści odwołania Kolegium wskazało, że istotnym dla sprawy jest stan faktyczny zagospodarowania działek, na który oddziałuje hałas. Dlatego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają zapisy w księdze wieczystej dla w/w nieruchomości, a nawet to, czy osoba - poza nieruchomością objętą tym oddziaływaniem - prowadzi działalność rolniczą lub prowadzi gospodarstwo rolne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu K. Ł. nie zgodził się ze stanowiskiem Kolegium. Jego zdaniem, decyzja podjęta przez Starostwo Powiatowe w Nysie jest błędna. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości wnioski i argumentację zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej skarżący podtrzymał skargę. Dodał, że w jego ocenie sprawa nie została zakończona, a w toku już są następnie postępowania, w których dochodzi do ograniczenia norm hałasu oraz naliczania przez organy kar. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, dlatego w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa. Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie aktów stanowił przepis art. 115a ust. 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z tą regulacją, decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu może ulec zmianie w przypadku: 1) uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu; 2) zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 3) zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu. Powołany przepis określa zamknięty katalog przesłanek, które upoważniają organ do zmiany decyzji ostatecznej określającej dopuszczalny poziom hałasu. Jak trafnie argumentowały organy decyzyjne, powyższa norma prawna wyłącza zastosowanie art. 155 K.p.a. stanowiącego podstawę zmiany decyzji na ogólnych zasadach. W tym przypadku, zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali, obowiązywanie art. 155 K.p.a. zostało wykluczone, a w zamian zastosowanie znajdują postanowienia art. 115a ust. 7 ustawy (por. K. Gruszeczki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz. Wydawnictwo Wolters Kluwer business, wyd. 3, Warszawa 2011, str. 164). Odnosząc powyższą regulację prawną do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo uznały, iż nie zachodzą podstawy do zmiany decyzji ostatecznej z dnia 7 października 2009 r., określającej Zakładowi [...] K. Ł. dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez źródła hałasu eksploatowane na terenie przedmiotowego Zakładu. Ustalenia faktyczne organów w powyższym zakresie zostały dokonane w oparciu o wyniki oględzin przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji w dniu 29 października 2009 r. w otoczeniu Zakładu [...], które to oględziny potwierdziły, że działka nr [...] (posesja nr [...]) stanowiąca własność Z. S. zagospodarowana jest w ten sposób, że posadowiony jest na niej jednorodzinny, dwukondygnacyjny budynek mieszkalny. Na terenie nieruchomości występuje też szczątkowa, w części zawalona zabudowa gospodarcza. Właścicielka posesji nie prowadzi działalności rolniczej, nie hoduje zwierząt inwentarskich, a wedle jej oświadczenia wykorzystuje przedmiotową działkę wyłącznie do celów mieszkalnych i nie planuje zmiany jej użytkowania w kierunku zagospodarowania zagrodowego. Z kolei działka nr [...] w [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, jednokondygnacyjnym. Obok zlokalizowano zabudowania gospodarcze o powierzchni równej ok. 50% powierzchni zabudowy mieszkaniowej i nieużytkowane pastwisko. W tym miejscu odnotować trzeba, że strony postępowania miały zapewniony czynny udział w wyżej opisanych oględzinach, gdyż organ pierwszej instancji - zgodnie z art. 79 § 1 K.p.a. - zawiadomił je o miejscu i terminie przeprowadzenia "wizji terenowej". Ponadto o uczestnictwie stron w tej czynności świadczą ich podpisy złożone na protokole z oględzin. Omawiany dowód został zatem przeprowadzony w sposób prawidłowy, co oznacza, że mógł on stanowić podstawę przyjętych przez organy ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu, orzekające organy zasadnie więc uznały, że od daty wydania kwestionowanej decyzji nie nastąpiła zmiana faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas z przedmiotowego Zakładu. Zarówno bowiem w dacie wydania decyzji z dnia 7 października 2009 r., jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji, sposób zagospodarowania spornej posesji w [...] nr [...] odpowiada definicji zabudowy jednorodzinnej zawartej w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), zgodnie z którą jest to jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Podkreślić przy tym przyjdzie - na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy - że dla ustalenia, czy spełniona została przesłanka określona w art. 115a ust. 7 pkt 2 ustawy przesądzające jest faktyczne wykorzystanie nieruchomości, a nie to wynikające z rejestru gruntów, czy też z wypisu z księgi wieczystej. Powyższe wynika z art. 115 ustawy, stosownie do którego, w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Ponadto, jako prawidłowe należało również ocenić stanowisko organów decyzyjnych odnośnie niespełnienia przesłanek określonych w art. 115a ust. 7 pkt 1 i 3 ustawy. W tym zakresie ustalono bowiem, że nie nastąpiła zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego oddziaływaniem hałasu z Zakładu, co potwierdza informacja z Urzędu Miejskiego w Głuchołazach zawarta w piśmie z dnia 10 listopada 2010 r., nr [...]. Poza tym od czasu wydania kwestionowanej decyzji nie uległy zmianie przepisy określające dopuszczalne poziomy hałasu, gdyż w dacie podjęcia decyzji z dnia 7 października 2009 r. oraz w dacie wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Reasumując, Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie orzekające organy obu instancji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz właściwie oceniły zgromadzony materiał dowodowy i dokonały trafnej interpretacji mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów, w konsekwencji uznając, że nie zachodzą określone w art. 115a ust. 7 ustawy podstawy do zmiany ostatecznej decyzji z dnia 7 października 2009 r. o dopuszczalnym poziomie hałasu. Powyższe oznacza, że organy wywiązały się z obowiązków nałożonych na nie przepisami art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Ponadto, skarżącemu oraz pozostałym stronom postępowania zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu, stosownie do zasady wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. Natomiast podjęte akty zostały uzasadnione zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a., gdyż w uzasadnieniu faktycznym organy wskazały fakty, które uznały za udowodnione i dowody, na których się oparły, oraz podały przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym wskazano i wyczerpująco omówiono podstawę prawną rozstrzygnięcia. W tych okolicznościach nie można więc zasadnie twierdzić, że zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną podjęto z takim naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania, które powodowałoby konieczność ich uchylenia. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.