II SA/Op 335/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia odrzucić skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie decyzją z dnia 8 lutego 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 listopada 2015 r., wymierzającą A Spółce z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: Spółka) karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwocie 2.400 zł. W decyzji zamieścił pouczenie o prawie wniesienia, w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Aleje Jerozolimskie 94, 00-807 Warszawa. Decyzja ta została przesłana na adres Spółki i pod tym adresem odebrana w dniu 12 lutego 2016 r. przez K. Z., posługującą się pieczęcią firmową Spółki, co wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru przesyłki. Spółka, w imieniu której działał Prezes Zarządu Spółki – A. R., uprawniony według aktualnego odpisu z KRS do samodzielnej reprezentacji Spółki, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, przesyłając ją pocztą, listem poleconym nadanym w dniu 11 marca 2016 r., co wynika z daty stempla pocztowego. Na kopercie zamieszczony został adres: Główny Inspektor Transportu Drogowego, ul. Postępu 21, 02-676 Warszawa. Przesyłka ta została przez operatora pocztowego zwrócona nadawcy z adnotacją "firma wyprowadziła się". Następnie, Spółka ponownie przesłała skargę pocztą, listem poleconym nadanym w dniu 22 marca 2016 r., kierując ją tym razem na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jaki został wskazany w pouczeniu zawartym w decyzji z dnia 8 lutego 2016 r. Skarga ta wpłynęła do organu w dniu 25 marca 2016 r., co wynika z daty prezentaty, i w dniu 20 kwietnia 2016 r. została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu. Wskazał także, że Spółka nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 864/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu jako sądowi właściwemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie odnotowania wymaga, że stosownie do treści art. 59 § 1 i 2 P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazanie sprawy wydanym przez sąd, który stwierdził swą niewłaściwość. Z tego względu, w związku z przekazaniem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sprawa ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w [...], zwanej nadal Spółką, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 lutego 2016 r., podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Ponadto wskazać przyjdzie, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a., do których należy wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2). Czynność dokonana po upływie terminu jest bowiem bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Na zasadzie art. 54 § 1 P.p.s.a, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast według art. 58 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (§ 1 pkt 2), przy czym odrzucenie skargi następuje w drodze postanowienia, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Po myśli art. 83 § 3 P.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Z przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że zasadą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest wnoszenie skargi za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt, a decydującą datą jest data oddania pisma w polskiej placówce pocztowej. Dla skutecznego wniesienia pisma procesowego tą drogą pismo to musi być ponadto nadane przed upływem określonego terminu (art. 85 P.p.s.a.), zaś adresat co do zasady prawidłowo przez nadawcę wskazany, co wynika z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529, z późn. zm.), zgodnie z którym przesyłkę pocztową doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej. Z kolei, stosownie do art. 32 ust. 1 tej ustawy, przesyłkę pocztową, której nie można doręczyć adresatowi, operator pocztowy co do zasady zwraca nadawcy. W świetle powołanych przepisów, dane umieszczone na przesyłce determinują sposób wykonania umowy przez operatora pocztowego. Potwierdza to również art. 3 pkt 21 ustawy Prawo pocztowe, który definiuje przesyłkę pocztową jako rzecz opatrzoną oznaczeniem adresata i adresem, przedłożoną do przyjęcia lub przyjętą przez operatora pocztowego w celu przemieszczenia i doręczenia adresatowi. Jak celnie wskazuje się w orzecznictwie, podmiot świadczący usługi pocztowe nie może dowolnie doręczać przesyłek, nawet jeżeli z urzędu znany jest mu prawidłowy adres (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2010 r., II OZ 969/10, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie na przesyłce zawierającej skargę, nadanej w dniu 11 marca 2016 r., jako adresat wskazany został Główny Inspektor Transportu Drogowego, natomiast adres "ul. Postępu 21, 02-676 Warszawa" jest adresem poprzedniej siedziby organu, co Sądowi wiadomym jest z urzędu. Wskazanie konkretnego adresata, który nie ma siedziby pod adresem podanym na przesyłce, stanowiło przeszkodę do wykonania usługi pocztowej i uzasadniało zwrócenie przez operatora pocztowego przesyłki do nadawcy w trybie 32 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe, z powodu niemożności jej doręczenia. W tych okolicznościach za datę wniesienia skargi uznać należy dzień 22 marca 2016 r., tj. datę ponownego nadania przez Spółkę skargi, kierowanej tym razem na prawidłowy, aktualny adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podany w pouczeniu zamieszczonym w skarżonej decyzji z dnia 8 lutego 2016 r. Z uwagi na bezsporny w sprawie fakt, że kwestionowana decyzja została doręczona Spółce skutecznie w dniu 12 lutego 2016 r., określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. 30-dniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 13 lutego 2016 r., i - zważywszy, że ostatni dzień terminu przypadał na 13 marca 2016 r., będący niedzielą - termin ten upływał z dniem 14 marca 2016 r. (poniedziałek), stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Tym samym, wniesienie skargi przez skarżąca Spółkę w dniu 22 marca 2016 r. nastąpiło z po upływie terminu do jej wniesienia, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. W tych okolicznościach, niezależnie od przyczyn zaadresowania przesyłki zawierającej skargę na nieprawidłowy adres organu i tym samym niezastosowania się do pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, w której wskazany został prawidłowy adres organu, nie można uznać skargi za wniesioną w terminie. W konsekwencji, skoro wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu i jest bezskuteczne, to skargę należało odrzucić. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.