II SA/Op 339/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na Burmistrza Strzelec Opolskich w przedmiocie odszkodowania postanawia odrzucić skargę. Pismem, z dnia 31 sierpnia 2009 r., wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, T. M. wniósł skargę, w której domagał się od Urzędu Miejskiego w Strzelcach Opolskich odszkodowania w wysokości 30.000 złotych. W uzasadnieniu swojego pisma wyjaśnił, że w związku z wykonaniem nawierzchni asfaltowej na drodze polnej, które to czynności zlecił Urząd Miejski w Strzelcach Opolskich, doszło do "obniżenia powierzchni przed jego posesją o 15 cm, co uniemożliwia skarżącemu garażowanie samochodu, który stoi na drodze i rdzewieje". W odpowiedz na skargę Burmistrz Strzelec Opolskich wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Dodatkowo organ wyjaśnił, że żądanie T. M. zapłaty kwoty 30.000 zł związane jest z remontem ulicy [...] w S., przeprowadzonym w roku 2008. Wykonawca spornych robót, [...], został wybrany w przetargu nieograniczonym i roboty swoje wykonał na podstawie umowy nr [...] z dnia 27 marca 2008 r. Burmistrz podał, że roboty realizowano i odbierano, opierając się o dokumentację projektową oraz specyfikacje techniczne i odbioru. Wynagrodzenie, zgodnie z § 3 umowy było wynagrodzeniem ryczałtowym, wykonawca nie mógł żądać jego podwyższenia, również koszty usunięcia niezgodności obciążały wykonawcę. Organ wskazał, że asfalt ułożony niezgodnie z dokumentacją projektową był przez wykonawcę, na jego koszt, frezowany i układany ponownie do zgodności z dokumentacją projektową. Wszystkie usterki stwierdzone podczas odbioru robót i kontroli były usuwane, po czym ponownie sprawdzano jakość poprawek. Ostatecznie organ stwierdził, że droga została wykonana prawidłowo, zgodnie z dokumentacją projektową i odebrana 28 lipca 2008 r. Jednocześnie Burmistrz Strzelec Opolskich przyznał, że T. M. zgłaszał reklamację ze względu na utrudniony wjazd do garażu z remontowanej drogi, zaś zdaniem organu, utrudniony wjazd do garażu jest wynikiem bardzo stromego zjazdu, a jest to okoliczność niezależna od wykonawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zakres działania sądów administracyjnych wyznacza pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej i został on określony w art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 wskazanej ustawy Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Natomiast stosownie do art. 4 P.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zatem, sąd administracyjny w zakresie swojej kompetencji sprawuje jedynie kontrolę decyzji administracyjnych pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że może jedynie rozpoznać skargę na daną decyzję administracyjną, oceniając, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone określone przepisy prawa. Jeżeli takie naruszenie miało miejsce, to w określonych prawem sytuacjach wadliwą decyzję eliminuje z obrotu prawnego. W konsekwencji, należy stwierdzić, że z wyżej wymienionych przepisów określających zakres kompetencji sądów administracyjnych, wynika, iż nie mogą one wyręczać organów administracyjnych i wydawać orzeczeń o charakterze decyzji administracyjnej, jak również nie są właściwe do orzekania w sprawach zastrzeżonych do jurysdykcji sądów powszechnych. Jak wyżej wskazano, czynności organów administracji publicznej dotyczące spraw spoza zakresu administracji publicznej nie podlegają merytorycznej ocenie przez sąd administracyjny. Do takich czynności należą w szczególności podejmowane przez organy czynności dotyczące kwestii cywilnoprawnych, należących do materii prawa cywilnego i będących sprawami cywilnymi w rozumieniu Kodeksu postępowania cywilnego (art. 1 K.p.c.), do których rozpoznawania, zgodnie z art. 2 K.p.c., powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. Sprawa o zapłatę konkretnej kwoty pieniężnej, mającej stanowić wyrównanie szkody, spowodowanej niewłaściwym wykonaniem remontu drogi gminnej, jest sprawą spoza zakresu administracji publicznej, ponieważ, zgodnie z art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego właśnie sprawy cywilne obejmują sprawy z powództwa o świadczenie, o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa oraz o ukształtowanie stosunku prawnego lub prawa. . Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.