II SA/Op 343/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Opolu sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 6 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu we wznowionym postępowaniu oddala skargę. Decyzją z 14 listopada 2018 r., nr [...], Starosta Oleski działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 - zwanej dalej k.p.a.) w zw. z art. 66 ust. 3a, art. 72 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990, z późn. zm. - zwanej dalej w skrócie: u.p.r.d.), uchylił ostateczną decyzję własną z 22 stycznia 2018 r., nr [...], dotyczącą rejestracji pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], nr identyfikacyjny VIN: [...] i odmówił dokonania rejestracji powyższego pojazdu na rzecz S. M. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że 9 stycznia 2018 r. S. M. (dalej również jako skarżący), złożył wniosek o zarejestrowanie samochodu marki [...], nr [...]. Do powyższego wniosku dołączył umowę kupna sprzedaży z 2 stycznia 2018 r., zawartą z K. Ł., dowód rejestracyjny seria nr [...] oraz kartę pojazdu nr [...]. Decyzją z 22 stycznia 2018 r., nr [...], Starosta Oleski dokonał rejestracji opisanego pojazdu, nadając mu numer rejestracyjny [...]. Dnia 14 sierpnia 2018 r. wpłynęło do organu pismo Prokuratury Okręgowej w [...], nr akt [...], z 8 sierpnia 2018 r., zawierające informację, że pojazd o nr rej. [...] składa się z elementów należących do dwóch różnych pojazdów tej samej marki. Ponadto ustalono, iż w pojeździe tym pozafabrycznie została wstawiona przegroda komory powietrza z numerem VIN: [...] oraz tabliczka publiczna i tabliczka znamionowa. Powyższe zostało potwierdzone w opinii biegłego nr [...]. Biegły ustalił, że rzeczywista treść numeru identyfikacyjnego badanego nadwozia to: [...]. Wobec powyższego, w dniu 30 sierpnia 2018 r. Starosta wznowił postępowanie w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu. W dalszej kolejności, odwołując się do treści art. 72 ust. 1 u.p.r.d., organ wyjaśnił, że rejestracji pojazdu dokonuje się m.in. na podstawie: dowodu własności pojazdu, karty pojazdu oraz dowodu rejestracyjnego. Wymóg złożenia tych dokumentów potwierdza także przepis § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r., w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymogów dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2355, z późn. zm.). Uwzględniając powyższe, organ stwierdził, że przedłożone do rejestracji dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego seria nr [...], karty pojazdu nr [...] oraz umowy z 2 stycznia 2018 r., nie mogą stanowić podstawy do rejestracji pojazdu, ponieważ nie zawierają faktycznych numerów identyfikacyjnych. Organ zaznaczył, iż przedłożone do rejestracji dokumenty muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności, lecz także zgodne ze stanem faktycznym. Zgodnie z art. 66 ust. 3a u.p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta (z zastrzeżeniem art. 66a) cechy identyfikacyjne: nr VIN albo nr nadwozia, podwozia lub ramy. Dlatego pojazd, któremu nadano numer rejestracyjny [...] nie spełnia wymaganych warunków technicznych, gdyż w świetle ujawnionych dowodów, jest to pojazd, w którym cechy identyfikacyjne zostały naniesione przez osoby nieuprawnione. Nieprawidłowe oznakowanie pojazdu powoduje, że nie może on zostać zarejestrowany. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Okoliczności świadczące o tym, że pojazd posiada pozafabrycznie umieszczone cechy indentyfikacyjne zostały udowodnione w trakcie postępowania prokuratorskiego. Jest to zatem okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji o rejestracji pojazdu, nieznana organowi administracji publicznej w chwili wydania tej decyzji. Dlatego organ uznał, iż decyzja z 22 stycznia 2018 r. winna ulec uchyleniu. Jednocześnie organ zauważył, że przedłożone do rejestracji dokumenty nie spełniają łącznych przesłanek wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 u.p.r.d., co uzasadniało odmowę zarejestrowania pojazdu. Pojazd ten nie spełnia również warunków technicznych dotyczących cech identyfikacyjnych określonych w art. 66 ust. 3a u.p.r.d. Końcowo organ zauważył, że ponowna rejestracja przedmiotowego pojazdu będzie możliwa po uprzednim ustaleniu prawa własności w postępowaniu przed sądem powszechnym oraz po nadaniu pojazdowi nowych cech identyfikacyjnych. Stwierdził jednocześnie, że na mocy decyzji tracą ważność dowód rejestracyjny seria i nr [...], karta pojazdu [...] oraz tablice rejestracyjne nr [...], zalegalizowane znakiem [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący, domagając się uchylenia kwestionowanego rozstrzygnięcia oraz wydania decyzji o rejestracji pojazdu. Podał, że okoliczności przedstawione w piśmie Prokuratora nie powinny mieć wpływu na ważność decyzji w sprawie rejestracji pojazdu, bowiem pojazd został zakupiony w dobrej wierze, a zawarta umowa jest ważna. Ponadto, postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w [...] zostało wszczęte po zawarciu umowy sprzedaży z poprzednim właścicielem. W dniu kupna samochodu nie mógł zatem posiadać wiedzy odnośnie toczącego się postępowania. W ocenie skarżącego, organ nie przeprowadził postępowania w sposób prawidłowy, bowiem nie dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy, w konsekwencji czego został pozbawiony możliwości zarejestrowania pojazdu oraz poniósł stratę finansową. Takie działanie organu pozbawia skarżącego zaufania do organów administracji publicznej. W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z 6 lutego 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO zrelacjonowało stan faktyczny sprawy oraz wskazało i omówiło zastosowane w sprawie przepisy dotyczące instytucji wznowienia postępowania administracyjnego. Następnie wywiodło, że po uzyskaniu przez decyzję rejestracyjną z 22 stycznia 2018 r. przymiotu ostateczności, wyszło na jaw, że samochód skarżącego składa się z elementów należących do dwóch różnych pojazdów tej samej marki. Ponadto, w pojeździe tym została zamontowana przegroda komory powietrza z VIN: [...] oraz umieszczono pozafabrycznie tabliczkę publiczną oraz tabliczkę znamionową. Powyższe ustalenia wynikały z opinii biegłego, w której ustalono, że rzeczywista treść numeru indentyfikacyjnego badanego nadwozia to [...]. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, świadczy o niezgodności oznaczenia identyfikacyjnego pojazdu z przedłożonymi dokumentami, gdyż dokumenty, na podstawie których pojazd został zarejestrowany, zawierają dane nieautentyczne. Organ zauważył, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym precyzyjnie określają zasady rejestracji pojazdów samochodowych i dopuszczenia ich do ruchu. Zgodnie z art. 73 tej ustawy, rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela, a do zarejestrowania niezbędne jest przedstawienie odpowiednich dokumentów (art. 72 ust. 1 tej ustawy). Jednym z nich jest dowód własności pojazdu oraz dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany. W razie niespełnienia przewidzianych prawem warunków, to jest nieprzedłożenia wymaganych, lub przedłożenia niewiarygodnych dokumentów, nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Dowody te muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy lub osoby, lecz także zgodne ze stanem faktycznym - prawdziwe. Nie ma przy tym przeszkód, aby dowody zgromadzone w postępowaniu karnym mogły stanowić dowód we wznowionym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym rejestracji pojazdu. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny oraz dowody zgromadzone w postępowaniu karnym. Organ pierwszej instancji orzekając oparł się na opinii kryminalistycznej, wykonanej na polecenie prokuratora przez biegłego sądowego z zakresu badań mechanoskopijnych. Wnioski zawarte w tej opinii są spójne i logiczne wyprowadzone. Organ nie miał zatem podstaw, aby przedmiotową opinię zakwestionować. Wskazywane z kolei przez skarżącego okoliczności, w tym ważność zawartej umowy kupna-sprzedaży, fakt przedłożenia wszystkich prawem wymaganych do rejestracji pojazdu dokumentów oraz nabycie pojazdu w dobrej wierze, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Kolegium podkreśliło, że nie ma podstaw prawnych do oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej celowości i zgodności z zasadami współżycia społecznego. W skardze S. M. wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 7, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie decyzji wyłącznie na jednym dokumencie pochodnym i zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a nadto zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Starosty Oleskiego, uchylającej decyzję tegoż organu w sytuacji, gdy w sprawie nie zaistniały przesłanki do wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania; - nieuzasadnione przyjęcie przez organ, że decyzja Starosty uchylająca rejestrację oraz odmawiająca rejestracji pojazdu, stanowi podstawę do wznowienia postępowania; - naruszenie przepisów prawa mogących mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 6 do 10 k.p.a. czyli zasady praworządności i działania na podstawie przepisów prawa, zasady dążenia do prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej. W ocenie skarżącego, organ naruszył również zasadę informowania stron, gdyż nie poinformował skarżącego o ewentualnej możliwości wdrożenia procedury nadania numeru VIN pojazdu. W uzasadnieniu skarżący wywodził, że dopełnił wszystkich wymaganych prawem czynności, związanych z procesem rejestracji pojazdu. Przede wszystkim złożył stosowne dokumenty, które w dacie wydania decyzji funkcjonowały w obrocie prawnym, tj. dowód rejestracyjny, kartę pojazdu oraz tablice rejestracyjne. Przed nabyciem pojazdu podjął czynności, które miały na celu ustalenie, czy pojazd posiada wady prawne łącznie ze sprawdzeniem numeru silnika. W tym czasie nie zachodziły żadne przesłanki do uznania, że pojazd posiada jakąkolwiek wadę prawną. Odwołując się do treści art. 11 p.p.s.a., zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia wiążą sąd administracyjny (i również organ), stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zapadł wyrok skazujący dotyczący jego pojazdu, zatem organ nie mógł dokonać własnych ustaleń wyłącznie na podstawie akt prokuratorskich. Wskazał ponadto, że organ nie uzyskał akt z prokuratury, nie wiadomo zatem, czy biegły powołany w sprawie jest rzeczoznawcą uprawnionym. W aktach sprawy brak jest również dowodu potwierdzającego, że pojazd lub jego części zostały uzyskane w wyniku czynu zabronionego. Ujawnione cechy wykonania przez producenta pola numerowego VIN nie wskazują też, że był on poddany ingerencji mechanicznej mającej na celu jego zatarcie lub zafałszowanie. Zdaniem skarżącego, Kolegium błędnie uznało Prokuraturę za organ wymiaru sprawiedliwości. Ponadto organ pominął treść art. 66 ust. 3a u.p.r.d., dotyczącego procedury nadania numeru VIN pojazdu. Wobec tego, zdaniem skarżącego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie odpowiada prawu, a sposób przeprowadzenia postępowania w sprawie budzi poważne wątpliwości. Na Kolegium spoczywał obowiązek prawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, a w konsekwencji niedopełnienia powyższego, skarżący pozbawiony został prawa do rejestracji samochodu, który nabył zgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Opolu wniósł o oddalenie skargi, odwołując się do argumentacji zwartej w zaskarżonej decyzji jak i we wniesionym sprzeciwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest z kolei na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - zwanej dalej p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, oraz objętej oceną Sądu - z mocy art. 135 p.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że kontrolowane decyzje nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i orzeczenie na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Przedstawienie rozważań, jakie doprowadziły Sąd do takiej oceny, rozpocząć należy od wskazania, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się w trybie wznowieniowym. W związku z tym odnotować trzeba, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą m.in. w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Granice postępowania wznowieniowego wyznacza zatem zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji. O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją, w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w art. 145 § 1 pkt 1- 8 k.p.a., nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Stosownie do art. 151 § 1 k.p.a., w zależności od stwierdzenia przez organ istnienia lub nie podstaw określonych w art. 145 § 1 k.p.a., postępowanie wznowieniowe kończy się wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (pkt 1) bądź uchyleniem tej decyzji i wydaniem nowej rozstrzygającej o istocie sprawy (pkt 2), ewentualnie decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 k.p.a.). Ponadto, zgodnie z art. 149 k.p.a., wszczęcie z urzędu trybu wznowieniowego wymaga wydania przez właściwy organ postanowienia (§ 1), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Natomiast art. 186 k.p.a. stanowi, że w przypadku wniesienia sprzeciwu przez prokuratora właściwy organ administracji publicznej wszczyna w sprawie postępowanie z urzędu, zawiadamiając o tym strony. Przedstawienie powyższych uwag dotyczących problematyki wznowienia postępowania administracyjnego było konieczne dla wykazania, że organ pierwszej instancji dochował wymogu formalnego związanego z prawidłowym wszczęciem omawianego postępowania, gdyż w dniu 30 sierpnia 2018 r. wydał postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie zakończonej opisaną wcześniej decyzją ostateczną z 22 stycznia 2018 r., na skutek wniesionego od tej decyzji sprzeciwu Prokuratora. Organ uznał prawidłowo, że ujawnienie - dopiero po wydaniu decyzji w sprawie rejestracji pojazdu - faktu nieposiadania przez pojazd tożsamych znaków identyfikacyjnych z pojazdem opisanym w dokumentach rejestracyjnych, stanowiło przesłankę uzasadniającą wznowienie przedmiotowego postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto organ dochował wymogu z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ uchylając decyzję z dnia 22 stycznia 2018 r., rozstrzygnął jednocześnie o istocie sprawy. W ocenie Sądu, organy trafnie uznały, że w rozważanym przypadku zaktualizowała się przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie, a zwłaszcza z przeprowadzonego przez Prokuraturę dowodu z opinii kryminalistycznej z 20 lutego 2018 r., nr [...], wynika jednoznacznie, że pozafabrycznie wstawiono (wspawano) przegrodę komory powietrza, na której naniesiony jest trwale numer identyfikacyjny nadwozia innego pojazdu tej samej marki i modelu, o kolorze karoserii "[...]". W wyniku przeprowadzonych badań mechanoskopijnych, cech grupowych pojazdu oraz kompletacji oznaczeń fabrycznych ustalono u producenta fabryczny numer identyfikacyjny nadwozia badanego samochodu (barwa karoserii [...] - odcień barwy [...]) o treści: [...]. Natomiast numer identyfikacyjnym umieszczony na wstawionej (wspawanej) przegrodzie komory powietrza to: VIN: [...]. Przegroda komory wlotu powietrza pochodzi zatem z samochodu osobowego marki [...] o barwie karoserii "[...]". Biegły stwierdził również, że tabliczka publiczna i znamionowa z numerem identyfikacyjnym nadwozia VIN: [...], zostały wykonane i umieszczone w pojeździe pozafabrycznie. W trakcie badań biegły nie zdołał odczytać numeru identyfikacyjnego silnika, który został trwale usunięty poprzez obróbkę mechaniczną (zeszlifowany). W wyniku przeprowadzonych badań, w tym badań repliki silikonowej numeru, biegły nie ujawnił natomiast widocznych śladów świadczących o jego pozafabrycznym montażu. Biegły stwierdził zatem, że poddany badaniom samochód osobowy marki [...] stanowi fabryczną całość poza elementami, częściami, podzespołami, których wymiana mogła wynikać z jego [...] eksploatacji. Przedmiotem rejestracji był wobec tego pojazd o innych numerach znamionowych niż te, które zostały wskazane w decyzji o rejestracji pojazdu na podstawie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę. Powyższe okoliczności niewątpliwie stanowiły okoliczności istotne dla wydania decyzji rejestracyjnej z dnia 22 stycznia 2018 r., o których organ nie posiadał wówczas wiedzy. Zasadnie zatem organy uznały, że w niniejszej sprawie zaktualizowała się przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Kontynuując rozważania, wskazać należy, że zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zwanej w dalszym ciągu w skrócie u.p.r.d., rejestracji dokonuje się m.in. na podstawie: dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 (pkt 1) oraz dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany (pkt 5). Stosownie zaś do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (cyt. wyżej), właściciel pojazdu winien dołączyć do wniosku o rejestrację dowód własności pojazdu. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że powyższe dokumenty składane przez wnioskodawcę muszą być oryginalne i zgodne ze stanem rzeczywistym. Za wiarygodne mogą być uznane wyłącznie dowody, które odzwierciedlają rzeczywisty stan rzeczy, a nie takie, które potwierdzają nieprawdziwe dane. W świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie sposób uznać, że przedłożone przez skarżącego do wniosku o rejestrację dokumenty były wiarygodne. W ocenie Sądu, słusznie zatem przyjęły organy orzekające, że dokumenty te nie odzwierciedlały prawdziwego oznaczenia pojazdu. Tym samym w dniu rejestracji przedmiotowy pojazd nie spełniał warunków do jego zarejestrowania. W związku z argumentacją skargi dodatkowo wyjaśnić trzeba, że przedłożone do rejestracji dokumenty muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy czy osoby, ale także - jak już wyjaśniono powyżej - odpowiadać rzeczywistemu stanowi rzeczy, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Należy podkreślić, że pozostawanie w obrocie prawnym decyzji rejestracyjnej wydanej na podstawie nieprawdziwych numerów pojazdu zagrażałoby pewności obrotu takim pojazdem w przyszłości i podważałoby zaufanie do dokumentów urzędowych. Nie ma przy tym żadnych przeszkód, aby dowody zgromadzone w postępowaniu karnym mogły stanowić dowód we wznowionym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym rejestracji pojazdu. Nie ma również potrzeby przeprowadzania ponownego postępowania dowodowego w tym samym zakresie (por. wyrok NSA z 27 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 1973/18). Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodem takim mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W przedmiotowej sprawie organy orzekające oparły się na opinii kryminalistycznej z zakresu badań mechanoskopijnych, wykonanej na zlecenie prokuratora przez biegłego sądowego z zakresu badań mechanoskopijnych. Wnioski zawarte w tej opinii są spójne i logicznie wyprowadzone. Organy nie miały zatem podstaw aby przedmiotową opinię zakwestionować. Z rzeczonej opinii w sposób oczywisty wynikało, że oryginalny numer identyfikacyjny nadwozia badanego samochodu osobowego marki [...] to VIN: [...], natomiast poszczególne części, tj. przegroda komory wlotu powietrza, na której naniesiony jest trwale numer identyfikacyjny nadwozia oraz tabliczka publiczna i znamionowa o numerze VIN: [...], pochodzą z innego pojazdu tej samej marki i modelu o innej barwie karoserii. W świetle powyższych zapatrywań Sąd uznał uchylenie decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu i odmowę jego rejestracji za w pełni prawidłowe. W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego nabycia pojazdu w dobrej wierze, stwierdzić trzeba, że sąd administracyjny nie ma podstaw prawnych do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia (w realiach sprawy – decyzji administracyjnej) organu administracji publicznej pod kątem jego słuszności bądź też celowości. Sąd administracyjny nie ma również podstaw prawnych aby rozpatrywać sprawę kierując się zasadami współżycia społecznego. Zauważyć również przyjdzie, iż do kompetencji organów rozpoznających wniosek o rejestrację nie należy dokonywanie ustaleń co do istnienia określonego stosunku prawnego lub prawa, w tym także rozstrzyganie kwestii ewentualnego nabycia własności rzeczy ruchomej w dobrej wierze (art. 169 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego), gdyż postępowanie w tym zakresie przekazano do właściwości sądów powszechnych (art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego). Dopiero wyrok ustalający istnienie prawa własności spornego pojazdu mógłby stanowić właściwy dowód własności pojazdu w rozumieniu art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy (tak: WSA we Wrocławiu w wyroku z 7 października 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 230/15). Reasumując, Sąd stwierdził, że w kontrolowanej sprawie wystąpiły podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 22 stycznia 2018 r. oraz do odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego o rejestrację przedmiotowego samochodu. Tym samym Sąd nie podzielił w tym zakresie argumentacji skargi. Ponadto za bezzasadne należało również uznać pozostałe zarzuty skarżącego, ponieważ organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą i nie naruszyły przepisów procedury administracyjnej, w tym w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Materiał dowodowy został zebrany w sposób prawidłowy, a dokonana przez organy ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Należy podkreślić, że organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do podnoszonych przez skarżącego kwestii, prezentując w tym zakresie prawidłowe stanowisko. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.