II SA/Op 346/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Daria Sachanbińska - spr. Protokolant: st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W dniu [...] Powiatowa Komisja Lekarska w S., działając na podstawie art. 26 ust. 1, art. 30a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a., uznała T. K. za zdolnego do służby wojskowej z kategorią zdrowia "A". W uzasadnieniu wskazała, że na podstawie przeprowadzonych badań podstawowych oraz przedstawionej dokumentacji lekarskiej stwierdziła stan zdrowia poborowego określony w § 30 pkt 1 (przewlekły alergiczny nieżyt nosa), § 30 pkt 4 (pyłkowica) i § 34 pkt 1 (skrzywienie kręgosłupa nieupośledzające sprawność ustroju). Komisja uznała, iż wskazany stan zdrowia nie powoduje przeciwwskazań do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Od orzeczenia Powiatowej Komisji Lekarskiej odwołanie wniósł T. K., podnosząc, iż objęty jest całorocznym leczeniem, którego przerwanie grozi utratą zdrowia. W wyniku rozpoznania odwołania, Wojewódzka Komisja Lekarska w O., decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 26 ust. 1 i art. 30a ust. 1-3 cyt. wyżej ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej w związku z "Wykazem chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do pełnienia takiej służby poza granicami państwa", stanowiącym załącznik Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r., oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymała w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazała, że w związku z tym, iż T. K. nie zgodził się z orzeczeniem organu pierwszej instancji został wezwany do osobistego zgłoszenia się w dniu 9 maja 2007 r. na jej posiedzenie i przeprowadzono z nim wywiad. Komisja wskazała również, że zapoznała się z dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy, w efekcie czego ustaliła, iż poborowy leczy się od 2004 r. na pyłkowicę (trawy i zboża). Przedstawione przez niego zaświadczenie lekarskie z dnia 7 maja 2007 r., wydane przez dr K., stwierdza pyłkowicę, alergiczne całoroczne zapalenie błony śluzowej nosa. Komisja podała, że spirometria z dnia 9 maja 2007 r. wyszła na pograniczu normy i wykazała zaburzenia fazy wdechowej. W podsumowaniu wywodziła, że na podstawie przedstawionej dokumentacji medycznej, przeprowadzonego badania oraz wywiadu z poborowym, podtrzymuje orzeczenie organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu złożył T. K., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu zarzucił, że zaskarżona decyzja - z uwagi na sprzeczność istotnych ustaleń z materiałem dowodowym i w efekcie przyjęcie, że jest on zdolny do służby wojskowej według kategorii "A" - narusza przepisy prawa. Zarzucił także niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a to zaniechanie przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich (specjalistycznego badania laryngologicznego, rhinomanometrii), pomimo iż przedstawił zaświadczenie lekarskie o aktualnym stanie zdrowia. Ponadto, w dokonywanej ocenie stanu jego zdrowia nie uwzględniono wady wzroku. Skarżący podniósł także, że w składzie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej zasiadał lekarz do tego nieuprawniony, który nie jest specjalistą. Wskazał, że od czerwca 2005 r. leczy się w Poradni Alergologicznej w O. ([...] Poradnia Alergologiczna w O., ul. [...]) z powodu pyłkowicy oraz przewlekłego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa. Testy alergologiczne przeprowadzone w 2005 r. wykazały, iż jest uczulony na tzw. alergeny inhalacyjne (wdychane z powietrza), do których należą: kurz domowy, pyłki roślin (drzew, zbóż i chwastów), naskórek i sierść zwierząt. Ponadto, testy wykazały, iż ma alergię pokarmową. W okresie od marca (kiedy zaczynają pylić m.in.: leszczyny, brzozy) aż do końca września (od lipca do końca września unoszą się w powietrzu pyłki chwastów) funkcjonowanie jego organizmu jest znacznie upośledzone. Wdychane alergeny powodują, iż pojawia się kichanie, łzawienie oczu, drapanie w gardle, duszności a także migreny. Objawy te występują przez cały okres pylenia uczulających roślin, w mniejszym lub większym nasileniu. Podkreślił, że pyłkowica to choroba bardzo uciążliwa, a nieleczona może doprowadzić do astmy oskrzelowej. Podniósł, że w związku z silnymi objawami tej choroby poddawany jest od października 2005 r. zabiegom immunoterapii alergenowej, polegającej na otrzymywaniu w specjalistycznym gabinecie szczepionek odczulających. Wskazał, że uznanie go za zdolnego do służby wojskowej i zaliczenie do kategorii "A" jest jednoznaczne z możliwością powołania do służby wojskowej w każdym czasie, co uniemożliwi kontynuowanie podjętego leczenia i będzie działaniem skierowanym przeciwko jego zdrowiu, a nawet życiu. Zaznaczył, że jest uczulony na roztocza, wywołujące u niego przewlekły (całoroczny) alergiczny nieżyt nosa, który w znacznym stopniu utrudnia mu oddychanie przez nos, przez co sprawność jego organizmu jest upośledzona - szybciej się męczy, ma problemy z oddychaniem. Zarzucił, iż Wojewódzka Komisja nie wykonała żadnych badań w tym kierunku, nie przeprowadziła specjalistycznego badania laryngologicznego, ani nie zleciła rhinomanometrii. Nie zwróciła się także o opinię do specjalisty alergologa. Ograniczyła się jedynie do oceny dokumentacji lekarskiej zawierającej braki uniemożliwiające pełną i prawidłową ocenę stopnia niedrożności nosa i jego wpływ na upośledzenie funkcji ustroju. W dalszej części skargi T. K. zauważył, że w "Wykazie chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do pełnienia takiej służby poza granicami państwa", w § 30 pkt 1-3, przewidziano aż trzy stopnie upośledzenia organizmu spowodowane przewlekłym alergicznym nieżytem górnych dróg oddechowych. Z objaśnień odnoszących się do § 26-30 Wykazu wynika, że rozpoznanie wymaga potwierdzenia odpowiednią dokumentacją medyczną lub badaniami specjalistycznymi. Odnosząc powyższe do zaskarżonej decyzji wywodził, że Wojewódzka Komisja Lekarska ograniczyła się do wskazania § 30 pkt 1 (przewlekły alergiczny nieżyt nosa), nie uzasadniając w ogóle swojego stanowiska oraz nie podając, jakie okoliczności faktyczne zadecydowały o takiej kwalifikacji jego stanu zdrowia. Zdaniem skarżącego, takie orzeczenie jest krzywdzące, nieobiektywne oraz narusza przepisy prawa. Powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych. Zarzucił również, że nie wzięto pod uwagę okoliczności, iż w trakcie pobytu w jednostce wojskowej będzie notorycznie narażony na działanie kurzu, a najskuteczniejszą metodą pozwalającą uniknąć alergicznych reakcji chorobowych jest odizolowanie osoby nadwrażliwej od uczulających ją alergenów. Podkreślił, iż jego mieszkanie jest codziennie odkurzane, ograniczono w nim do minimum przedmioty, na których zbiera się kurz oraz dodatkowo posiada specjalną pościel dla alergików. W okresie pylenia roślin nie otwiera w mieszkaniu okien (ewentualnie w nocy), a po każdym przyjściu do domu bierze prysznic w celu zmycia z siebie pyłków roślin. Zaznaczył, że posiada również wadę wzroku, lecz pomimo zgłoszenia tego faktu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, nie zostało to uwzględnione na liście schorzeń. Zarzut udziału w składzie Komisji nieuprawnionego lekarza uzasadnił faktem, iż na pieczątce doktora A. D. brak jest wskazania, czy jest on specjalistą chorób wewnętrznych. W jego ocenie, wszystkie przytoczone wyżej uchybienia, a zwłaszcza brak należytego uzasadnienia orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej miały istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzka Komisja wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazała, że na posiedzeniu przeprowadziła z poborowym wywiad, który miał na celu umożliwienie stronie przedstawienia własnej oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego. W związku z podawanymi dolegliwościami Wojewódzka Komisja skierowała go na badania specjalistyczne i spirometria wykonana w dniu 9 maja 2007 r. wykazała zaburzenia fazy wdechowej, parametry spirograficzne oraz maksymalne przepływy wydechowe wyszły w granicach normy, jak również nie stwierdzono zaburzeń sprawności wentylacyjnej. Badanie wzroku wykonane przed wydaniem orzeczenia przez organ pierwszej instancji wyszły w granicach normy, tj. oko prawe = 1.0, oko lewe = 0.9. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego składu osobowego, Komisja podała, że dr A. D. posiada specjalizację w zakresie chorób wewnętrznych, o czym świadczy jego tytuł: "lekarz chorób wewnętrznych", umieszczony na pieczątce pod zaskarżonym orzeczeniem. Powtórzyła też, że na podstawie przedstawionej dokumentacji medycznej, przeprowadzonego badania oraz wywiadu z poborowym, wydała orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, bowiem nie znalazła podstaw do zmiany tego orzeczenia. W jej ocenie, stosując się do art. 7 K.p.a., podjęła wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz - stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. - spełniła obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związane - stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny, sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonego orzeczenia oraz objętego rozpoznaniem Sądu - na podstawie art. 135 P.p.s.a. - orzeczenia organu pierwszej instancji wykazała, że podjęto je z naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności Sąd oceniał zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie organu pierwszej instancji z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność i stwierdził, iż badane orzeczenia nie są dotknięte tymi wadami. Następnie, z uwagi na fakt, iż stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, stanowiące w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji, może być dokonane dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego, Sąd dokonał kontroli zachowania przepisów procedury administracyjnej i uznał, że wydane decyzje naruszają art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż w sprawach zaliczenia poborowego do określonej kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej mają zastosowanie przepisy K.p.a., normujące zasady i tryb postępowania. Orzeczenie Powiatowej Komisji Lekarskiej oraz Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, oprócz oceny konkretnej sprawy z punktu widzenia medycznego, powinno spełniać jednocześnie wymogi przewidziane dla decyzji administracyjnych, a nadto organy winny przy orzekaniu uwzględnić zasady rządzące postępowaniem administracyjnym, w tym ogólne zasady wynikające z treści art. art. 7, 8, 10 i 11 K.p.a. oraz zasady dotyczące postępowania dowodowego. Zatem, orzeczenia wydane w niniejszej sprawie winny spełniać standardy wskazane w art. 107 § 1 K.p.a., a więc zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania aktu, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od decyzji odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Ponieważ ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP, ani też wydane na jej podstawie rozporządzenia wykonawcze nie precyzują, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, należy w tym zakresie stosować przepis art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Pamiętać należy, że właściwe uzasadnienie prawne i faktyczne stanowi ważny element każdej decyzji administracyjnej, jest jej integralną częścią a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 K.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, iż Powiatowa Komisja Lekarska uznała T. K. za zdolnego do pełnienia służby wojskowej i ustaliła kategorię zdrowia "A". W uzasadnieniu stwierdziła występowanie u poborowego schorzeń określonych w § 30 pkt 1 (przewlekły alergiczny nieżyt nosa), w § 30 pkt 4 (pyłkowica) i w § 34 pkt 1 (skrzywienie kręgosłupa nieupośledzające sprawności ustroju) "Wykazu chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do pełnienia takiej służby poza granicami państwa", zwanego dalej Wykazem, stanowiącego załącznik Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, wskazując, iż stwierdzone nieprawidłowości nie powodują przeciwwskazań do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Podała również, iż poborowy nie zgłaszał innych dolegliwości i schorzeń. Wyjątkowa lakoniczność uzasadnienia wskazanego orzeczenia, ograniczająca się jedynie do podania numerów i punktów paragrafów, wobec zgłaszanych przez poborowego różnych dolegliwości, nie spełnia wymogów jakie płyną z treści art. 107 § 3 K.p.a. Otóż, jak Sąd wskazał już powyżej, uzasadnienie (faktyczne i prawne) decyzji spełnia doniosłą rolę, gdyż objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie. Tłumaczy stronie powody, dla których nie uwzględniono jej żądań, i dla których zapadło rozstrzygnięcie o określonej treści. Powoduje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w drodze administracyjnej i sądowej. Wydane w sprawie orzeczenie Powiatowej Komisji Lekarskiej nie wyczerpuje wskazanych wyżej przesłanek. Ta sama zresztą uwaga dotyczy orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, która w sposób podobny, bo równie lakoniczny, uzasadniła swoje rozstrzygnięcie. Przypomnieć należy, iż w uzasadnieniu wskazała, że T. K. leczy się od 2004 r. z powodu pyłkowicy oraz całorocznego zapalenia błony śluzowej nosa, jednak nie odniosła się do wynikającej z zaświadczenia Poradni Specjalistycznej Alergologicznej okoliczności, iż skarżący poddawany jest terapii polegającej na przyjmowaniu szczepionki zawierającej alergeny traw i zbóż. Komisja nie ustosunkowała się również do faktu, iż szczepionka ta podawana jest w systemie odczulania całorocznego i nie wyjaśniła, czy kontynuowanie leczenia będzie możliwe w trakcie odbywania służby wojskowej, a jeżeli nie, jaki może to mieć wpływ na rezultaty osiągnięte przez dwa lata odczulania. Ponadto Komisja podała, że w trakcie postępowania odwoławczego przeprowadzono badanie spirometrii, jednakże nie omówiła jego wyników, ograniczając się jedynie do wskazania, iż spirometria jest na pograniczu normy, i że wykazała zaburzenia fazy wdechowej. Nie wytłumaczyła jednak, na czym polegają owe zaburzenia i jaki wpływ wywierają na funkcjonowanie organizmu skarżącego. Pomimo, iż organy obu instancji stwierdziły, iż T. K. cierpi na alergiczny nieżyt nosa, nie odniosły się w uzasadnieniach decyzji w ogóle do faktu, czy nieżyt ten ma charakter przewlekły czy okresowy, kwalifikując go jednocześnie - jako przewlekły (§ 30 pkt 1) i jako okresowy (§ 30 pkt 4). Zauważyć również należy, iż skarżący słusznie w złożonej skardze zwrócił uwagę na fakt, że Komisje nie wyjaśniły swojego stanowiska w zakresie zakwalifikowania przewlekłego alergicznego nieżytu nosa jako nieznacznie upośledzającego sprawność ustroju. Rację ma skarżący, iż koniecznym było nie tylko szczegółowe uzasadnienie lekarskiego rozpoznania, ale również szczegółowe uzasadnienie jego kwalifikacji, zwłaszcza że schorzenia polegające na alergicznym nieżycie dróg oddechowych uregulowane zostały w Wykazie, w różnych stopniach zaawansowania, od czego uzależniona została kwalifikacja do określonej kategorii zdrowia. I tak, wskazać należy, że: • w § 30 pkt 1 wskazano na przewlekły alergiczny nieżyt dróg oddechowych nieznacznie upośledzający sprawność ustroju i zakwalifikowano go do kategorii A; • w § 30 pkt 2 wskazano na przewlekły alergiczny nieżyt dróg oddechowych upośledzający sprawność ustroju i zakwalifikowano go do kategorii D; • w § 30 pkt 3 wskazano na przewlekły alergiczny nieżyt dróg oddechowych znacznie upośledzający sprawność ustroju i zakwalifikowano go do kategorii E. Zważyć zatem przyjdzie, iż w przytoczonych regulacjach mamy do czynienia z pojęciami niedookreślonymi, jak: "nieznacznie upośledzający", "upośledzający" i "znacznie upośledzający", a tam gdzie przepisy określają stopień schorzenia pojęciami ogólnymi, obowiązkiem Komisji jest dokładnie uzasadnić przyjęcie konkretnego punktu z paragrafu. W przeciwnym razie orzeczenie przybiera charakter niesprawdzalnej wyroczni (patrz wyrok NSA w Warszawie z 14 grudnia 2000 r., III SA 2042/00, LEX 47321). Ponadto wskazać trzeba, iż zarówno z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, jak i z uzasadnienia organu drugiej instancji nie wynika, na jakiej podstawie organy te stwierdziły u T. K. skrzywienie kręgosłupa, które następnie zakwalifikowały jako nieupośledzające sprawność ustroju - § 34 pkt 1 Wykazu. W uzasadnieniu orzeczeń Komisje najpierw winny podać fakty, które uznały za udowodnione, a następnie ocenić je pod kątem konkretnej jednostki chorobowej i przypisać im odpowiedni przepis prawa. Natomiast, jak Sąd wskazał już powyżej, decyzja organu pierwszej instancji w ogóle pozbawiona jest jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego, a uzasadnienie faktyczne decyzji organu drugiej instancji również milczy na ten temat. Z uwagi na powyższe, gdyby nie odpis z książki orzeczeń lekarskich Powiatowej Komisji Lekarskiej dotyczący badania T. K., gdzie w rozpoznaniu wskazano: "skrzywienie kręgosłupa nie upośledz. sprawność", mogłoby nasuwać się przypuszczenie, iż schorzenie to zostało wymienione omyłkowo. Ponadto organy, stwierdzając u poborowego skrzywienie kręgosłupa - podobnie jak w przypadku alergicznego nieżytu nosa - nie wyjaśniły, dlaczego zakwalifikowały je jako schorzenie nieupośledzajace sprawność ustroju, podczas gdy w punkcie od 1-3 § 34 Wykazu przewidziano skrzywienie i wady kręgosłupa wrodzone lub nabyte, które mogą w różnym stopniu wpływać na sprawność ustroju (nieupośledzającym, nieznacznie upośledzającym, upośledzającym, znacznie upośledzającym). Następnie podnieść należy, iż organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji kompletnie pominęły podnoszoną przez T. K. kwestię wady wzroku, która to wada może ewentualnie stanowić odrębne schorzenie wymienione w Wykazie. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, iż badanie wzroku poborowego dokonane przez Powiatową Komisją Lekarską wyszło w normie - wykazało oko prawe 1.0, oko lewe 0.9. Zaznaczenia wymaga, iż niedopuszczalne jest uzupełnianie uzasadnienia decyzji w odpowiedzi na skargę, co uczynił w niniejszej sprawie organ odwoławczy (patrz wyrok NSA z 15 maja 2001 r., III SA 2024/00, PP 2002/4/63). Na zakończenie zauważyć przyjdzie, że zgodnie z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 2006 r. w sprawie komisji lekarskich oraz wynagradzania za udział w ich pracy (Dz. U. Nr 18, poz. 142) komisja lekarska określa zdolność poborowego do czynnej służby wojskowej na podstawie badania stanu jego zdrowia, którego przeprowadzenie dokumentuje w księdze orzeczeń lekarskich. W księdze tej odnotowuje się też wyniki (rozpoznanie) badania poborowego, wyniki badań specjalistycznych lub obserwacji szpitalnej poborowego oraz informacje, które wynikają z zaświadczeń lekarskich i innych dokumentów dotyczących stanu zdrowia, przedstawionych komisji przez poborowego. W niniejszej sprawie, w aktach administracyjnych znajduje się odpis z książki orzeczeń lekarskich Powiatowej Komisji Lekarskiej, brak natomiast wyciągu z książki orzeczeń Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej. Podkreślić należy, że w żaden sposób nie można uznać za prawidłowe udokumentowanie oceny stanu zdrowia poborowego poprzez poczynienie w tym zakresie odręcznych notatek przez Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, w dodatku na odwrocie odwołania złożonego przez skarżącego. Wobec stwierdzenia licznych naruszeń przepisów procedury administracyjnej, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a., należało uchylić obie decyzje organów administracji. Zdaniem Sądu, wykazane naruszenia przepisu art. 107 § 3 K.p.a., jakich w rozpoznanej sprawie dopuściły się organy administracji, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie wymagają w tym przypadku, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Wystarczy uznanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 337). Ponadto, działając w sposób opisany powyżej, organy nie tylko uchybiły przepisowi art. 107 § 3 K.p.a., ale również naruszyły ogólną zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.) oraz zasadę przekonywania strony co do słuszności rozstrzygnięcia poprzez wyjaśnienie przesłanek, którymi się kierowano (art. 11 K.p.a.). Rozstrzygnięcie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 P.p.s.a. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy należy w sposób prawidłowy, opisany wyżej, przeprowadzić postępowanie poprzedzające ustalenie stanu zdrowia poborowego. Ustalenie to winno znaleźć oparcie w wyczerpującym materiale dowodowym, który z kolei musi mieć odzwierciedlenie w treści decyzji. W zależności od liczby stwierdzonych chorób i ułomności koniecznym będzie odniesienie się do treści art. 30a ust 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, stanowiącym, że w razie stwierdzenia kilku chorób i ułomności przy określaniu zdolności do czynnej służby wojskowej rozpatruje się łącznie wszystkie ograniczenia spowodowane tymi chorobami i ułomnościami, a osobę badaną można w takim wypadku zaliczyć do niższej kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, niż wynikałoby to z kategorii zdolności ustalonej dla poszczególnych chorób i ułomności - w takim wypadku decyduje ocena ogólnej sprawności psychofizycznej badanego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnienia i omówienia będzie również wymagał zarzut skarżącego dotyczący nieprawidłowego składu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, który - zgodnie z § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 2006 r. w sprawie komisji lekarskich oraz wynagradzania za udział w ich pracy - winno tworzyć 3 lekarzy posiadających specjalizację II stopnia albo tytuł specjalisty w podstawowej dziedzinie medycyny (w tym chorób wewnętrznych i chirurgii ogólnej). Na marginesie wspomnieć można tylko, iż sprawy nie wyjaśnia stwierdzenie ujęte w odpowiedzi na skargę, iż dr A. D. posiada specjalizację w zakresie chorób wewnętrznych, jako, że z dołączonego odpisu dyplomu wynika, iż jest to specjalizacja pierwszego stopnia. ----------------------- 4