II SA/Op 347/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: umorzyć postępowanie. 2 Pismem z dnia 18 września 2009 r., L.S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia [...], nr [...], nakazującą J. i L.S. rozbiórkę wiaty o konstrukcji stalowej, długości około 24 m, szerokości ok. 4,60 m i powierzchni zabudowy ok. 110 m², zlokalizowanej w P. przy ul. [...], dz. nr A. i B., k.m.[...]. Skarga wniesiona została dnia 21 września 2009 r., co potwierdza data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym. W uzasadnieniu skargi zarzucono naruszenie przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8, 10 § 1, 80 w zw. z art. 107 § 3, 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Podniesiono, że zaskarżona decyzja obarczona została wadami prawnymi, które powinny skutkować jej uchyleniem. Nadto w ocenie skarżącego zachodzi również przesłanka z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a do stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w obu instancjach z uwagi, iż zostały one skierowane do osoby nie będącej stroną postępowania, J. S., która wprawdzie pozostaje współwłaścicielką działek, na których posadowiony jest obiekt przeznaczony do rozbiórki, ale nie jest współinwestorem inwestycji, co zdaniem autora skargi jest warunkiem koniecznym do bycia stroną postępowania. Skarżący wskazał także na błędnie dokonaną przez organy obu instancji interpretację pojęcia "terenu budowy", które może być odczytywane jedynie przez pryzmat definicji zawartej w art. 3 Prawa budowlanego, co uzasadnia zdaniem skarżącego, iż przedmiot nakazu rozbiórki objęty był zwolnieniem z uzyskania pozwolenia na budowę a w konsekwencji również z obowiązku jego zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę, podnosząc argumenty uzasadniające oddalenie skargi zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu poinformował Sąd, że dnia 14 września 2009 r. wpłynął do organu wniosek L.S. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, który wraz z aktami przesłany został do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego. W piśmie z dnia 10 listopada 2009 r. Sąd zobowiązał Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do udzielenia informacji o przebiegu postępowania z wniosku L.S. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji odwoławczej. Pismem z dnia 18 listopada 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował Sąd o wszczęciu z wniosku L.S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...]. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, mając na uwadze przepis art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...], nr [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia [...], nr [...], uznając, że obie decyzje dotknięte są kwalifikowaną wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organy nadzoru budowlanego obu instancji nie ustaliły stanu faktycznego sprawy, co przy wyraźnym sprzeciwie strony odnośnie dokonanej przez organy nadzoru budowlanego kwalifikacji, stanowi rażące naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 Nr 156, poz. 1118), które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wytknął organom obu instancji, iż nie poczyniły ustaleń w przedmiocie czy obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki stanowi samowolę budowlaną, kiedy sporna wiata została wybudowana, jakie było lub jest jej aktualne przeznaczenie, a także czy zakończone zostały roboty budowlane objęte decyzją Starosty Prudnickiego z dnia 6 grudnia 2005 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę. Za błędne uznał także stanowisko obu organów, przyznając tym samym rację skarżącemu, że obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych może być posadowiony tylko na działce, na której realizowana jest budowa obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę. W pojęciu teren budowy mieści się nie tylko działka, na której realizowana jest budowa, ale i teren do tej działki przyległy, jeżeli inwestor ma prawo do jego wykorzystania tym celu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił natomiast stanowiska skarżącego, iż decyzja organu wojewódzkiego dotknięta jest także wadą z art. 156 § 1 pkt 4 K,p.a., tj.,że została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania J. S. wskazując, iż z akt sprawy wynika, iż jest ona współużytkownikiem wieczystym działek, na których znajduje się przedmiotowa wiata, co równoznaczne jest z tym, że przysługuje jej prawo współwłasności obiektów budowlanych znajdujących się na tychże działkach. Nadto uwadze GINB nie uszło, iż wniosek o pozwolenie na budowę, które zostało udzielone decyzją Starosty Prudnickiego z dnia 6 grudnia 2005r., nr [...] złożyła także J.S.. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że żadna ze stron postępowania nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...], stwierdzającą nieważność decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia [...], nr [...], w związku z tym przywołana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 maja 2008 r. jest ostateczna. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego doszło do stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie, wobec wydania przez ten organ w dniu [...], decyzji nr [...]. Stwierdzenie nieważności eliminuje decyzję administracyjną z obrotu prawnego i znosi skutki tej decyzji od dnia jej wydania. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest nadzwyczajnym trybem postępowania wynikającym z przepisów K.p.a., które poza okolicznościami wymienionymi w art. 156 § 2 K.p.a., nie ograniczają terminu wszczęcia tego postępowania, co oznacza, że może być ono wszczęte w każdym czasie przed upływem dziesięciu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji i jeśli nie wywołała ona nieodwracalnych skutków prawnych. Stosownie do unormowania zawartego w przepisie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Zauważyć w tym miejscu należy, że przepis art. 56 P.p.s.a. rozstrzyga o konieczności zawieszenia postępowania sądowego w razie wniesienia skargi po wszczęciu postępowania w celu zamiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem skarga została wniesiona dnia 21 września 2009 r. natomiast w dniu 14 września 2009 r. do organu odwoławczego wpłynął, skierowany za jego pośrednictwem do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W konsekwencji powyższego postanowieniem z dnia 14 grudnia 2009 r. tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Postępowanie o stwierdzenie nieważności jest nowym postępowaniem, w związku z czym wydana w jego wyniku decyzja eliminująca z obrotu prawnego decyzję objętą tym postępowaniem jest decyzją w nowej sprawie, od której stronie przysługują środki zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, nie składając wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, wobec czego decyzja stwierdzająca nieważność zaskarżonej decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia [...], nr [...], stała się ostateczna. W świetle art. 161 § 1 pkt 3 ustawy bezprzedmiotowość postępowania może wynikać ze zdarzeń zaszłych w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Za takie zdarzenie należało uznać wydanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...], stwierdzającej nieważność zaskarżonej decyzji z dnia [...] oraz decyzji z dnia [...], w wyniku czego decyzja będąca przedmiotem skargi w niniejszej sprawie została prawomocnie wyeliminowana z obiegu prawnego w postępowaniu administracyjnym. Powyższe skutkuje zaś brakiem przedmiotu zaskarżenia a więc także bezprzedmiotowością postępowania. Z powyższych względów postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co uzasadniało jego umorzenie, stąd na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.