II SA/Op 350/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. i M. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. K. i M. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 14 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. K. i M. K., działający przez pełnomocnika - radcę prawnego J. S., wnieśli skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 14 maja 2012 r. nr [...], uchylającą decyzję Wójta Gminy Lubrza z dnia 3 kwietnia 2012 r., nr [...], w sprawie wymeldowania K. Z. z miejsca pobytu stałego w [...] przy ul. [...] i orzekającą o odmowie jej wymeldowania. W treści skargi wskazano na naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. U z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) oraz art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., zarzucając brak dokonania przez organ odwoławczy wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a ponadto zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na przepis art. 61 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski, wnosząc o oddalenie skargi, nie odniósł się do powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Od razu należy wskazać, że zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego unormowania wynika, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności ta tymczasowa ochrona następuje do czasu rozpoznania skargi przez sąd, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza przy tym, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2009, s. 377-378). Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie, w tym szkodzie majątkowej, można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego wniosek o wstrzymanie dotyczy, zatem odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Podkreślić przy tym trzeba, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Na wnioskodawcy spoczywa bowiem ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że jego wykonanie faktycznie spowoduje jedną z przesłanek określonych w art. 61 § 1 P.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych, zindywidualizowanych okoliczności, pozwalających ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. W tym zakresie Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu zaskarżonego skargą Sąd uwzględnia wszystkie okoliczności przemawiające za wnioskiem lub przeciwko niemu. Pozostaje jednak bezsporne, że wstrzymanie wykonania decyzji jest konsekwencją wystąpienia jednego z dwóch wyjątków, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy w tym miejscu odnotować ponadto wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym słuszny pogląd, że użyte w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są nieostre, wobec czego wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej albo – w razie konieczności – zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 935/11, opubl. System Informacji Prawnej Lex nr 992313). W rozpatrywanej sprawie wniosek złożony przez skarżących – reprezentowanych przez fachowego pełnomocnika – nie został poparty jakąkolwiek argumentacją. Formułując wniosek, w skardze powołano jedynie przepis art. 61 § 1 P.p.s.a., nie wskazano natomiast, na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji dotyczącej odmowy wymeldowania K. Z., ani z jakich powodów jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest natomiast odniesienie się do konkretnych okoliczności, umożliwiających Sądowi dokonanie ich oceny. Sąd z urzędu nie dopatrzył się istnienia opisanych wyżej normatywnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; nie znalazł ich także w treści skargi. Z uwagi na charakter rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji odnotować dodatkowo przyjdzie, że w doktrynie podnosi się, iż problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy bądź zakazy powinnego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Natomiast wszelkie akty odmowne nie kwalifikują się do wykonania, gdyż decyzja odmowna nie ma przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (por. T. Woś, op. cit., s. 381). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji należącej do drugiej z wymienionych grup, gdyż zaskarżona decyzja rozstrzyga o odmowie wymeldowania uczestniczki postępowania – K. Z. z miejsca pobytu stałego. Z przedstawionych względów należało uznać, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku i zastosowania ochrony tymczasowej, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., stąd orzeczono, jak w sentencji.