II SA/Op 353/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia W. W. w sprawie ze skargi W. W. na postępowanie Burmistrza Głuchołaz w przedmiocie sfałszowania dokumentacji technicznej postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę W. W. na postępowanie Burmistrza Głuchołaz w przedmiocie sfałszowania dokumentacji technicznej z powodu nie usunięcia przez skarżącą braków formalnych skargi. Jednocześnie Sąd uznał, iż żądanie skarżącej przywrócenia granic spornej nieruchomości, wykracza poza ustawowy zakres kognicji przyznanej sądowi administracyjnemu. Podobnie Sąd stwierdził, iż nie jest właściwy do orzekania w sprawie zarzucanego popełnienia przez Burmistrza Głuchołaz przestępstwa sfałszowania dokumentacji technicznej bowiem i w tym zakresie sprawa należy do właściwości sądów powszechnych. Postanowieniem z dnia 21 września 2010 r. referendarz sądowy tut. Sądu ustanowił dla skarżącej radcę prawnego z urzędu i odmówił zwolnienia od kosztów sądowych. Od tego orzeczenia W. W. pismem z dnia 4 października 2010 r. wniosła sprzeciw. Pismem z dnia 19 października 2010 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej zawiadomił Sąd o stwierdzeniu braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 26 lipca 2010 r., załączając opinię prawną w tym zakresie. Jednocześnie pełnomocnik poinformował, że powyższe zawiadomienie wraz z opinią przesłał także skarżącej. Postanowieniem z dnia 25 października 2010 r. Sąd zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i ustanowił dla niej radcę prawnego. Pismem z dnia 2 listopada 2010 r., skarżąca wniosła zażalenie, w którym wskazała na postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 września 2010 r. oraz postanowienie Sądu z dnia 26 lipca 2010 r. o odrzuceniu skargi. W uzasadnieniu zażalenia W. W. ponowiła argumentację zawartą w skardze. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 listopada 2010 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania, braków formalnych zażalenia zawartego w piśmie z dnia 2 listopada 2010 r. poprzez wskazanie zaskarżonego postanowienia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpowiadając na wezwanie skarżąca podała, iż "usunięcie braków zażalenia dotyczy daty z dnia 2 listopada 2010 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, iż wymogi, jakim powinno odpowiadać zażalenie określone zostały w art. 194 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do § 3 tego przepisu zażalenie powinno m.in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia. Zażalenie nie spełniające wymagań formalnych może ulec konwalidacji w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 w zw. z art. 193 i 197 § 2 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wyd. 3, Warszawa 2008, s. 499). Zgodnie z art. 49 § 1 i 2 P.p.s.a., pismo, którego warunków formalnych strona nie uzupełniła w terminie, pozostawia się bez rozpoznania, i rozstrzygnięcie w tym zakresie ma formę zarządzenia przewodniczącego. Odmiennie jednak została uregulowana kwestia usuwania braków pism stanowiących środki zaskarżenia. Nieuzuzpełnienie braków tego rodzaju kwalifikowanych pism procesowych powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a), skargi kasacyjnej (art. 178 P.p.s.a), zażalenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a), sprzeciwu w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy (art. 259 § 2 P.p.s.a), (por. T. Woś [w:], T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wyd. 3, Warszawa 2009, s. 272). Jednocześnie zauważyć należy, iż do postępowania toczącego się na skutek zażalenia na podstawie art. 197 § 2 P.p.s.a, stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Odpowiednie zastosowanie w tym zakresie znajdzie art. 178 P.p.s.a, stanowiący, że sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym w terminie. Wskazany przepis art. 178 P.p.s.a, nakazuje więc odrzucenie przez Sąd zażalenia w razie nieuzupełnienia przez stronę jego braków formalnych w wyznaczonym w terminie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, polegającego na wskazaniu zaskarżonego postanowienia. Odpowiadając na wezwanie skarżąca podała jedynie, iż "usunięcie braków zażalenia dotyczy daty z dnia 2 listopada 2010 r.". W ocenie Sądu takie wyjaśnienie skarżącej nie można jednak uznać za wykonanie przedmiotowego wezwania, bowiem W. W. nadal nie wskazała postanowienia, od którego wniosła zażalenie. Tym samym stwierdzić przyjdzie, iż skarżąca nie uzupełniła braku formalnego zażalenia. Poza powyższym zauważyć również należy, iż nawet gdyby przyjąć, że zażalenie skarżącej dotyczyło wskazanego przez nią w piśmie z dnia 2 listopada 2010 r. postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 września 2010 r. to uznać by należało, iż zażalenie takie jest niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia taksatywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest w ogóle wniesienia tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 17 maja 2004 r., sygn. akt FSK 242/04, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast stosownie do art. 259 § 2 P.p.s.a. skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 września 2010 r. przysługiwał sprzeciw, a nie zażalenie. Jednocześnie odnotować należy, iż zgodnie z art. 260 P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie bowiem skarżąca w ustawowym terminie wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 września 2010 r., a tym samym postanowienie to utraciło moc. Następnie wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany przez Sąd, który postanowieniem z dnia 25 października 2010 r. zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i ustanowił dla niej radcę prawnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.