II SA/Op 353/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na postępowanie Burmistrza Głuchołaz w przedmiocie sfałszowania dokumentacji technicznej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę W. W. na postępowanie Burmistrza Głuchołaz w przedmiocie sfałszowania dokumentacji technicznej z powodu nie usunięcia przez skarżącą braków formalnych skargi. Jednocześnie Sąd uznał, iż żądanie skarżącej przywrócenia granic spornej nieruchomości, wykracza poza ustawowy zakres kognicji przyznanej sądowi administracyjnemu. Podobnie Sąd stwierdził, iż nie jest właściwy do orzekania w sprawie zarzucanego popełnienia przez Burmistrza Głuchołaz przestępstwa sfałszowania dokumentacji technicznej bowiem i w tym zakresie sprawa należy do właściwości sądów powszechnych. Odpis postanowienia z uzasadnieniem i zawartym w piśmie przewodnim z dnia 26 lipca 2010 r. pouczeniem o prawie wniesienia skargi kasacyjnej oraz o trybie i terminie jej złożenia, a także o sposobie sporządzenia, doręczono skarżącej W. W. w dniu 29 lipca 2010 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Pismem z dnia 19 października 2010 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej zawiadomił Sąd o stwierdzeniu braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 26 lipca 2010 r., załączając opinię prawną w tym zakresie. Jednocześnie pełnomocnik poinformował, że powyższe zawiadomienie wraz z opinią przesłał także skarżącej. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2010 r. Sąd odrzucił zażalenie W. W. z dnia 2 listopada 2010 r., stwierdzając, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego zażalenia, polegającego na wskazaniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto Sąd uznał, że nawet w sytuacji, gdyby zażalenie skarżącej dotyczyło wskazanego przez nią postanowienia referendarza z dnia 21 września 2010 r. o ustanowieniu dla skarżącej radcy prawnego z urzędu i odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, zażalenie takie jest niedopuszczalne. Powyższe postanowienie Sądu, w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącej, zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 1014/10. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd ten uznał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia powinno zostać doręczone na adres ustanowionego skarżącej pełnomocnika z urzędu. W ocenie NSA, złożenie opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej nie oznacza wygaśnięcia powstającego z mocy prawa pełnomocnictwa i dalsze pisma w sprawie powinny być również doręczane na ręce pełnomocnika, a nie, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, na adres skarżącej. Ponadto w aktach sprawy brak jest również wypowiedzenia pełnomocnictwa przez pełnomocnika. Okoliczności te, zdaniem Sądu, mają szczególne znaczenie, bowiem analiza pism skarżącej prowadzi do wniosku, że nie radzi sobie ona w postępowaniu, jest osobą nieporadną. Następnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 25 stycznia 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącej radcę prawnego – U. K. do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania, braków formalnych zażalenia skarżącej z dnia 2 listopada 2010 r. poprzez wskazanie zaskarżonego postanowienia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w zakreślonym przez Sąd terminie, pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 20 lutego 2011 r. poinformował, że ustalenie ze skarżącą, którego postanowienia dotyczyło jej zażalenie z dnia 2 listopada 2010 r. nie odnosi jakichkolwiek efektów. Jednocześnie wskazał, że skarżąca oświadczyła, iż chodzi jej o "wyrok, który Burmistrz Głuchołaz bezbarwnie sfałszował, dokumentację techniczną z kupna działki budowlanej nr [...] oraz sfałszowaną ewidencję tej działki w Starostwie Powiatowym w N.". Ponadto podał, że W. W. stwierdziła, iż jej celem jest "przywrócenie granic z mapki, którą posiadała w trackie budowy". Mając powyższe na względzie pełnomocnik skarżącej wskazał, że zażalenie W. W. z dnia 2 listopada 2010 r. dotyczyło postanowienia z dnia 26 lipca 2010 r. o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, bądź też inny podmiot, wskazany w art. 175 § 2 P.p.s.a. (tj. sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych będącego stroną, jej przedstawicielem bądź pełnomocnikiem) oraz w art. 175 § 3 P.p.s.a. (tj. doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych lub rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej). Z powyższej regulacji wynika, iż skarga kasacyjna nie może zostać sporządzona osobiście przez skarżącego, który nie jest jednym z podmiotów uprawnionych, wymienionych w w/w przepisach. Zgodnie zaś z art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Do przyczyn niedopuszczalności skargi kasacyjnej należy m.in. sporządzenie skargi kasacyjnej wbrew dyspozycji art. 175 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 3/04, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpoznawanej sprawy należało przede wszystkim uznać, iż pismo W. W. z dnia 2 listopada 2010 r., pomimo nazwania go przez skarżącą "zażalenie", stanowi skargę kasacyjną od postanowienia tut. Sądu z dnia 26 lipca 2010 r. o odrzuceniu skargi. Taką kwalifikację pisma z dnia 2 listopada 2010 r. Sąd przyjął w oparciu o wyjaśnienie złożone przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 20 lutego 2011 r., z którego wynika, że W. W. kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu o odrzuceniu skargi. W tym miejscu podkreślić należy, że mylne oznaczenie pisma nie stanowi przeszkody do nadania mu właściwego biegu bowiem Sąd powinien kierować się rzeczywistą intencją wnoszącego pismo. Ponadto odnotować należy, że doręczając skarżącej odpis postanowienia z dnia 26 lipca 2010 r. wraz z uzasadnieniem, Sąd w piśmie przewodnim zawarł obszerne pouczenie, w tym w pkt 2 pisma pouczył o wynikającym z art. 175 § 1 P.p.s.a. przymusie adwokacko-radcowskim w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej oraz o rygorze w razie niezachowania tego wymogu. Skarżąca, nie będąc adwokatem ani radcą prawnym, wniosła sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną, zatem nie zastosowała się do wymogu przymusu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Nie wykazała przy tym, że należy do kręgu osób wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a. W tych warunkach skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącą należy uznać za niedopuszczalną. Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 178 P.p.s.a. w związku z art. 175 § 1 P.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.