II SA/Op 354/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędzia NSA Roman Ciąglewicz – spr. Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2010 r. sprawy ze skargi E. D. i R. D. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przedłożenia projektu budowlanego zamiennego i wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem postanawia: umorzyć postępowanie. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak [...], wydaną w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie o. z dnia 18 maja 2009 r., znak [...], nakładającą na E. i J. N. obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, przy budowie pawilonu handlowego branży przemysłowej w D., przy ul.[...] oraz nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych. Na powyższą decyzję E. D. i R. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu odrębne skargi o jednakowej treści, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i jej uchylenia w całości oraz obciążenia organu kosztami postępowania. Skarga E. D. została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 354/09, natomiast skarga R. D. pod sygn. akt II SA/Op 355/09. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Op 355/09, wydanym na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zarządził połączenie spraw ze skargi E. D. R. D. zarejestrowanych pod sygnaturą akt II SA/Op 354/09 i II SA/Op 355/09, celem ich łącznego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 listopada 2009 r. wezwano skarżącą E. D. oraz pełnomocnika skarżącego R. D. – radcę prawnego A. Ś., do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wpis w tej wysokości skarżący uiścili w dniu 4 grudnia 2009 r., co potwierdza dowód księgowy ( K.27 – akt sądowych II SA/Op 354/09). Zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2010 r., wyznaczono termin rozprawy na dzień 18 lutego 2010 r. Pismem procesowym z dnia 17 stycznia 2010 r., które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 18 lutego 2010 r., skarżący cofnęli skargi i wnieśli o umorzenie postępowania, wskazując na bezzasadność wniesionej przez nich skargi. Na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. pełnomocnik organu odwoławczego, jak i uczestnicy postępowania poparli wniosek skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie należało umorzyć. Stosownie do art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z przytoczonej wcześniej treści art. 60 P.p.s.a. wynika więc, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla Sądu wiążące. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez Sąd I instancji. Jedynie w przypadku, gdy zdaniem tego Sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Wówczas to, w sposób niebudzący wątpliwości, winny zostać przez Sąd wykazane przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady związania w tej kwestii stanowiskiem skarżącego i w konsekwencji rozpoznania skargi wbrew jego woli wyrażonej w złożonym oświadczeniu. W przeciwnym przypadku cofnięcie skargi uznane winno być za skuteczne i w jego konsekwencji postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art.161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I OSK 3/07, LEX nr 376825 ) Mając na uwadze omawianą regulację oraz dokonując zgodnie z jej dyspozycją oceny oświadczenia o cofnięciu skargi, należało uznać, iż oświadczenie złożone przez skarżących w piśmie z dnia 17 stycznia 2010 r., wiązało Sąd, bowiem z treści tego oświadczenia oraz treści skargi i akt administracyjnych nie wynikało, aby zostało ono złożone w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W piśmie tym skarżący przyznali, że wniesiona przez nich skarga na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...] jest bezzasadna i wnieśli o umorzenie przedmiotowego postępowania. Reasumując: Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził istnienia przesłanek skutkujących uznaniem tej czynności za prawnie bezskuteczną. W świetle powyższego, zgodnie cytowanym wyżej przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.