II SA/Op 355/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachnbińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na czynność materialno – techniczną Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu z urzędu cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych. Pismem z dnia 28 lipca 2005 r. D. K. wystąpił do Starosty [...] o zwrot kwoty 470 zł., uiszczonej za wydanie karty pojazdu. Wyjaśnił, iż domaga się zwrotu, gdyż opłata za wydanie karty wynosi 30 zł., podczas gdy on uiścił kwotę 500 zł., a różnica pomiędzy tymi kwotami jest ukrytym podatkiem. Działanie organu uznał za niedopuszczalną praktykę, niezgodną z art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską a także z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, na które się powołał. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...], nr [...], organ poinformował D. K., iż obowiązek pobrania przez organy rejestrujące opłaty za wydanie karty pojazdu wynika z art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), a wysokość opłaty wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Wyjaśnił także, iż przedmiotowa sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej, gdyż pobranie opłaty za wydanie kart pojazdu jest czynnością administracyjno – techniczną, a opłata nie została ustalona w drodze decyzji administracyjnej, lecz wynika wprost z przepisów prawa. Jednocześnie poinformował wnioskodawcę, że w przypadku niezadowolenia ze sposobu załatwienia sprawy, przysługuje mu prawo złożenia skargi na czynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w terminie 30 dni od otrzymania pisma, za pośrednictwem organu. W skardze z dnia 21 września 2005 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym), skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu za pośrednictwem Starosty [...], skarżący jeszcze raz podniósł, iż opłata w wysokości 500 zł., którą uiścił za wydanie karty pojazdu, jest niezgodna z prawem Unii Europejskiej oraz orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przesyłając do Sądu - w trybie art. 231 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego - skargę D. K., Starosta [...] powtórzył argumentację przedstawioną w piśmie odmawiającym zwrotu kwoty 470 zł., akcentując, iż opłatę za kartę pojazdu pobrano zgodnie z przepisami prawa. Na wezwanie Sądu z dnia 2 grudnia 2005 r., skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 200 zł. Następnie, skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni, poprzez wskazanie, czy przed jej wniesieniem zwracał się do Starosty [...] o usunięcie naruszenia prawa. Wezwanie zostało doręczone w dniu 11 kwietnia 2006 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przez dorosłego domownika – ojca skarżącego), i zawierało pouczenie o skutkach nieudzielenia odpowiedzi w wyznaczonym terminie. W piśmie z dnia 19 kwietnia 2006 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) D. K. wyjaśnił, iż do Starosty [...] skierował dwa pisma: pierwsze, to wniosek z dnia 28 lipca 2005 r. o zwrot zawyżonej opłaty za kartę pojazdu; drugie, to skarga na decyzję Starosty [...], która została złożona za jego pośrednictwem. Wraz z odpowiedzią D. K. nadesłał kopię swojego wniosku z dnia 28 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. W pierwszym rzędzie należy podnieść, że prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uwarunkowane wcześniejszym wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, o ile oczywiście przysługiwały one w postępowaniu przed organem administracyjnym. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, na skarżącym - stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. - spoczywa obowiązek wezwania na piśmie właściwego organu, przed wniesieniem skargi na akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., do usunięcia naruszenia prawa. Powyższego wezwania dokonuje się w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Przedstawione powyżej uwagi odnoszą się wprost do rozpatrywanej sprawy, bowiem D. K. zaskarżył czynność materialno – techniczną, polegającą na odmowie zwrotu części opłaty, jaką poniósł za wydanie karty pojazdu. Z przesłanych Sądowi akt sprawy nie wynikało, by skarżący wzywał Starostę [...] do usunięcia naruszenia prawa, zatem obowiązkiem Sądu był wezwanie wnoszącego skargę do uzupełnienia jej braków formalnych w powyższym zakresie. W wezwaniu z dnia 5 kwietnia 2006 r., które zostało doręczone w dniu 11 kwietnia 2006 r., Sąd pouczył skarżącego, że uzupełnienia braków skargi należy dokonać w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W tym miejscu podnieść trzeba, iż doręczenie wezwania nastąpiło do rąk dorosłego domownika – ojca skarżącego, co jest jednoznaczne w skutkach z doręczeniem pisma samemu skarżącemu, zatem należało uznać, że doręczenie było skuteczne w świetle art. 72 p.p.s.a. D. K. odpowiedział na wezwanie Sądu, a z udzielonych wyjaśnień wynika, że po otrzymaniu od organu odpowiedzi z dnia [...] nie wzywał Starosty [...] do usunięcia naruszenia prawa. Już tylko z tego powodu, z przyczyn wskazanych na wstępie rozważań, skargę należałoby odrzucić, jako niedopuszczalną. Niemniej jednak, w niniejszej sprawie, rozstrzygniecie Sądu zdeterminował fakt uzupełnienia braków formalnych skargi po wyznaczonym terminie. Z niebudzących wątpliwości ustaleń Sądu wynika, że doręczenie wezwania nastąpiło w dniu 11 kwietnia 2006 r., zatem siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków skargi rozpoczął swój bieg od dnia następnego i upływał w dniu 18 kwietnia 2006 r. (wtorek). Tymczasem pismo D. K., stanowiące jego odpowiedź na wezwanie, zostało nadane w urzędzie pocztowym 19 kwietnia 2006 r., a zatem jeden dzień po wyznaczonym terminie. W tej sytuacji zastosowanie znajduje art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W pojęciu "nieuzupełnienia skargi" mieści się również przypadek, który miał miejsce w rozpoznawanej sprawie, a mianowicie, gdy uzupełnienie nastąpiło z uchybieniem ustawowego, siedmiodniowego terminu. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie cyt. wyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało odrzucić skargę. Zwrotu na rzecz skarżącego całego uiszczonego przez niego wpisu od skargi, dokonano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Już tylko marginalnie podnieść trzeba, że niniejsze postanowienie nie zamyka skarżącemu drogi do dalszego ubiegania się o zwrot opłaty, zwłaszcza że to z powodu błędnego pouczenia przez organ skarżący nie dochował wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zaznaczyć też trzeba, iż kolejnym uchybieniem organu było przekazanie skargi na postawie art. 231 kpa, podczas gdy podstawę taką stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a.