II SA/Op 358/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 9 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia umorzyć postępowanie. Postanowieniem z dnia 28 marca 2011 r., po rozpoznaniu wniosku strony – A Sp. z o.o. w [...], Dyrektor Izby Celnej w Opolu odmówił zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nr [...] z dnia 6 sierpnia 2007 r., wydanego na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego. W uzasadnieniu stwierdził, że przesłanki zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie stanowi wskazana przez stronę okoliczność w postaci postępowania przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości, co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z przepisami prawa wspólnotowego, bowiem wyjaśnienie wątpliwości prawnych, interpretacja prawna, nie jest zagadnieniem wstępnym. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie, wniesionego przez A Sp. z o.o. w [...], postanowieniem z dnia 9 maja 2011 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że podstawy do zawieszenia postępowania nie stanowi wystosowanie pytania prejudycjalnego do ETS, dotyczącego oceny zgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym w kwestii "przepisów technicznych" w tym również zakazu przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz zmiany zezwoleń. Rozstrzygniecie ETS będzie bowiem stanowić ocenę przepisów ustawy hazardowej. Nie będzie natomiast przedmiotowo i indywidualnie związane z prowadzonym postępowaniem w niniejszej sprawie o cofnięcie zezwolenia. W dniu 17 czerwca 2011 r., A Sp. z o.o. w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 9 maja 2011 r., nr [...], zarzucając naruszenie art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę do zawieszenia postępowania. Strona skarżąca podniosła, że postępowanie winno podlegać zawieszeniu do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawach pytań prawnych skierowanych przez WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto w piśmie procesowym z dnia 21 listopada 2011 r., Dyrektor Izby Celnej w Opolu podniósł, że decyzją z dnia 31 maja 2011 r., nr [...], cofnął zezwolenie udzielone decyzją z dnia 6 sierpnia 2007 r. spółce A Sp. z o.o. w [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na terenie województwa opolskiego. Na potwierdzenie tej okoliczności, organ załączył do pisma wskazaną decyzję wraz z potwierdzeniem jej odbioru przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie należało umorzyć. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie wydane na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) o odmowie zawieszenia postępowania. Postanowienie to wydane zostało w ramach postępowania o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Na wstępie zaakcentować należy, że dla sposobu załatwienia skargi wniesionej w niniejszej sprawie decydujące znaczenie miał fakt zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia, poprzez orzeczenie o cofnięciu zezwolenia w formie decyzji administracyjnej. W tym miejscu podkreślić też trzeba, że postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania nie ma charakteru samodzielnego. Instytucja zwieszenia postępowania może być stosowana tylko wtedy, gdy prowadzone jest inne jurysdykcyjne postępowanie będące postępowaniem "głównym". Organy administracyjne mogą wprawdzie rozstrzygać o zawieszeniu postępowania, ale tylko do czasu zakończenia postępowania głównego. Postanowienie zawieszające postępowanie, bądź odmawiające żądanego zawieszenia postępowania, dotyczy bowiem wyłącznie kwestii proceduralnej związanej z postępowaniem głównym tj. ma wpływ na bieg postępowania, lecz nie dotyczy istoty sprawy. W niniejszej sprawie, zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku prowadzonego postępowania głównego w sprawie cofnięcia zezwolenia. Postępowanie to zostało jednak zakończone wydaniem decyzji administracyjnej z dnia 31 maja 2011 r. o cofnięciu zezwolenia udzielonego decyzją z dnia 6 sierpnia 2007 r. W związku z powyższym, w dacie orzekania w niniejszej sprawie przez tutejszy Sąd brak było sprawy, w której wydane zostało zaskarżone postanowienie. W tym stanie rzeczy, niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne uznać należało za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. W sytuacji, gdy wydana zostanie decyzja kończąca postępowanie główne jego rozstrzygnięciem poprzez np. cofnięcie udzielonego zezwolenia, tym samym zachodzi brak sprawy, której dotyczyło postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. W takiej sytuacji, rozstrzyganie kwestii o charakterze proceduralnym nie ma bowiem żadnego znaczenia dla sprawy. Tym samym też, bezprzedmiotowe staje się rozważanie legalności postanowienia o charakterze incydentalnym, jakim niewątpliwie jest postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, poddane kontroli sądu w niniejszym postępowaniu. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z przyczyn innych niż wymienione w punkcie 1 i 2 tej regulacji (tj. cofnięcia skargi i śmierci strony – gdy postępowanie dotyczy praw i obowiązków związanych wyłącznie z osobą zmarłego), stało się bezprzedmiotowe. To określenie "stało się" oznacza w niniejszej sprawie ujawnienie przyczyny - załatwienie sprawy administracyjnej i wydanie decyzji – w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego. W dacie bowiem orzekania przez tut. Sąd pozostawała w obrocie prawnym decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 31 maja 2011 r. o cofnięciu zezwolenia, która załatwiała wszczętą z urzędu sprawę administracyjną w przedmiocie cofnięcia udzielonego zezwolenia decyzja z dnia 6 sierpnia 2007 r. Wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia zakończyło opisane wyżej postępowanie administracyjne "główne". Ponadto podkreślić trzeba, że wydanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie głównej spowodowało wszak, iż przestała istnieć sprawa, w której wydano zaskarżone postanowienie. Bezprzedmiotowość zatem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego wynika z zakończenia postępowania, którego dotyczyło postanowienie wpadkowe o odmowie zawieszenia. W przypadku, gdy postępowanie przed organem zostało zakończone, orzekanie przez Sąd o legalności odmowy zawieszania takiego postępowania nie ma bowiem już dla sprawy administracyjnej żadnego znaczenia. Bez względu na dokonaną przez Sąd ocenę, nie może ona mieć wpływu na bieg postępowania głównego, gdyż zostało ono już zakończone. Zaznaczyć również przyjdzie, że kwestie proceduralne, związane z postępowaniem głównym i mające wpływ na jego przebieg, nie mogą być rozstrzygane przez organy poza ramami postępowania głównego, którego dotyczą. Za bezprzedmiotowe należy uznać postępowanie w sprawie wpadkowej, która została już rozstrzygnięta. Nie można bowiem orzec np. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie, której nie ma z uwagi na jej zakończenie w formie decyzji. Tym samym, w przypadku, gdyby Sąd dokonał w niniejszej sprawie oceny legalności i na jej podstawie np. uchylił zaskarżone postanowienie i tak niedopuszczalne byłoby rozpoznawanie przez organ zasadności wniosku strony o zawieszenie postępowania. W świetle tego stwierdzić wypada, że w sprawie przesłanka z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a zaktualizowała się w toku postępowania sądowoadministracyjnego i na zasadzie przywołanego przepisu, orzeczono jak sentencji.