II SA/Op 36/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia 19 września 2011 r., nr [...], Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski, działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, cofnął S. P. uprawnienia kategorii BCDE, dokument nr [...], druk nr [...], wydane dnia 21 maja 2003 r. przez Starostę. W motywach decyzji organ, odwołując się do treści art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b i c ustawy, stwierdził, że wydane rozstrzygnięcie jest uzasadnione tym, iż S. P. nie poddał się kontrolnemu badaniu lekarskiemu i psychologicznemu, na które został skierowany przez Komendę Powiatową Policji w Kędzierzynie-Koźlu dnia 2 grudnia 2010 r. w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 i art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ wskazał również na obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji przez osobę ubiegającą się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego na okres przekraczający 1 rok, wynikający z art. 114 ustawy. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S. P., wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i wyznaczenie nowego terminu badań. Decyzją z dnia 30 marca 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, z późn. zm. - obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej K.p.a., uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Relacjonując stan faktyczny sprawy Kolegium przedstawiło ustalenia organu pierwszej instancji, oraz dodatkowo wyjaśniło, że wykonanie środka karnego orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...], II Wydział Karny, z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt [...], nastąpiło przez wprowadzenie do Centralnej Ewidencji Kierowców w dniu 8 lutego 2011 r. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, licząc od dnia 20 stycznia 2011 r. do 20 stycznia 2013 r. Jednocześnie w wyroku tym Sąd nie orzekł obowiązku zwrotu dokumentu prawa jazdy. Kolegium ustaliło również, że w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] orzekającym m.in. o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat nie została wydana decyzja realizująca wymogi wynikające z art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. nr 90, poz. 557, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.k.w. W rozważaniach prawnych Kolegium przypomniało treść art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b i c ustawy. Następnie stwierdziło, że organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami dopiero 26 sierpnia 2011 r., a więc po upływie około ośmiu miesięcy od powzięcia wiadomości o niewykonaniu tych badań przez stronę. Jednocześnie Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji wydał decyzję nie poddając ocenie wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy, istotnych do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Jak wynika bowiem z materiału dokumentacyjnego, organ ten już w lutym 2011 r. posiadał wiedzę o orzeczonym wobec S. P. środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Dalej, odwołując się do treści art. 182 K.k.w. oraz poglądów orzecznictwa sądowoadministracyjnego, Kolegium wywiodło, że przepis ten stanowi normę prawa materialnego do wydania decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami oraz wskazuje organ administracji zobowiązany do wydawania rozstrzygnięć w orzeczonym zakresie przez sąd. Przy czym obowiązku tego nie niweczy wpisanie orzeczonego przez sąd zakazu do Centralnej Ewidencji Kierowców. Tymczasem, jak wynika z wyjaśnień organu pierwszej instancji, decyzja taka, nie została wydana. W ocenie Kolegium, skoro fakt istnienia prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] był znany organowi pierwszej instancji od 7 lutego 2011 r., to podejmując i prowadząc postępowanie z urzędu organ obowiązany był przede wszystkim rozważyć, która z okoliczności występujących w sprawie winna być przyczyną orzeczenia o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Czy będzie to brak wykonania przez stronę badań lekarskich i psychologicznych w zakreślonym w skierowaniu terminie, czy prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...]. W konsekwencji Kolegium uznało, że organ naruszył art. 7 i 77 K.p.a. w zakresie nakazującym podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a następnie załatwienie sprawy po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W skardze na powyższą decyzję S. P. podniósł, że jest ona wadliwa z powodu naruszenia przepisów postępowania. Wniósł o skierowanie go na konieczne badania, aby mógł odzyskać uprawnienia do kierowania pojazdami, które są mu niezbędne do wykonywania pracy. Skarżący wskazał również, że okres, na który orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów kończy się 20 stycznia 2013 r. oraz zwrócił się z prośbą o jego skrócenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało w całości stanowisko oraz argumentację zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Informacyjnie Kolegium podało, że organ pierwszej instancji, rozpatrując ponownie sprawę, wydał decyzję z dnia 21 grudnia 2012 r., nr [...], o cofnięciu S. P. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B, C, D, BE, CE i DE, zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w [...], a do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę nie wpłynęło do tej decyzji odwołanie. Postanowieniem z dnia 6 marca 2013 r. Sąd zwolnił skarżącego od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, co uzasadniało jej uchylenie. W pierwszej kolejności odnotować trzeba, że przedmiot kontroli Sądu stanowi rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte w oparciu o przepis art. 138 § 2 K.p.a., który stanowi procesową podstawę do wydania decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przy tego rodzaju decyzji ocena Sądu zmierza do ustalenia prawidłowości zastosowania przez instancję odwoławczą art. 138 § 2 K.p.a. Wedle tej regulacji, w brzmieniu obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r., czyli po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. nr 6, poz. 18), organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Innymi słowy, Sąd w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. miał za zadanie odpowiedzieć na pytanie, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek dochowania zasady dwuinstancyjności postępowania oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. W tym miejscu podkreślić trzeba, że zasadą jest, iż organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, co zgodnie z treścią art. 138 § 1 K.p.a. następuje przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. Natomiast odstępstwem od tej ogólnej zasady jest wskazane wyżej, a wynikające z art. 138 § 2 K.p.a. uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. Stosownie do treści komentowanej regulacji wskazać więc należy, że obecna konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej, określona w art. 138 § 2 K.p.a., opiera się na dwóch kumulatywnych przesłankach, a mianowicie: wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, oraz uznaniu przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Oznacza to, że w aktualnym stanie prawnym, znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, samo naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Chodzi więc o sytuacje, gdy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji, a więc strona nie mogłaby kwestionować wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Organ odwoławczy, który z istoty rzeczy nie przeprowadza własnego, odrębnego postępowania dowodowego, za to może wyciągać z zebranego przez organ pierwszej instancji materiału zupełnie inne wnioski niż organ pierwszej instancji, zastępowałby w praktyce ten organ, pozbawiając stronę prawa podważania tych ustaleń w drodze zwyczajnego środka prawnego (por. W. Chróścielewski "Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r.", opubl. ZNSA rok VII nr 4 (37)/2011, str. 19). Odnotować również warto, iż w uzasadnieniu projektu nowelizacji przepisu art. 138 § 2 K.p.a. wskazano m.in. że zmierza ona do większego skrępowania organu odwoławczego w podejmowaniu decyzji kasacyjnej, zawężając możliwość podjęcia decyzji kasacyjnej w stopniu maksymalnym. Ogranicza ją bowiem do sytuacji, w której rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy byłoby nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Nowelizacja ta oparta zatem została na kryterium nienaruszalności zasady dwuinstancyjności. Jak już powiedziano wyżej, przepis art. 138 § 2 K.p.a. stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Treść art. 138 § 2 K.p.a. winna być natomiast interpretowana łącznie z przepisem art. 136 K.p.a., określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Zwrócić też trzeba uwagę, że użyte w art. 138 § 2 K.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem wymagającym każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. W szczególności można stwierdzić, że nawiązuje ono do pojęcia "nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części", co - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Przenosząc przedstawione powyżej ogólne uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wadliwie uznał, iż zaktualizowały się przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej. Uzasadniając potrzebę ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji Kolegium wskazało, że Starosta zobowiązany jest rozważyć, która z okoliczności występujących w sprawie winna być przyczyną orzeczenia o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Czy będzie to brak wykonania przez stronę badań lekarskich i psychologicznych w zakreślonym w skierowaniu terminie, czy prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...]. Z uwagi na powyższe Kolegium uznało, że doszło do naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. w zakresie nakazującym organowi podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a następnie załatwienie sprawy po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W ocenie Sądu, powyższe zastrzeżenia organu odwoławczego nie mogły stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy wskazując na naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. nie podał, jakie fakty mające istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie nie zostały wyjaśnione w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a tym samym nie wykazano spełnienia przesłanek umożliwiających zastosowanie w niniejszej sprawie art. 138 § 2 K.p.a. Dalej dostrzec należy, że organ odwoławczy stwierdzając potrzebę dokonania przez organ pierwszej instancji ponownej oceny prawnej w zakresie przyczyn uzasadniających cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, i jednocześnie nie wskazując na potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ograniczył swoją rolę do funkcji kontrolnej. Tymczasem, jak już akcentowano wcześniej, z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpoznania sprawy. W tym zakresie organ ten nie może ograniczać się jedynie do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, dążąc do merytorycznego jej załatwienia. W tym miejscu warto przytoczyć argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w wyroku z dnia 12 kwietnia 2013 r., którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, iż "złożenie odwołania ma ten skutek, że organ odwoławczy uzyskuje możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy, w której zapadła decyzja organu I instancji. Skuteczność prawna takiego środka prawnego powoduje przeniesienie całej sprawy przed organ drugiej instancji. Organ odwoławczy musi więc wnikać w całość sprawy i brać na siebie odpowiedzialność za ponowne jej rozstrzygnięcie. (...) Organ odwoławczy ma obowiązki nie mniejsze niż organ pierwszej instancji. W efekcie jak każdy organ powinien dążyć przede wszystkim do rozpatrzenia sprawy pod względem merytorycznym, przez co należy rozumieć przeprowadzenie - w granicach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego - ponownego postępowania wyjaśniającego i wydanie decyzji co do istoty sprawy. Wydanie decyzji merytorycznej kończącej postępowanie, nakazuje bowiem zasada szybkości i sprawności postępowania oraz ekonomii procesowej. (...) Organ odwoławczy, tak jak organ pierwszej instancji, powinien dążyć z urzędu do wykrycia prawdy obiektywnej, a zatem do ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. (...) Jeżeli więc w aktach znajdują się już określone dowody, to organ odwoławczy zobowiązany jest przeanalizować je i rozważyć czy są one wystarczające do wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy" (por. wyrok NSA o sygnaturze akt I OSK 2123/11, zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań należy przyjąć, że w sytuacji, gdy Kolegium nie stwierdziło, by zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym jego kompetencje, to rozpoznając sprawę powinno dokonać ponownej, całościowej oceny w zakresie przyczyn wydania orzeczenia w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy nie może bowiem uchylać się od zajęcia merytorycznego stanowiska, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Kolegium, dostrzegając zatem potrzebę rozważenia przyczyn wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, powinno dokonać samodzielnej oceny w tej mierze i zająć stanowisko, na podstawie jakich przepisów powinno być prowadzone przedmiotowe postępowanie. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie miał podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, w sytuacji gdy nie wykazał, po pierwsze, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do załatwienia sprawy, po drugie zaś, że przeprowadzenie ewentualnego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia przyczyn cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami przekraczało jego upoważnienie wynikające z art. 136 K.p.a. Podstawą do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. nie mogła być również stwierdzona przez Kolegium konieczność rozważenia, czy podstawę prawną cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami powinny w okolicznościach sprawy stanowić przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, czy też odpowiednie przepisy Kodeksu karnego wykonawczego. Wątpliwości te powinien rozstrzygnąć organ odwoławczy we własnym zakresie, dokonując przy tym oceny prawidłowości zajętego przez Starostę stanowiska w objętej odwołaniem decyzji. W rozpoznawanej sprawie dodatkowo należy zauważyć, że zaskarżona decyzja wydana została przez Kolegium dnia 30 marca 2012 r., natomiast ekspediowano ją dopiero w dniu 26 listopada 2012 r., a więc po upływie blisko ośmiu miesięcy od podjęcia rozstrzygnięcia. Niewątpliwie takie działanie organu godzi w zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 K.p.a. Podsumowując wyżej powiedziane uznać należało, że sformułowane w zaskarżonej decyzji argumenty nie mogły stanowić wystarczającej podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Kolegium nie wykazało bowiem, że postępowanie wyjaśniające przed organem pierwszej instancji przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów postępowania i materiał dowodowy wymaga uzupełnienia. Z kolei, wskazując na dwie różne przesłanki cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, Kolegium nie wyjaśniło, z jakiej przyczyny nie mogło - na podstawie zebranych dowodów - samodzielnie zająć stanowiska co do możliwości ich zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto odnotowania wymaga, że w tym zakresie organ odwoławczy nie dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego, stosownie do wymogów art. 80 K.p.a. Po myśli tej regulacji, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu, pomimo dysponowania wystarczającym materiałem dowodowym, Kolegium w istocie uchyliło się od ponownego rozpoznania sprawy, a zatem - wydając zaskarżone rozstrzygnięcie - naruszyło art. 138 § 2 w zw. z art. 15 i art. 80 K.p.a. Końcowo wskazać przyjdzie, że skład orzekający rozważał możliwość objęcia kontrolą legalności - z mocy art. 135 P.p.s.a. - również decyzji Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 21 grudnia 2012 r., nr [...], jednak Sąd nie dysponuje wiedzą, czy decyzja ta stała się ostateczna i czy przykładowo pozostaje nadal w obiegu prawnym. Poza tym, ze względu na jej treść, w której w żaden sposób nie nawiązano do postępowania objętego kontrolą Sądu, a także z uwagi na fakt, że ww. decyzja zapadła po wszczęciu z urzędu postępowania w dniu 4 grudnia 2012 r., można mieć uzasadnione wątpliwości co do tego, czy została ona podjęta w wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek decyzji Kolegium z dnia 30 marca 2012 r. W tym stanie rzeczy, uwzględniając okoliczność, że stwierdzone naruszenia przepisów postępowania niewątpliwie miały wpływ na wynik sprawy, Sąd postanowił o uchyleniu zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 P.p.s.a. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do rozpoznania przez organ odwoławczy sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, z tym że wcześniej wyjaśnienia będzie wymagało, czy decyzja Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 21 grudnia 2012 r. została podjęta w toku przedmiotowego postępowania, czy też zapadła w postępowaniu odrębnym. Ustalenia w tym zakresie mogą wpłynąć na konieczność podjęcia przez Kolegium stosownych czynności jeszcze przed rozpoznaniem sprawy w trybie odwoławczym.