II SA/Op 36/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 18 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwanej dalej skarżącą lub Spółką) jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 18 listopada 2016 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Nyskiego z dnia 3 listopada 2015 r., nr [...], odmawiającą Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni o mocy do 2 MW, na działce nr a, k.m. [...] - obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 4 września 2015 r. (wpływ do organu - 8 wrzesień 2015 r.) Spółka A zwróciła się do Starosty Nyskiego o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Do wniosku dołączyła: 1) ostateczną decyzję Burmistrza [...] z dnia 25 października 2011 r., nr [...], ustalającą na rzecz Spółki A warunki zabudowy dla przedsięwzięcia obejmującego budowę biogazowni o mocy do 2 MW, w tym: trzech zbiorników fermentacyjnych V-2500 m³, hali o powierzchni około 1000 m², zbiornika masy pofermentacyjnej V-5800 m³, zbiornika biogazu V-2500 m³, zbiornika substratów V-500 m³, trzech agregatów prądotwórczych, pompowni między zbiornikami, portierni o wymiarach 12 x 6 x 3,5m, wagi samochodowej 18 x 3 m, parkingu samochodów osobowych, placu manewrowego, ogrodzenia z bramą, instalacji odgromowej oraz oświetlenia dróg, na działce nr a; 2) ostateczną decyzję Burmistrza [...] z dnia 10 września 2010 r., nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia; 3) oświadczenie z dnia 4 września 2015 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowane oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego. W toku prowadzonego postępowania Starosta Nyski ustalił, że dołączony do wniosku projekt budowlany nie spełniał wymogów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462, z późn. zm.), wobec czego, postanowieniem z dnia 17 września 2015 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na wnioskodawcę obowiązek dostarczenia - do dnia 14 października 2015 r. - projektu budowlanego spełniającego wymogi określone w tym rozporządzeniu oraz w przepisach art. 34 ust. 3 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, wskazując w uzasadnieniu braki projektowe oraz niespójność zapisów w złożonej dokumentacji. Natomiast postanowieniem z dnia 1 października 2015 r. Starosta Nyski - na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - nałożył na wnioskodawcę obowiązek wyjaśnienia - w terminie do 30 października 2015 r. - przedłożonych do wniosku decyzji Burmistrza [...] z dnia 25 października 2011 r. o warunkach zabudowy oraz z dnia 10 września 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, w zakresie stwierdzonych niespójności dotyczących lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia 6 października 2015 r. inwestor przedłożył 4 egzemplarze poprawionego i uzupełnionego projektu budowlanego. W piśmie z dnia 23 października 2015 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu z dnia 1 października 2015 r., inwestor oświadczył, że "decyzja środowiskowa" dotyczyła działki b o pow. 5,43 ha, z której to działki w wyniku podziału geodezyjnego zostały wydzielone m.in. działki nr a, c. Działki te łącznie zawierają się w pierwotnej działce b. Zatem, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zachowuje swą ważność, ponieważ przedmiot rozstrzygnięcia w tej decyzji obejmuje swą mocą obecne działki geodezyjne o nr a i c. Podniósł nadto, że dane z rejestru gruntów są organowi znane z urzędu i nie wymagają uzupełnienia wniosku. W przekonaniu wnioskodawcy, nie ma więc mowy o rozbieżności pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzją o warunkach zabudowy a wnioskiem o pozwolenie na budowę. Ponadto nie ma żadnego uzasadnienia dla pozwolenia na budowę wystąpienie o warunki zabudowy dla działki nr c, gdyż nie jest ona elementem procesu inwestycyjnego, jak również istniejące na tej działce silosy. Pokreślił, że z załączonych do wniosku dokumentów wynika, iż silosy na działce nr c nie są jakimkolwiek elementem procesu inwestycyjnego i technologicznego, zlokalizowanego na działce a. Do ww. pisma inwestor dołączył postanowienie Burmistrza [...] z dnia 20 października 2015 r. odmawiające wyjaśnienia treści decyzji o warunkach zabudowy oraz postanowienie z dnia 23 października 2015 r. odmawiające wyjaśnienia treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolejnym pismem z dnia 29 października 2015 r. Spółka A oświadczyła, że dla realizacji projektu biogazowni w [...] obowiązująca pojemność zbiornika masy pofermentacyjnej wynosi V=5400 m³. Następnie decyzją z dnia 3 listopada 2015 r., nr [...], Starosta Nyski, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm. [w dacie wydania zaskarżonej decyzji - Dz. U z 2016 r. poz. 290, z późn. zm.) - zwanej dalej Prawem budowlanym, oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm. [w dacie wydania zaskarżonej decyzji - Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.]) - zwanej dalej K.p.a., odmówił Spółce A zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni o mocy do 2 MW, na nieruchomości położonej w miejscowości [...], na działce nr a, k.m. [...]. Uzasadniając powyższą decyzję organ przedstawił stan faktyczny sprawy, po czym stwierdził, że nakładając na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego, jako podstawę prawną swego działania wskazał art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, który obliguje organ do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 3 ww. ustawy, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym m.in. w art. 35 ust. 1 pkt 3, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie organu, przedłożona przez inwestora przy piśmie z dnia 6 października 2015 r. dokumentacja nie spełniała wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, albowiem nadal brak jest części architektonicznej projektu i rysunków branży konstrukcyjnej (tj. fundamentu zbiornika biogazu, fundamentu stacji metanizacji biogazu, stacja metanizacji biogazu 900S nie została ujęta ani w części konstrukcyjnej, ani architektonicznej, a w części technologicznej - rysunki sporządzono w języku angielskim), zaś wymiary na poszczególnych rysunkach są nieczytelne. Organ uznał więc, iż przedłożony projekt nie czyni zadość żądaniom przedstawionym w postanowieniu z dnia 17 września 2015 r. i nie może być uwzględniony jako "uzupełniony i poprawiony". W ocenie organu, również wyjaśnienia inwestora zawarte w piśmie z dnia 23 października 2015 r. nie czynią zadość żądaniu przedstawionemu w postanowieniu z dnia 1 października 2015 r. Z kolei w załączonym "uzupełnionym" projekcie budowlanym, w części opisowej, projektowana pojemność zbiornika masy pofermentacyjnej raz wynosi 5300 m³ raz 5400 m³, natomiast w części rysunkowej ten sam zbiornik ma pojemność 5800 m³. W konsekwencji powyższego Starosta Nyski uznał, że nieuzupełnienie przez inwestora projektu zgodnie z postanowieniem z 17 września 2015 r. i 1 października 2015 r., obligowało go do podjęcia decyzji na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka A wniosła o "zmianę" decyzji organu pierwszej instancji oraz wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę biogazowni. Skarżonej decyzji zarzuciła: 1) rażące naruszenie prawa poprzez brak jej należytego uzasadnienia i zaniechanie wskazania przepisów prawa, których naruszenia dopatrzył się organ w związku ze złożonymi do wniosku dokumentami; 2) naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ustalenie, iż dołączona do wniosku dokumentacja nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie; 3) naruszenie art. 32 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, gdyż wniosek spełnia wymogi określone tymi przepisami. W uzasadnieniu odwołania Spółka wskazała na wadliwe uzasadnienie decyzji i podniosła, że organ nie wytłumaczył swojego stanowiska oraz nie przywołał żadnych przepisów prawa, które zostały naruszone. Tymczasem nie jest rolą strony domyślanie się, jaki przepis prawa organ miał na myśli. Zdaniem Spółki, braki dokumentacji zostały w pełni uzupełnione, a stanowisko w tym zakresie poparto szczegółową argumentacją. W toku postępowania odwoławczego, pismem z dnia 29 stycznia 2016 r. Wojewoda Opolski wezwał inwestora do udzielenia wyjaśnień i przedłożenia stanowiska właściwego organu, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które następuje w drodze postanowienia przed upływem terminu, o którym mowa w art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odpowiadając na powyższe wezwanie, pismem z dnia 4 lutego 2016 r. inwestor poinformował, że obiekty związane z budową biogazowni będącej przedmiotem inwestycji planuje się zrealizować w ramach jednego przedsięwzięcia, bez konieczności jego etapowania. Wskazał, że prawo do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wywodzi z art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), zmienionego ustawą z dnia 24 lipca 2015 r., zgodnie z którym od 4 września 2015 r. skuteczne złożenie wniosku o pozwolenie na budowę może nastąpić w terminie 6 lat od dnia, kiedy decyzja środowiskowa stała się ostateczna. Dlatego etapowanie budowy, o jakim mowa w art. 72 ust. 4 ww. ustawy, nie dotyczy wniosku Spółki. Na skutek rozpoznania odwołania, decyzją z dnia 4 marca 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., Wojewoda Opolski uchylił w całości decyzję Starosty Nyskiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temuż organowi. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy, po czym odwołał się do przepisów art. 33 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, stwierdzając, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Dodał, iż w przypadku stwierdzenia naruszeń formalno-prawnych organ ma obowiązek wezwać inwestora - na podstawie art. 64 K.p.a. - do uzupełnienia braków w terminie 7 dni, a w przypadku ich nieusunięcia pozostawia wniosek bez rozpatrzenia. Organ pierwszej instancji winien zatem dokonać analizy dokumentów pod względem formalno-prawnym niezwłocznie po złożeniu wniosku przez inwestora, a w dalszej kolejności dokonać analizy merytorycznej projektu budowlanego pod kątem zgodności z przepisami i w przypadku stwierdzenia niezgodności, zastosować art. 35 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy podkreślił, iż dokonując analizy akt sprawy dopatrzył się nieprawidłowości formalno-prawnych, które winny być wyeliminowane w pierwszej kolejności w trybie art. 64 § 2 K.p.a., czyli po wystosowaniu do inwestora wezwania o uzupełnienie braków, czego organ pierwszej instancji zaniechał. Uchybieniem organu pierwszej instancji było również niezakwestionowanie załączonej do wniosku decyzji Burmistrza [...] z 10 września 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, która stała się ostateczna 1 października 2010 r., a której możliwość wykorzystania, czyli dołączenia do złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, upłynęła z dniem 30 września 2014 r. W dalszej kolejności, odwołując się do treści art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), organ odwoławczy przypomniał, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a jej wydanie następuje m.in. przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślił, iż w dacie wydania decyzji środowiskowej z dnia 10 września 2010 r., art. 72 ust. 3 i 4 ww. ustawy stanowił, że złożenie wniosku o pozwolenie na budowę powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4, gdzie ustawodawca umożliwia złożenie wniosku w terminie 6 lat od dnia, o ile strona nie otrzymała przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, postanowienia, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie decyzja Burmistrza [...] z dnia 10 września 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna 1 października 2010 r., dlatego wystąpił się do inwestora o wskazanie, czy posiada postanowienie umożliwiające wykorzystanie ww. decyzji w terminie 6 lat od jej uprawomocnienia się. W odpowiedzi z dnia 4 lutego 2016 r. inwestor wywiódł, że prawo dołączenia decyzji z dnia 10 września 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach do wniosku o pozwolenie na budowę w okresie 6 lat od dnia ostateczności decyzji posiada na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1211). W ocenie organu odwoławczego, treść znowelizowanego przepisu art. 72 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) przesądza, że termin 6 lat obowiązuje dla inwestycji liniowych (które często wymagają etapowania inwestycji) w zakresie dróg publicznych lub linii kolejowych, dla których przed wejściem w życie ww. przepisu została wydana decyzja środowiskowa, co wynika również bezpośrednio z treści art. 3 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej z dnia 24 lipca 2015 r. Termin 6-letni nie dotyczy zatem realizacji innego przedsięwzięcia aniżeli dróg publicznych lub linii kolejowych. Organ zauważył również, że inwestycja polegająca na budowie biogazowni nie wymaga etapowania, czego potwierdzeniem jest złożone przez inwestora pismo z dnia 4 lutego 2016 r. Jednocześnie organ odwoławczy podał w wątpliwość możliwość wykorzystania decyzji Burmistrza [...] z dnia 25 października 2011 r. o warunkach zabudowy, stwierdzając, że dokumenty te winny być ze sobą spójne. Powyższe okoliczności, zdaniem Wojewody Opolskiego, uprawniały go do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., gdyż decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Formułując wiążące wskazania dla Starosty Nyskiego, organ odwoławczy wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy uwzględnić konieczność uzupełnienia przez inwestora braków formalnych wniosku i na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wezwać go do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również o warunkach zabudowy, obejmujących planowaną inwestycję, a dopiero po ich przedstawieniu przystąpić do analizy zgodności złożonej dokumentacji z projektem budowlanym. Wskutek rozpatrzenia skargi Spółki A, tut. Sąd wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r. , sygn. akt II SA/Op 204/16, uchylił decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 4 marca 2016 r. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wadliwie uznał, iż zaktualizowały się przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej, podkreślając przy tym, że z uwagi na nieuzupełnienie przez inwestora braków wskazanych w postanowieniach z 17 września i 1 października 2015 r., organ pierwszej instancji był uprawniony do podjęcia rozstrzygnięcia zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Natomiast organ odwoławczy nie odniósł się do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych i merytorycznego stanowiska zajętego przez Starostę Nyskiego, jak i nie przedstawił własnej oceny stanu faktycznego w kontekście przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a wyraził jedynie swoje wątpliwości co do dokonanej oceny prawnej. Nadto, zwracając uwagę na powinności organu odwoławczego w zakresie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd zarzucił, że w okolicznościach sprawy stwierdzony przez organ odwoławczy brak odniesienia się przez Starostę Nyskiego do przepisów art. 72 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...), nie stanowił podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Po ponownym rozpoznaniu odwołania Spółki A, Wojewoda Opolski wydał w dniu 18 listopada 2016 r. decyzję o numerze [...], którą utrzymał w mocy decyzję Starosty Nyskiego z dnia 3 listopada 2015 r. Organ odwoławczy powołał się na art. 32 oraz art. 35 Prawa budowlanego i przypomniał, że inwestor został zobowiązany - postanowieniami z dnia 17 września i 1 października 2015 r. - do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami, po pierwsze, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 22 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, po wtóre, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, przez wskazanie szeregu braków i nieprawidłowości, które należy usunąć, a także przez przedłożenie wyjaśnienia decyzji Burmistrza [...] z dnia 10 września 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji z dnia 25 października 2011 r. o warunkach zabudowy. Wojewoda zaznaczył, że pomimo przedłożenia przez inwestora rzekomo poprawionego i uzupełnionego projektu budowlanego, nadal nie jest on zgodny z przepisami Prawa budowlanego i rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, czego skutkiem było wydanie decyzji odmownej. Dokonując oceny dokumentacji, organ stwierdził brak projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii mapy do celów projektowych oraz brak tożsamości pomiędzy planem zagospodarowania terenu znajdującym się w projekcie z mapą do celów projektowych załączoną do wniosku, w zakresie np. szerokości działki, a to uniemożliwia ocenę zachowania wymaganych odległości. Ponadto istnieją niezgodności co do łącznej sumy zabudowy, która może przekroczyć maksymalny wskaźnik zabudowy. Poza tym na planie dopisano strefy zagrożenia wybuchem bez podpisu osoby, która dokonała wpisu oraz daty. Nie ma też możliwości określenia ilości miejsc parkingowych, ponieważ zarówno na projekcie zagospodarowania terenu, jak i w projekcie branżowym brak jest ich wydzielenia. Brakuje również w projekcie budowlanym zaświadczenia H. W. o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Nadto projekt budowlany, sporządzony w sposób wielotomowy, nie posiada oznaczenia tomów. Natomiast w części obejmującej branżę sanitarną nie ma spisu zawartości. Dalej Wojewoda wskazał, że złożenie wniosku o pozwolenie na budowę powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Decyzja Burmistrza [...] z 10 września 2010 r. stała się ostateczna 10 października 2010 r., zatem możliwość złożenia wniosku o pozwolenie na budowę upłynęła 30 września 2014 r. Tymczasem inwestor załączył omawianą decyzję do wniosku o pozwolenie na budowę, który został złożony w dniu 8 września 2015 r. W tym zakresie organ wywodził, że do niniejszej sprawy nie ma zastosowania obowiązująca od 4 września 2015 r. zmiana art. 72 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. i wynikający z niej okres 6 lat. W tych okolicznościach organ winien nałożyć na Spółkę obowiązek przedłożenia nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także nowej decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda stwierdził, że w opisanych warunkach nie może dokonać kompleksowej analizy omawianych decyzji, pod względem zgodności z projektem budowlanym. Następnie uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo zweryfikował zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o jakim mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Dokonane przez inwestora uzupełnienia nie uczyniły zadość przepisom prawa, zwłaszcza w stosunku do najistotniejszych dokumentów, tj. projektu zagospodarowania terenu, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z dnia 23 października 2015 r. inwestor przedstawił nieprawdziwe informacje, iż działka nr b uległa podziałowi na działki nr a i c. Organ wskazał szczegółowo, na czym polegały nieprawidłowości związane z numeracją działek oraz odległością od najbliżej zabudowy mieszkalnej, a które to nieprawidłowości wynikają z decyzji Burmistrza [...] z dnia 10 września 2010 r. Następnie stwierdził, iż w decyzji z dnia 3 listopada 2015 r. wyczerpująco opisano motywy podjętego rozstrzygnięcia i przytoczył ich obszerny fragment, odnoszący się m.in. do powierzchni zabudowy. W tej kwestii zarzucił, że inwestor dąży do wykazania spełnienia warunków zawartych w posiadanych decyzjach poprzez nierzetelne dokonanie obliczenia powierzchni i niekompletne dane (miejsca postojowe), co uniemożliwia organowi dokonanie sprawdzeń. Końcowo Wojewoda doszedł do wniosku, że zarzuty odwołania są niezasadne i stanowią nadinterpretację przepisów, a zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę stanowiłoby rażące naruszenie prawa. W skardze na decyzję organu drugiej instancji Spółka A wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także domagała się zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 107 § 1 K.p.a. przez brak wskazania podstaw prawnych decyzji w zakresie naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów Prawa budowlanego oraz podstaw prawnych decyzji określających stan prawny obowiązujący w czasie orzekania w przedmiotowej sprawie; - art. 35 ust. 1, 3 i 4 Prawa budowlanego przez brak wskazania, jakich konkretnie przepisów prawa nie spełnia złożona do wniosku dokumentacja projektowa; - art. 32 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, ponieważ wniosek strony o pozwolenie na budowę spełnia wymogi określone tymi przepisami; - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. przez dokonanie rozstrzygnięcia w nieaktualnym stanie prawnym i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, w tym przypadku ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...); - art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...), w brzmieniu od dnia 3 września 2015 r., przez jego niezastosowanie w aktualnym stanie prawnym; - art. 7 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że formułując zarzuty co do projektu, organ nie wskazał, który konkretnie przepis prawa został naruszony, a to uniemożliwia merytoryczną polemikę z podanymi uchybieniami. Zdaniem Spółki, organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do oceny dokumentów składających się na załączniki do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, lecz dokonuje prawnej oceny tego wniosku, co oznacza, że każdy zarzut naruszenia art. 35 Prawa budowlanego musi być uzasadniony poprzez wskazanie naruszonego przepisu. Ponadto organ uznając, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być wykorzystana, jednocześnie nie rozpatrzył merytorycznie odwołania. Ubocznie w skardze podano, że kopię mapy zasadniczej do celów projektowych projektant otrzymał z państwowego zasobu geodezyjnego w wersji elektronicznej i plan zagospodarowania terenu należy analizować w odniesieniu do jego wersji elektronicznej, podobnie jak projekt budowlany. Natomiast mapy w formie wydruków mają charakter poglądowy, bo takie elementy jak skala mapy można analizować jedynie w wersji elektronicznej. Nie ma też prawnego obowiązku sporządzania kopii dokumentów sporządzonych w wersji elektronicznej, w formie papierowej z zachowaniem skali. Ponadto wszelkie analizy prawidłowości wymiarów na załączonych mapach dokonane przez organ za pomocą linijki są bezcelowe, ponieważ te rysunki mają jedynie charakter poglądowy, zaś zgodność wymiarów należy sprawdzić w wersji elektronicznej. Dalej Spółka określiła powierzchnie poszczególnych elementów projektowanej instalacji i stwierdziła, iż są one zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Wywodziła też, że powołany przez organ art. 3 ustawy zmieniającej z dnia 24 lipca 2015 r. nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, zaś skutkiem przywołanej nowelizacji jest to, że tzw. decyzje środowiskowe mogą stanowić podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę w okresie 6 lat od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Na potwierdzenie tego stanowiska Spółka przedstawiła stosowną argumentację, odnotowując kolejne zmiany przepisu art. 72 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Nadto podniósł, że wniosek i projekt budowlany złożono w formie papierowej i w taki właśnie sposób były weryfikowane te dokumenty. Dodał, że wskazana przez skarżącą zamiana przepisów nie miała zastosowania do ostatecznej decyzji Burmistrza [...] z dnia 10 września 2010 r. Wynika to wprost z treści ustawy, na podstawie której wydano tę decyzję. Na rozprawie wiceprezes zarządu skarżącej Spółki podtrzymał wnioski i argumentację skargi. Natomiast pełnomocnik organu wnosił i wywodził, jak w odpowiedzi na skargę oraz w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że "ważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozpoznawał wedle przepisów, na podstawie których została ona wydana". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta narusza prawo w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły przepisy cyt. wyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nadal zwanej w skrócie Prawem budowlanym. Przypomnienia również wymaga, że w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, dwoma postanowieniami nałożono na skarżącą Spółkę szereg obowiązków, celem doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z prawem oraz celem wyjaśnienia stwierdzonych niespójności - pomiędzy projektem oraz decyzjami o środowiskowych uwarunkowaniach i o warunkach zabudowy - dotyczących lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Wobec ustalenia, że inwestor nie wykonał tych obowiązków, organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Natomiast po myśli ust. 3 art. 35 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnotować jeszcze trzeba, że pierwsza decyzja organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie, uchylająca rozstrzygnięcie Starosty Nyskiego z dnia 3 listopada 2015 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia, została uchylona wyrokiem tut Sądu z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Op 204/16. Przy kontroli legalności kwestionowanych decyzji należało zatem mieć na uwadze regulację prawną zawartą w art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażona w powołanym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie, tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Natomiast naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 P.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Rozstrzygając niniejszą skargę, Sąd był zatem związany zarówno ustaleniami, jak i oceną prawną oraz wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 21 lipca 2016 r. W związku z tym celowe jest powtórzenie, że w ww. wyroku Sąd zakwestionował podstawy do wydania decyzji kasacyjnej oraz wskazał na konieczność odniesienia się przez Wojewodę do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych i merytorycznego stanowiska zajętego przez organ pierwszej instancji, jak i na konieczność przedstawienia własnej oceny stanu faktycznego w kontekście przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Analizując zaskarżoną decyzję pod tym kątem stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie zrealizował w pełni zaleceń Sądu. Wydanie decyzji odmownej zostało uzasadnione nieuzupełnieniem przez inwestora, pomimo nałożonego obowiązku, szeregu braków i nieusunięciem wielu nieprawidłowości w przedstawionej dokumentacji. Część z nich Wojewoda omówił (m.in. na stronie 9 i 10 decyzji), jednak wyłącznie w sposób opisowy i bez wskazania, które konkretnie przepisy zostały w związku z tym naruszone, choć - jak wyżej wskazano - Sąd w wyroku z dnia 21 lipca 2016 r. wyraźnie nakazał przeprowadzenie oceny stanu faktycznego z uwzględnieniem przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Nadmienić można, że również w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej strona podniosła zarzut braku przywołania przepisów prawa, których naruszenia - zdaniem organu - dopuścił się wnioskodawca. Rację ma skarżąca, że taki sposób uzasadnienia decyzji przez organ odwoławczy nie mieści się w standardach procedury administracyjnej, zwłaszcza gdy decyzja jest dla strony niekorzystna. Słusznie też zarzuca się w skardze, że brak powiązania zarzutów kierowanych wobec dokumentacji projektowej z odpowiednim przepisem Prawa budowlanego czy rozporządzenia wykonawczego pozbawia stronę uprawnienia do merytorycznej polemiki ze stanowiskiem organu. Ponadto, odnośnie do stwierdzonych w przedłożonej dokumentacji rozbieżności w zakresie szerokości działki objętej inwestycją, organ nie wyjaśnił, w jaki sposób i przy zastosowaniu jakiej metody doszedł do takich wniosków, zaś określając w sposób odmienny niż inwestor łączną sumę powierzchni zabudowy, nie przedstawił w tej mierze żadnych konkretnych danych (uwzględnionych wartości, przyporządkowanych do poszczególnych projektowanych elementów), tak, by możliwe było zweryfikowanie końcowych ustaleń podanych w decyzji. W tym miejscu wskazać trzeba, że ujawnienie przez Wojewodę dokonanych matematycznych obliczeń było niezbędne, zważywszy na ich kwestionowanie już w toku postępowania administracyjnego (także w skardze) i na stanowisko strony dotyczące spójności całej dokumentacji, z powołaniem się na konkretne dane. Podobnie organ nie wyjaśnił, w jaki sposób samodzielnie wyliczył odległość inwestycji od najbliżej inwestycji, która nie pokrywa się z danymi wynikającymi z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast brak prawidłowego uzasadnienia tych kwestii uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę w omawianym zakresie czy polemikę z argumentacją strony skarżącej. Poza tym rację ma Spółka gdy twierdzi, że organ pominął milczeniem wiele zarzutów odwołania, w którym akcentowano nie tylko okoliczność braku uchybień formalnych w załączonych do wniosku dokumentach, zwłaszcza po dokonanych poprawkach, ale również zaprezentowano pogląd, że stwierdzone przez organ braki w postanowieniu z dnia 17 września 2015 r. "nie miały znaczenia dla oceny prawidłowości proponowanego projektu z decyzją o warunkach zabudowy". Przedstawiono też bardzo obszerne i precyzyjnie uzasadnienie dla tego stanowiska, lecz nie zostało ono zweryfikowane przez skarżony organ. O dokonaniu takiej weryfikacji nie może natomiast stanowić samo zacytowanie fragmentu uzasadnienia decyzji z dnia 3 listopada 2015 r. (s. 13 decyzji), odnoszącego się do pozostałej części stawianych Spółce zarzutów, bez opatrzenia go stosownym komentarzem lub chociażby uwagą o podzieleniu argumentacji organu pierwszej instancji. Przyjmując nawet, że Wojewoda zgodził się w tym zakresie z motywami rozstrzygnięcia Starosty Nyskiego, nie można jednocześnie nie zauważyć, że wskazany fragment jest mało czytelny, bo zawiera tylko ogólne wnioski końcowe organu, nie podaje np. sposobu wyliczonych odległości od najbliżej zabudowy i nie odnosi się do przepisów, które zostały naruszone. Opisane wadliwości, w tym niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy świadczą o naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., które nakładają na organy administracji obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej i podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego, przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych, z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Świadczą również o naruszeniu zasad ogólnych procedury administracyjnej oraz art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Podkreślenia bowiem wymaga, że wydane rozstrzygnięcie powinno wskazywać zastosowane podstawy prawne, stosownie do wymogów art. 107 § 1 K.p.a. Takiego uzasadnienia prawnego w kontrolowanej decyzji niewątpliwie zabrakło, co skutkuje zarzutem naruszenia przez organ tej regulacji. Natomiast wszelkie niejasności występujące w sprawie nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony, a ustanowiona w art. 80 K.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 K.p.a. - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen w sposób dowolny. Ostatnio wskazany przepis wyraźnie też nakazuje, by organ podał w uzasadnieniu decyzji fakty uznane za udowodnione i dowody, na których się oparto, ale również przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności. W tym zakresie na organie drugiej instancji spoczywa obowiązek ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania, czego skarżony organ nie uczynił. Z kolei niewyjaśnienie istotnych okoliczności oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Tylko przeprowadzenie postępowania we wskazany sposób stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 K.p.a.). Ponadto organ winien tak prowadzić postępowanie, by pogłębiać zaufanie jego uczestników do władzy publicznej - art. 8 K.p.a. Zdaniem Sądu, powiedziane dotąd przesądza o naruszeniu przez organ odwoławczy wskazanych powyżej przepisów. Ponadto Sąd nie zgodził się z Wojewodą Opolskim, iż Spółka utraciła w dniu 30 września 2014 r. prawo dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji z dnia 10 września 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. W dacie wydania tej decyzji obowiązywał art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), wedle którego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 (m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego). Natomiast złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4. Przytoczony przepis został jednak zmieniony i w dacie orzekania przez organ odwoławczy brzmiał następująco: "Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b". Ten mający zastosowanie w dniu orzekania przez Wojewodę przepis, w brzmieniu zacytowanym, wszedł w życie na skutek zmiany dokonanej przez: - art. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1211) zmieniającej ustawę o udostępnianiu informacji o środowisku (...) z dniem 4 września 2015 r., - art. 32 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1265) zmieniającej ustawę o udostępnianiu informacji o środowisku (...) z dniem 15 września 2015 r., - art. 1 pkt 34 lit. e ustawy z dnia 9 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936) zmieniającej ustawę o udostępnianiu informacji o środowisku (...) z dniem 24 grudnia 2015 r. (w zakresie tego przepisu, jak i art. 7 ust. 1). Z kolei stosownie do art. 7 ust. 1 wskazanej ostatnio ustawy z dnia 9 października 2015 r., do terminu, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy może być załączona do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy art. 72 ust. 3 i 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zatem, skoro decyzja Burmistrza [...] z dnia 10 września 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna - jak ustalił organ - w dniu 10 października 2010 r., czyli została ostatecznie wydana przed dniem 24 grudnia 2015 r., to mogła być ona dołączona do wniosku Spółki przez okres 6 lat. Z akt sprawy wynika, że wniosek został złożony w dniu 8 września 2015 r., tak więc błędne jest stanowisko organu odwoławczego o braku możliwości wykorzystania spornej decyzji, a w dalszej kolejności także decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji nie zasługuje na akceptację zaprezentowany przez Wojewodę pogląd, iż utrata okresu "ważności" decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powoduje, że nie mają wpływu na rozstrzygnięcie rozbieżności, które wskazał organ pierwszej instancji w postanowieniu dnia 1 października 2015 r. i że badanie ww. decyzji winno zakończyć się w momencie ustalenia daty jej wykorzystania oraz ustalenia, iż termin jej wykorzystania upłynął z dniem 30 września 2014 r. W tym stanie rzeczy, z uwagi na stwierdzone naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącą Spółkę wpis od skargi w kwocie 500 zł. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają przede wszystkim do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, z uwzględnieniem oceny prawnej przedstawionej przez Sąd, w tym do uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a więc między innymi ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów i odniesieniem się do wszystkich zarzutów odwołania.