II SA/Op 361/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak-Janik po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia: przyznać radcy prawnemu K. L. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, w kwocie 442,80 zł (słownie: czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym podatek VAT w kwocie 82,80 zł (słownie: osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy). Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2017 r. przyznano skarżącemu R. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Samorząd Radców prawnych wyznaczył tym pełnomocnikiem K. L. Pełnomocnik wzięła udział w rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. przed sądem I instancji, poprzez swojego pełnomocnika substytucyjnego. Odczytano wówczas jej wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz z wymaganym oświadczeniem, że nie zostały one uiszczone ani w części, ani w całości, zawarty w piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2017 r. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, oddalił skargę R. S. na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję. Pełnomocnik sporządziła i złożyła w tut. Sądzie skargę kasacyjną oraz oświadczyła jednocześnie, że koszty pomocy nie zostały opłacone w całości, ani w części, oraz że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie. Wyrokiem z dnia 28 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 501/18, wydanym na posiedzeniu niejawnym, NSA oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU. z 2018 r., poz.1302) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przedmiotem niniejszego orzeczenia są koszty pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, poniesione w związku z reprezentacją skarżącego na rozprawie przed sądem I instancji i ze sporządzoną skargę kasacyjną. Przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715, z późn. zm.), zwane dalej "rozporządzeniem". Jak wynika z § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei § 4 ust. 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Oceniając działanie pełnomocnika strony z zachowaniem kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia, referendarz postanowił o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w kwocie 442,80 zł. Składa się na nią wynagrodzenie - ustalone na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia - za: - udział w rozprawie przed sądem I instancji, w kwocie netto 240 zł, określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, - za sporządzenie skargi kasacyjnej, w kwocie netto 120 zł, określonej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b tego aktu (odpowiadającej 50 % opłaty wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia). Kwoty te wynoszące po zsumowaniu netto 360 zł, zostały zwiększone - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 82,80 zł. W związku z tym, działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.