II SA/Op 362/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania zasiłku celowego postanawia: ustanowić R. S. radcę prawnego. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania zasiłku celowego. W dniu 16 sierpnia 2017 r. skarżący zwrócił się o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący jest osobą niewidomą oraz posiada orzeczoną I grupę inwalidztwa. Skarżący podał, że zamieszkuje sam, nie posiada żadnego majątku ruchomego, czy nieruchomego. Według jego oświadczenia złożonego w rubryce nr 10 wniosku, obecnie posiada dochody z tytułu renty socjalnej w kwocie 481 zł oraz dodatku pielęgnacyjnego w kwocie 153 zł, czyli łącznie dysponuje miesięcznie kwotą 634 zł. Na leczenie wydaje około 200 zł miesięcznie, oprócz tego zmuszony jest kupować żywność nadającą się do jedzenia bez przygotowania. Ponadto, co miesiąc składa wniosek z funduszu rządowego na dożywianie w wysokości 130 zł. Skarżący oświadczył, że mieszka w lokalu kwaterunkowym Urzędu Miasta [...], a lokal ten zadłużony jest na ponad 15.000 zł. Dodał także, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] odmówił mu pomocy na czynsz, a w dniu 13 września 2017 r. odbędzie się sprawa o eksmisję. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Skarżący zwrócił się o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, a zatem zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a. zażądał przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., określającego przesłanki warunkujące udzielenie prawa pomocy w tym zakresie, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który to pogląd referendarz podziela, iż przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 424/04, niepublikowane). W ocenie referendarza, w przypadku skarżącego powyższa przesłanka zachodzi, a pogląd taki przyjąć można zarówno na podstawie samego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również z zaskarżonej decyzji, bez wzywania o dodatkową dokumentację źródłową. Wiedza rozpoznającego niniejszy wniosek na temat sytuacji bytowej skarżącego wynika ponadto z akt innych spraw, toczących się przed tut. Sądem (np. o sygn. II SA/Op 66/15). Rozpoznający wniosek uznał zatem, że wykazana sytuacja życiowa skarżącego, charakteryzująca się niskim dochodem, złym stanem zdrowia i brakiem zgromadzonego majątku, nie daje podstaw do wygospodarowania przez skarżącego środków na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika. Stąd referendarz sądowy, działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.