II SA/Op 369/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (sprawozdawca) Protokolant: - Po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym przy udziale --- sprawy ze skargi G. P. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w O. w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego o d r z u c i ć skargę Skarżący G. P. wniósł w dniu 29 września 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w O. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, iż w dniu 25 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wydał wyrok w sprawie wstrzymania wypłaty równoważnika za brak mieszkania, którym uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] i" poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w O. z dnia [...]. Pomimo wyroku Dyrektor Aresztu Śledczego nadal realizuje uchyloną decyzję, nie dokonując wypłaty równoważnika za brak mieszkania, jak również nie wydał w tej sprawie stosownej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego w O. wniósł o jej oddalenie wskazując, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 marca 2004 r. uchylono decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w O. z dnia [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Stosownie do poglądu wyrażonego w wyroku w dniu 16 czerwca 2004 r. wszczęto postępowanie administracyjne w celu ustalenia, czy aktualnie istnieją przesłanki do dalszego pobierania przez G. P. równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania. W trakcie prowadzonego postępowania, które zakończone zostało decyzją Dyrektora Aresztu Śledczego w O. z dnia 24.09.2004r, Nr [...], G. P. brał czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji zapoznał się z materiałami i dowodami zgromadzonymi w sprawie, a zatem powyższe okoliczności przeczą twierdzeniom skarżącego o bezczynności organu. Skarżący G. P. w dniu 13 sierpnia 2004 r. wezwał na piśmie Dyrektora Aresztu Śledczego do realizacji postanowień zapadłego w sprawie wyroku i wydania decyzji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W dniu 25 sierpnia 2004 r. skarżący otrzymał odpowiedź organu na otrzymane wezwanie, w którym wskazywano, iż sprawa toczy się nadal, a postępowanie zakończone zostanie wydaniem stosownej decyzji. W dniu 1 października 2004 r., a więc już po złożeniu skargi do sądu, G. P. złożył "skargę" na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w O. do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga winna ulec odrzuceniu. Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. znr 153 poz. 1269)r. oraz art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) nakłada na sąd obowiązek zbadania w pierwszej kolejności dopuszczalności skargi w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej wniesienia, czyli pod kątem przepisów powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sądy administracyjne sprawują kontrolę nąd działalnością administracji publicznej, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, ą także rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 , podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 6) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 w/w ustawy). Z treści skargi wniesionej przez G. P. wynika, że skarży on bezczynność organu - Dyrektora Aresztu Śledczego w O. związaną z niewydaniem ponownej decyzji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa związanego z niezałatwieniem sprawy bez zbędnej zwłoki, jak również w dniu 1 października 2004 r. skierował do organu wyższego stopnia, a to Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. zażalenie, zatytułowane "skarga na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w O.". To zażalenie złożone zostało już po wystąpieniu przez skarżącego na drogę postępowania sądowo-administracyjnego, bowiem skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w O. złożył G. P. osobiście w dniu 29 września 2004 r. W świetle powyższego należy podkreślić, iż sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej. Jednakże postępowanie sądowo-administracyjne może się toczyć dopiero po zakończeniu orzekania o czyichś prawach lub obowiązkach przez organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w przypadku, gdy przedmiotem bezczynności jest niewydanie aktu lub podjęcie czynności określonej w art. 3 powołanej ustawy przez organ administracji publicznej. Skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organu przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy - p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. W przedmiotowej sprawie organ administracji publicznej zobowiązany był do wydania decyzji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Art. 52 § 1 i 2 w/w ustawy stanowi, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie zaś do art. 37 § 1 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 stronie służy zażalenie do organu administracji wyższego stopnia. Mając na uwadze powyższe konstatacje stwierdzić należy, iż skarżący złożył skargę na bezczynność organu przed wyczerpaniem środków zaskarżenia jakie służyły mu w postępowaniu przed właściwym organem. Wskazać należy bowiem ponownie, iż skargę do sądu złożył skarżący osobiście w dniu 29 września 2004 r., zaś zażalenie na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w O. do organu wyższego stopnia w dniu 1 października 2004 r., a więc już po wystąpieniu na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. W świetle powyższego uznać należy, iż skarga jest niedopuszczalna, bowiem wniesiona została przed wyczerpaniem przez stronę środków zaskarżenia jakie służyły jej w postępowaniu przed właściwym organem . Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy o p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.