II SA/Op 370/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik - spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. postanawia umorzyć postępowanie. Przedmiotem postępowania sądowo-administracyjnego jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], Nr [...], który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim z dnia [...], Nr [...], udzielającą G i J. J. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego położonego w N. przy ulicy [...] na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntu A. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i w oparciu o jego wyniki przyjął, że przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany przed dniem 1 stycznia 1995r., a tym samym zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974r. Nadto organ wskazał, iż z opracowanej opinii o stanie technicznym wynika, że budynek jest w dobrym stanie technicznym oraz jest usytuowany w odległości 3,85m od granicy z działką nr ewid. B. Usytuowanie budynku można uznać za dopuszczalne, gdyż odległość ściany szczytowej budynku sąsiadującego bez otworów wynosi 10,30m oraz 8m od otworu drzwiowego budynku gospodarczego do otworu okiennego w ganku budynku. Samowolnie wybudowany budynek znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę. Lokalizacja budynku nie koliduje z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], a zatem legalizacja tego obiektu budowlanego jest możliwa. Skargę na powyższą decyzję wniósł W. P. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. poprzez podanie nieprawidłowych danych na podstawie, których wydana została zaskarżona decyzja. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący wskazywał, że wykonał na podstawie wyciągu z dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej Powiatowego Ośrodka w N. rysunek poglądowy, co do faktycznego posadowienia spornego budynku gospodarczego, z którego wynika, że odległość brył budynków mieszkalnych położonych w N. przy ulicy [...] nr [...] i nr [...] jest inna niż podano w decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu i nie wynosi 10m, lecz 7,51m, zaś odległość nielegalnie wybudowanego pomieszczenia gospodarczego wynosi 3,78m, a nie 4m od granicy działki. Natomiast odległość po skosie pomiędzy otworem drzwiowym pomieszczenia gospodarczego, a otworem okiennym w jego budynku mieszkalnym wynosi 7,76m, a nie jak podano w decyzji 8m. Skarżący zauważył nadto, że decyzja organu winna w sposób jednoznaczny określać przeznaczenie i cel, jakiemu ten obiekt ma służyć, to jest przechowywanie narzędzi i sprzętu ogrodniczego, a w tym zakresie decyzja jest ogólnikowa i niejasna. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 7 grudnia 2006r. zawieszono postępowanie w sprawie, wobec śmierci w dniu 11 października 2006r. skarżącego W. P. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu podjął zawieszone postępowanie wobec ustalenia, iż jedynym spadkobiercą zmarłego skarżącego W. P. jest jego syn – A. P. A. P. pismem procesowym z dnia 12 sierpnia 2007r. oświadczył, iż cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skarżący może w każdym czasie cofnąć skargę, a sąd jest związany jej cofnięciem (art. 60 zdanie pierwsze w/w ustawy). Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając na uwadze powyższy przepis oraz dokonując zgodnie z jego dyspozycją oceny oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, uznać należało, iż oświadczenie skarżącego wiązało sąd, bowiem z treści tego oświadczenia oraz treści skargi nie wynikało, aby złożone zostało ono w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lub utrzymaniem w mocy aktu wydanego z naruszeniem prawa, które stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. Skarżący może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to on rozporządza skargą i stąd też wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających sądowi uznanie za niedopuszczalne cofnięcie przedmiotowej skargi, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.