II SA/Op 371/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Janowska Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną w wyniku rozpatrzenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego złożonego przez E. S. w dniu 14 lipca 2004 r., Prezydent Miasta [...], odmówił przyznania świadczenia przedemerytalnego. Jako podstawę prawną wskazał przepis art. 6c ust. 2, art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 ze zm.) w zw. z art. 29 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr 120, poz. 1252), a w uzasadnieniu przytoczył treść przepisu art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 lipca 2004 r., wywodząc, że nie zostały spełnione wymagane prawem warunki. Od decyzji tej odwołał się E. S., podnosząc, że posiada wymagany przepisami okres zatrudnienia, natomiast wymagany wiek osiągnął już w połowie grudnia 2002 r., jednak nie występował o przyznanie świadczenia, mając nadzieję na uzyskanie pracy, natomiast podjęte w tym zakresie starania nie przyniosły rezultatu, zaś z uwagi na stan zdrowia nie może podjąć działalności gospodarczej. Zakwestionował przyjętą w decyzji datę rejestracji w Urzędzie Pracy oraz datę złożenia wniosku, podając że organ przed złożeniem wniosku udaremnił mu rejestrację. Zarzucił nierówność w możliwości uzyskania świadczenia przedemerytalnego osób bezrobotnych i pracowników zwalnianych z pracy. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], nr [...], podjętą na podstawie 6c ust. 2, art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 ze zm.) w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że E. S. rejestrował się w urzędzie pracy w dniach: 5 marca 1992 r., 30 maja 1996 r., 4 listopada 1997 oraz 27 października 2000 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, a w dniu 22 października 2001 r. jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego złożył w dniu 15 lipca 2004 r. Cytując przepis art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz powołując się na orzecznictwo sądowe, organ podał, że w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego E. S. posiadał wprawdzie wiek 56 lat oraz okres zatrudnienia wynoszący 37 lat, 4 miesiące i 15 dni, jednak w dniu ostatniej rejestracji tj. 22 października 2001 r., po okresie pracy od 12 do 19 października 2001 r. w ramach umowy zlecenia, nie posiadał prawa do zasiłku ani też stosunek pracy nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Natomiast w świetle przepisu art. 37 k powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w czasie rejestracji w dniu 27 października 2000 r., nie posiadał wieku emerytalnego ani wymaganego sposobu rozwiązania stosunku pracy, nie posiadał również okresu zatrudnienia wynoszącego 39 lub 40 lat. Organ podniósł, że wskazywane w odwołaniu spełnienie kryterium wieku oraz wymaganego okresu zatrudnienia grudniu 2002 r. nie może stanowić podstawy przyznania świadczenia przedemerytalnego, z uwagi na brak w tym czasie prawa do zasiłku dla bezrobotnych pomimo posiadania statusu bezrobotnego. W skardze E. S., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organów obydwu instancji, podał, że spełnia warunki wymagane do nabycia świadczenia przedemerytalnego, a w szczególności posiada odpowiedni staż pracy, którego wyliczenia jednak nie przedstawiono szczegółowo w zaskarżonej decyzji. Zakwestionował zasadność przyjmowania przez organy faktu dokonania rejestracji w dniu 22 października 2001 r. w charakterze bezrobotnego bez prawa do zasiłku, podczas gdy faktycznie tylko kilka dni pracował w ramach umowy zlecenia, która nie jest umową o pracę. Wywodził, iż w konsekwencji nie można przyjmować istnienia przerwy "w ciągłości dokumentacyjnej", co sugeruje treść decyzji obydwu instancji. Podniósł, że zarówno przed złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia, jak i po jego złożeniu, nie został pouczony o obowiązku wypełnienia karty rejestracyjnej oraz złożenia oświadczenia o niepobieraniu świadczeń rentowych i rehabilitacyjnych, w czym upatruje dyskryminację bezrobotnych oraz łamanie zasady równouprawnienia. Przedstawił samodzielną wykładnię przepisu art. 37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wywodząc, iż intencją ustawodawcy było objęcie tym przepisem wszystkich pracowników, do których odnosi się ustawa, spełniających określone warunki i kryteria, a nie tylko pracowników gospodarki rolnej. Organ wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga nie może zostać uwzględniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy rozważenia wymaga, czy organy obydwu instancji - orzekając o odmowie przyznania skarżącemu uprawnienia do świadczenia przedemerytalnego - w świetle przywołanych przez siebie przepisów, nie orzekły sprzecznie z obowiązującym w tym zakresie prawem. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z punktu widzenia legalności zaskarżonej decyzji i płynącego stąd obowiązku oceny według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji, należało na wstępie stwierdzić, że zasadnie organy obydwu instancji jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia przyjęły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W szczególności należy wskazać, iż zarówno w dacie wydawania decyzji zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej obowiązywała ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr 120, poz. 1252), która weszła w życie od dnia 1 sierpnia 2004 r. Ustawą tą wyczerpująco unormowano zasady i tryb przyznawania świadczenia przedemerytalnych, zastępując dotychczasowe uregulowania w tym zakresie zawarte w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wprawdzie zasadą postępowania administracyjnego jest obowiązek stosowania przez organy przepisów obowiązujących w dacie wydawania decyzji, jednak zasada ta doznaje ograniczenia z mocy przepisów międzyczasowych, zawartych w przepisach szczególnych. Za taki przepis należy uznać art. 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, stanowiący, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy należy stosować przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (ust. 1). Przepis ten powinien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, wszczętej wnioskiem złożonym w dniu 15 lipca 2004 r. Wskazany przez organy jako podstawa prawna decyzji przepis art. 29 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych określa natomiast zasady ustalania świadczeń przedemerytalnych dla osób, które posiadały uprawnienia do tych świadczeń przed dniem 1 sierpnia 2004 r., jednak z prawa tego nie korzystały. Wskazanie innej podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie ma jednak wpływu na ocenę prawidłowości decyzji, jeśli istnieje przepis mogący mieć zastosowanie w sprawie. Rozpoznając sprawę w oparciu o przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu należało mieć na względzie treść art. 37l ust. 1 tej ustawy, określającego, że prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Takie brzmienie omawianego przepisu wprowadzone zostało z dniem 1 stycznia 2002 r., ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793). Przepis ten w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. stanowił, że prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku lub zasiłku przedemerytalnego posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia. Treść uregulowania zawartego w art. 37l ustawy nie pozostawia wątpliwości co do daty, w jakiej muszą zostać spełnione warunki do przyznania świadczenia przedemerytalnego. Datą tą nie jest bynajmniej data złożenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego ani data osiągnięcia określonego wieku. Status bezrobotnego winien być oceniany według stanu na dzień rejestracji w urzędzie pracy, natomiast do dnia 31 grudnia 2001 r. status ten mógł być oceniany ponadto w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych lub zasiłku przedemerytalnego. Zgodnie z poglądem wyrażanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uprawnienie do zasiłku przedemerytalnego powstaje z mocy prawa, przy czym wola realizacji tego uprawnienia jest uzależniona od woli uprawnionego, który może w każdym czasie domagać się realizacji prawa, jakie nabył w dacie rejestracji. Z tego względu przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego nie zależy od uznania organu, którego obowiązkiem jest wówczas jedynie sprawdzenie posiadania uprawnień w dacie określonej przepisami prawa (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 11 marca 2003 r., sygn. akt OPS 14/01, ONSA z 2002 r., nr 4, poz. 133). Warunki niezbędne do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego zostały enumeratywnie wymienione w art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. stanowił: "świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub 2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący, co najmniej 34 lat dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 123, poz. 776, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 137, poz. 887 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550). Analiza treści powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że podstawowymi wymogami do uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego jest posiadanie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych, przy czym warunki te spełnione muszą być łącznie. Zapisy kolejnych punktów stwarzają po stronie osoby ubiegającej się o świadczenie przedemerytalne obowiązek spełnienia - obok wskazanego wyżej posiadania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych - dodatkowych przesłanek, które w każdym z punktów muszą być spełnione kumulatywnie, a mianowicie: posiadania odpowiedniego wieku oraz stażu pracy (pkt 1) albo wieku, stażu pracy i rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy (pkt 2, 3 i 4). Oceniając zaskarżoną decyzję należy uznać, iż zasadnie organ odwoławczy dokonał analizy statusu skarżącego w dacie ostatniej rejestracji. W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że organ pierwszej instancji, opierając się o art. 29 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, przytoczył w uzasadnieniu wydanej decyzji przepis art. 37k ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 lipca 2004 r. Jednak organ odwoławczy w wyniku wniesionego odwołania, ponownie rozstrzygając sprawę w jej granicach - zgodnie z wynikającą z art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania, prawidłowo dokonał oceny uprawnień skarżącego do dochodzonego świadczenia przedemerytalnego w świetle przepisów obowiązujących w dacie rejestracji. W tym zakresie nie naruszył dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która umożliwia naprawienie błędów popełnianych przez organy niższych stopni. Z lektury akt wynika, że skarżący, który po rejestracji w dniu 27 października 2000 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. pobierał przez okres 6 miesięcy zasiłek dla bezrobotnych przyznany od dnia 4 listopada 2000 r., natomiast z dniem 4 maja 2000 r. decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 7 maja 2001 r. orzeczono o utracie prawa do tego zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania. Wobec zawiadomienia o podjęciu pracy w ramach umowy zlecenia orzeczono o pozbawieniu statusu bezrobotnego z dniem 12 października 2001 r., a następnie po przedłożeniu przez skarżącego w dniu 22 października 2001 r. umowy zlecenia na wykonanie w okresie od dnia 12 października 2001 r. do 19 października 2001 r. projektu technicznego instalacji elektrycznej, decyzją z dnia 24 października 2001 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku i taki status skarżący posiadał nieprzerwanie do daty wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że skarżący z dniem 12 października 2001 r. nie spełniał przesłanek do uznania go bezrobotnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, jako że w myśl tego przepisu pojęcie bezrobotnego na użytek ustawy oznacza osobę nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej. Podjęcie pracy w ramach umowy zlecenia należało zakwalifikować jako wykonywanie innej pracy zarobkowej, o jakiej mowa w powołanym wyżej przepisie, co skutkować musiało pozbawieniem posiadanego dotychczas przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Dopiero po przedłożeniu przez skarżącego w dniu 22 października 2001 r. dowodu w postaci umowy zlecenia, zaistniały okoliczności uzasadniające przyznanie skarżącemu statusu bezrobotnego bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący nie posiadał bowiem wymaganego przepisem art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy okresu zatrudnienia wynoszącego 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, a wcześniej (tj. do dnia 4 maja 2000 r.) wyczerpał pełny przewidziany art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy 6-miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego zgodzić należy się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji, że ostatnia rejestracja skarżącego miała miejsce w dniu 22 października 2001 r. i w tej dacie skarżący - by móc ubiegać się o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego - powinien spełniać wymagane powołanym wyżej przepisem art. 37k ust. 1 ustawy podstawowe warunki: uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie, a to oznacza, że nie spełnienie jednej z nich wyklucza możliwość skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Z tego względu stwierdzenie braku jednej z omawianych przesłanek powoduje zbędność badania pozostałych warunków określonych w art. 37k ustawy. Jak wskazano wyżej, skarżący spełniał warunek do uzyskania statusu bezrobotnego i status taki został mu przyznany stosowną decyzją, jednak bezspornie nie spełniał warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i w konsekwencji nie posiadał uprawnień do świadczenia przedemerytalnego. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, działając w granicach uprawnień do ponownego rozpatrzenia sprawy, ocenił również czy skarżący spełniał przesłanki z art. 37k ust. 1 ustawy w dacie rejestracji dokonanej w dniu 27 października 2000 r., po ustaniu stosunku pracy zawartego na czas określony do dnia 31 października 1999 r. oraz po zakończeniu pobierania zasiłku chorobowego w okresie od 8 listopada 1999 r. do 5 maja 2000 r. W tym czasie skarżący, urodzony w dniu 8 grudnia 1947 r., spełniał określone w art. 37k ust. 1 ustawy bezrobociu wstępne warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jednak będąc w wieku 52 lat, nie spełniał jeszcze wymaganego warunku wynikającego z art. 37k ust. 1 pkt 1 ustawy (osiągnięcia wieku wynoszącego 63 lata). Natomiast co do przesłanek z pkt 2, 3 i 4, zawierających wymóg rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, należy uznać, że sytuacja taka nie dotyczy skarżącego, którego stosunek pracy ustał z powodu wygaśnięcia umowy o pracę zawartej na czas określony. Wskazać przy tym trzeba, że chodzi tu o rozwiązanie ostatniego stosunku pracy, poprzedzające rejestrację w charakterze bezrobotnego. Ponadto należy zaznaczyć, że w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 20a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zawarta została legalna definicja przyczyn dotyczących zakładu pracy - oznacza to rozwiązanie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, a także wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i nie zaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy. Definicja ta w żadnym stopniu nie obejmuje rozwiązania stosunku pracy wobec wygaśnięcia umowy o pracę zawartej na czas określony. Niespełnienie tej przesłanki powoduje, że zbędna jest ocena stażu pracowniczego określanego w pkt 2, 3 lub 4, gdyż okoliczność ta nie może mieć decydującego znaczenia wobec wskazywanego wyżej wymogu kumulatywnego spełnienia przesłanek wynikających z poszczególnych punktów art. 37k ust. 1 ustawy. W konkluzji stwierdzić przyjdzie, że podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest ustalenie czy skarżący w dacie rejestracji, a nie w dacie złożenia wniosku, spełniał przesłanki określone w art. 37k ust. 1 ustawy. Wynikająca z powyższych rozważań negatywna odpowiedź na to pytanie już sama w sobie uzasadnia stwierdzenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Na powyższą ocenę nie mogą mieć wpływu podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące uniemożliwienia pełnej rejestracji przed złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, gdyż dotyczą one wyłącznie czynności technicznych, które w sprawie nie miały żadnego znaczenia. Również fakt nieprzedstawienia liczby uznanych okresów składkowych i nieskładkowych przy wyliczeniu uznanego okresu zatrudnienia nie może mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia, a to wobec braku wpływu okresu zatrudnienia na ustalenie prawa do świadczenia przedmerytalnego. Natomiast co do zarzutów skarżącego dotyczących możliwości zastosowania wobec wszystkich bezrobotnych przepisu art. 37k ust. 9 ustawy, należy wskazać, że w przepisie tym zostało przez suwerennego ustawodawcę zawarte uregulowanie odnoszące się wyłącznie do pracowników byłych państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej. Zarówno wiek emerytalny, jak i datę graniczną do ustalenia uprawnień do świadczenia przedemerytalnego, a także inne warunki ustalono w tym przepisie w sposób odmienny niż w odniesieniu do innych bezrobotnych. Inaczej również określono wysokość świadczenia przedemerytalnego przysługującego tym osobom (ust. 10). Analizowany przepis w sposób kategoryczny określa zakres podmiotowy jego stosowania. Nie budzi zatem wątpliwości, że ani ten przepis ani żaden inny przepis ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie dopuszcza możliwości stosowania zasad odnoszących się do pracowników byłych przedsiębiorstw gospodarki rolnej w zakresie uprawnień do zasiłków przedemerytalnych do innych grup osób. Zakreślone ustawowo granice rozpoznawania spraw przez sąd administracyjny wskazują, że sąd administracyjny nie orzeka w oparciu o kryterium słusznościowe. Z tych przyczyn, nie dopatrując się naruszenia prawa materialnego ani też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jak również nie znajdując przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.