II SA/Op 371/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. w przedmiocie uchwały w sprawie odwołania i powołania zarządu wspólnoty mieszkaniowej postanawia: odrzucić skargę. Skarżący R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pismo z dnia 5 lipca 2007 r., przesłane na adres Sądu pocztą, listem poleconym nadanym w dniu 7 lipca 2007 r. (data stempla pocztowego), zatytułowane "wniosek procesowy". W piśmie tym podał, że reprezentuje interes "19 + 1 właścicieli Wspólnoty Mieszkaniowej w K. przy ul. [...] z wszystkich 34 głosujących za odwołaniem starego zarządu wspólnoty mieszkaniowej i powołaniem nowego". Powołując się na przepis art. 25 ust. 1 i 1 a ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wskazał, że "zaskarża" A Spółkę Cywilną, zarządzającą Wspólnotą Mieszkaniową. Skarżący zarzucił, iż legalnie podjęta uchwała Wspólnoty nr [...] z dnia 4 kwietnia 2007 r. w sprawie odwołania zarządu i powołania nowych członków zarządu została następnie "zmanipulowana", gdyż zmieniono wyniki niezgodnie z zasadami matematyki. Skarżący wniósł o zatwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyników uchwały nr [...] z dnia 4 kwietnia 2007 r. "jako obowiązującej w postępowaniu nieprocesowym". W piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2007 r. skarżący podtrzymał argumenty i żądania wskazane powyżej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych pod względem rzeczowym określony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przepis ten zawiera katalog skarg na wymienione w nim działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, do jakich należą: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Natomiast stosownie do art. 4 P.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Wskazane uregulowanie oznacza, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powyższych przepisach. W szczególności nie jest władny do rozpoznawania spraw o charakterze cywilnym. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. R. P. wniósł skargę na uchwałę wspólnoty mieszkaniowej w sprawie odwołania zarządu i powołania nowych członków zarządu tej wspólnoty, która to sprawa uregulowana jest przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.), powołanymi zresztą w skardze. Zakres przedmiotowy tej ustawy określony został w art. 1, stanowiącym, że ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną (ust. 1), natomiast w zakresie nie uregulowanym ustawą do własności lokali stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego (ust. 2). W tym miejscu wskazać należy, że w przepisie art. 25 ustawy o własności lokali ustawodawca wyraźnie dopuścił możliwość zaskarżenia uchwały do sądu przez właściciela lokalu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy (ust. 1). Powództwo takie może być wytoczone przeciwko wspólnocie mieszkaniowej w terminie 6 tygodni od dnia podjęcia uchwały na zebraniu ogółu właścicieli albo od dnia powiadomienia wytaczającego powództwo o treści uchwały podjętej w trybie indywidualnego zbierania głosów (ust. 2). Wskazany zakres i treść uregulowań dotyczących własności lokali, określony przepisami ustawy o własności lokali oraz zawarte w tej ustawie odesłanie do przepisów Kodeksu cywilnego (Księga druga, Rozdział III, Dział IV, art. 195 i nast.), przesądza o tym, że wszelkie sprawy wynikłe na tle własności lokali te są sprawami cywilnoprawnymi, a do rozstrzygania tego rodzaju spraw właściwy jest sąd powszechny, gdyż w myśl art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne. Reasumując, z przytoczonych dotychczas uregulowań wynika, że sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania spraw związanych z własnością lokali, w tym także spraw o zaskarżenie uchwał wspólnot mieszkaniowych. Sprawy te podlegają kognicji sądów powszechnych. Tak więc, rozpoznanie przedmiotowej sprawy należy do sądu powszechnego, a nie - jak błędnie przyjął skarżący – do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skoro zatem wojewódzki sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.