II SA/Op 382/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na czynność Starosty Głubczyckiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 18 maja 2010 r., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 (Dz.U. Nr 15, poz. 119), stwierdzający niezgodność przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji, W.S. zwrócił się do Starosty Głubczyckiego z wnioskiem o zwrot różnicy pomiędzy uiszczoną, z tytułu wydania karty pojazdu dla samochodu marki [...], o nr rejestracyjnym [...], opłatą w wysokości 1.000,00 zł, a kwotą 75,00 zł, którą winien był uiścić, w wysokości 925,00 zł, wraz z ustawowymi odsetkami. W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta Głubczycki w piśmie z dnia [...]., nr [...] wskazał, że uiszczona przez W. S. opłata w kwocie 1000,00 zł, za wydanie karty pojazdu, pobrana została przez organ, na podstawie § 1 pkt 2 obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 18, poz 177). Odnosząc się natomiast do powołanego we wniosku wyroku Trybunału Konstytucyjnego, organ wskazał, że przepis § 1 rozporządzenia w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu, utraci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r., co w ocenie organu oznacza, że do dnia 30 kwietnia 2006 r. Minister Transportu i Budownictwa zobowiązany był wydać nowe rozporządzenie w tym zakresie, a zatem do dnia wejścia w życie nowego rozporządzenia, ale nie dłużej niż do dnia 30 kwietnia 2006 r. obowiązywały dotychczasowe przepisy. Mając powyższe na uwadze organ odmówił zwrotu wnioskowanej kwoty. Jednocześnie w piśmie tym organ pouczył stronę o przysługującym jej prawie wniesienia skargi na czynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W dniu 14 czerwca 2010 r. W.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność z dnia [...] nr [...], domagając się uchylenia zaskarżonej czynności i zobowiązania organu do dokonania zwrotu opłaty wraz z należnymi odsetkami, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ, powtarzając argumentację zawartą w piśmie z dnia [...]., wniósł o oddalenie skargi. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 lipca 2010 r. skarżący wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że wezwał Starostę Głubczyckiego do usunięcie naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni od daty otrzymania, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie skarżącemu osobiście doręczone zostało w dniu 5 sierpnia 2010 r., co potwierdza stosowna adnotacja na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął z dniem 12 sierpnia 2010 r. W złożonym po zakreślonym terminie do uzupełnienia braków formalnych, w dniu 16 sierpnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, piśmie z dnia 13 sierpnia 2010 r., skarżący wskazał, że w piśmie z dnia [...] organ błędnie pouczył go o przysługującym mu środku odwoławczym, w związku z czym stosując się do tego pouczenia złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i nie wezwał organu do zaprzestania naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności wskazać należy, że odmowa zwrotu opłaty uiszczonej za kartę pojazdu, odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisów prawa. Stanowi ona czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. Na tego rodzaju czynność przysługuje zatem skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z powołanym przepisem art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skargę do Sądu można jednak wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na odmowę zwrotu żądanej opłaty, wyrażoną w piśmie z dnia [...], nr [...] , było zatem, stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a., wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie 14 dni z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wnosząc skargę do sądu nie wykazał jednak, aby dopełnił tej czynności i dlatego wezwany został przez Sąd do uzupełnienia braków skargi, poprzez przedłożenie dowodu wezwania. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, powoduje odrzucenie skargi odpowiednio na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt 3). W niniejszej sprawie, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skarżącemu osobiście doręczone w dniu 5 sierpnia 2010 r., co potwierdza adnotacja na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Skoro wezwania doręczone zostały w dniu 5 sierpnia 2010 r., siedmiodniowy termin, do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia od niej wpisu, upłynął z dniem 12 sierpnia 2010 r. Tym samym stwierdzić należy, iż pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania obowiązku wynikającego z wezwania, złożona do tut. Sądu, w dniu 16 sierpnia 2010 r., odpowiedź na wezwanie Sądu, została wniesiona po terminie, a skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi. Uznać tym samym należało, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki odrzucenia skargi. W tym miejscu zauważyć należy, iż gdyby pismo z dnia 13 sierpnia 2010 r. z przedstawioną w nim argumentacją, wniesione zostało przez skarżącego w zakreślonym przez Sąd terminie, możliwe byłoby, w związku z przedstawionym przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 czerwca 2010r., sygn. akt I FSK 894/09 do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów zagadnieniem prawnym dotyczącym charakteru prawnego czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., a mianowicie czy jest terminem procesowym, czy też materialnym, zawieszenie niniejszego postępowania do czasu wyjaśnienia tego zagadnienia. Skoro jednakże odpowiedź na wezwanie Sądu została wniesiona przez skarżącego po terminie, powyższa kwestia charakteru prawnego terminu z art. 52 § 3 P.p.s.a. nie miała znaczenia dla rozpatrzenia niniejszej sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.