II SA/Op 383/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 26 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia umorzyć postępowanie. Postanowieniem z dnia 17 marca 2011 r., po rozpoznaniu wniosku strony – A Sp. z o.o. w [...], Dyrektor Izby Celnej w Opolu odmówił zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nr [...] z dnia [...], wydanego na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego. W uzasadnieniu stwierdził, że przesłanki zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie stanowi wskazana przez stronę okoliczność w postaci postępowania przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości, co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z przepisami prawa wspólnotowego, bowiem wyjaśnienie wątpliwości prawnych, interpretacja prawna, nie jest zagadnieniem wstępnym. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie, wniesionego przez A Sp. z o.o. w [...], postanowieniem z dnia 26 maja 2011 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że podstawy do zawieszenia postępowania nie stanowi wystosowanie pytania prejudycjalnego do ETS, dotyczącego oceny zgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym w kwestii zakazu przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Rozstrzygniecie ETS będzie bowiem stanowić ocenę przepisów ustawy hazardowej. Nie będzie natomiast przedmiotowo i indywidualnie związane z prowadzonym postępowaniem w sprawie o cofnięcie zezwolenia. W dniu 29 czerwca 2011 r., A Sp. z o.o. w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 26 maja 2011 r., nr [...], zarzucając mu naruszenie art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę do zawieszenia postępowania. Strona skarżąca podniosła, że postępowanie winno podlegać zawieszeniu do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawach pytań prawnych skierowanych przez WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wskazał przy tym, że decyzją z dnia 19 lipca 2011 r., nr [...], umorzono, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia, z uwagi na wygaśnięcie z dniem 13 lipca 2011 r. zezwolenia nr [...]. W piśmie procesowym z dnia 17 października 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu oświadczył, że decyzja z dnia 19 lipca 2011 r., nr [...], umarzająca postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia została doręczona stronie w dniu 25 lipca 2011 r. i stała się ostateczna z dniem 9 sierpnia 2011 r. Na potwierdzenie tych okoliczności, przedkładając wskazaną decyzję, organ załączył do pisma również potwierdzenie odbioru decyzji przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie należało umorzyć. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie wydane na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Postanowienie to wydane zostało w ramach postępowania o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Dla sposobu załatwienia skargi wniesionej w niniejszej sprawie decydujące znaczenie miał zatem, zaistniały po wniesieniu skargi do Sądu, fakt zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia, ostatecznym orzeczeniem formalnym o jego umorzeniu. Wskazać przyjdzie, że postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania nie ma charakteru samodzielnego. Instytucja zwieszenia postępowania może być stosowana tylko wtedy, gdy prowadzone jest inne jurysdykcyjne postępowanie będące postępowaniem "głównym". Organy administracyjne mogą zatem rozstrzygać o zawieszeniu postępowania tylko do czasu zakończenia postępowania głównego. Postanowienie zawieszające postępowanie, bądź odmawiające zawieszenia, dotyczy bowiem wyłącznie kwestii proceduralnej związanej z postępowaniem głównym tj. ma wpływ na bieg postępowania, lecz nie dotyczy istoty sprawy. W niniejszej sprawie, w chwili wniesienia skargi do tutejszego Sądu, w toku pozostawało postępowanie główne w sprawie cofnięcia zezwolenia, w ramach którego wydane zostało zaskarżone postanowienie. Postępowanie to zostało jednak zakończone wydaniem decyzji z dnia 19 lipca 2010 r. o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia, wobec czego, w dacie orzekania w niniejszej sprawie przez tutejszy Sąd brak było sprawy, w której wydane zostało zaskarżone postanowienie. W tym stanie rzeczy niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne uznać należało za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. W sytuacji, gdy wydana zostanie ostateczna decyzja kończąca postępowanie główne jego umorzeniem i tym samym brak jest sprawy, której dotyczyło postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, rozstrzyganie kwestii o charakterze proceduralnym nie ma bowiem żadnego znaczenia dla sprawy. Tym samym też, bezprzedmiotowe staje się rozważanie legalności postanowienia o charakterze incydentalnym, jakim niewątpliwie jest postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, poddane kontroli sądu w niniejszym postępowaniu. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z przyczyn innych niż wymienione w punkcie 1 i 2 tej regulacji (tj. cofnięcia skargi i śmierci strony – gdy postępowanie dotyczy praw i obowiązków związanych wyłącznie z osobą zmarłego), stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie. Dostrzec należy, że w dacie wszczęcia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, tj. w chwili wniesienia skargi prowadzone było przez Dyrektora Izby Celnej w Opolu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia. Wydanie decyzji kończącej to postępowanie, nastąpiło natomiast po wniesieniu skargi. W świetle tego stwierdzić wypada, że w sprawie przesłanka z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a zaktualizowała się w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wydanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie głównej spowodowało wszak, że przestała istnieć sprawa, w której wydano zaskarżone postanowienie. Bezprzedmiotowość niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego wynika zatem z zakończenia postępowania, którego dotyczyło postanowienie o odmowie jego zawieszenia. W przypadku, gdy postępowanie przed organem zostało umorzone, orzekanie przez Sąd o legalności odmowy zawieszania takiego postępowania nie ma bowiem już dla sprawy administracyjnej żadnego znaczenia. Bez względu na dokonaną przez Sąd ocenę, nie może ona mieć wpływu na bieg postępowania głównego, gdyż zostało ono już zakończone. Zaznaczyć przyjdzie, że kwestie proceduralne, związane z postępowaniem głównym i mające wpływ na jego przebieg, nie mogą być rozstrzygane przez organy poza ramami postępowania głównego, którego dotyczą. Nie można bowiem orzec np. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie, której nie ma. Tym samym, w przypadku, gdyby Sąd dokonał w niniejszej sprawie oceny legalności i na jej podstawie np. uchylił zaskarżone postanowienie i tak niedopuszczalne byłoby rozpoznawanie przez organ zasadności wniosku strony o zawieszenie postępowania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak sentencji.