II SA/Op 383/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2022 r. wniosku E. J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Op 383/21 w sprawie ze skargi E. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku uzupełnia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Op 383/21, w ten sposób, że dodaje pkt 3 o treści "w pozostałej części skargę oddala". Wyrokiem z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Op 383/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2021 r. skargi E. J. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (dalej w skrócie: [...]WINB) z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku - w punkcie 1) uchylił zaskarżoną decyzję w części, w jakiej utrzymuje w mocy postanowienie nr [...] z [...], a w punkcie 2) zasądził od [...]WINB na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji, nakazujących K. i E. J. rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego przy ul. [...], działka nr a, k.m. [...], obręb [...] w O., stanowił art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie Prawem budowlanym, w jej brzmieniu - jak prawidłowo przyjęły organy - sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471). Zdaniem Sądu podstawową kwestią wymagającą oceny było wykonanie przez inwestorów nałożonego na nich obowiązku. Według Sądu materiał dokumentacyjny sprawy bezspornie potwierdza, że inwestorzy nie wykonali obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...]. Nie przedstawili bowiem wymaganego projektu budowlanego zamiennego wraz z aktualną mapą do celów projektowych, która stanowi element konieczny projektu przewidziany przepisem art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowalnego. Sąd zgodził też z organem odwoławczym, że okres jaki upłynął od wydania decyzji z dnia [...] był wystarczający, aby sporządzić prawidłowy projekt budowlany zamienny. Termin wykonania obowiązku przedłożenia projektu był bowiem wielokrotnie przedłużany inwestorom przez organ powiatowy, a ostatni wyznaczony termin bezskutecznie upłynął 30 grudnia 2020 r. Następnie Sąd stwierdził, że jeśli inwestor nie wykona obowiązku nałożonego decyzją podjętą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, to powinnością organu jest wydanie decyzji przewidzianej w art. 51 ust. 5 tej ustawy. Tak też się stało w niniejszej sprawie. Inwestorzy nie wykonali obowiązków, do których zostali zobligowani w celu doprowadzenia spornego budynku do stanu zgodnego z prawem. Dlatego organy - zdaniem Sądu - prawidłowo, na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, nakazały inwestorom rozbiórkę budynku gospodarczego. Sąd uznał także, że w kontrolowanej sprawie niewątpliwie inwestorzy swoim działaniem uniemożliwili organowi wydanie pozytywnej decyzji kończącej postępowanie naprawcze. W przekonaniu Sądu z uwagi na charakter wykonanych już robót, czyli rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczego, orzeczenie o rozbiórce obiektu było jak najbardziej zasadne. Tym samym Sąd nie zgodził się z zarzutem skarżącego o wadliwym zastosowaniu środka najbardziej dolegliwego. W konsekwencji Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja w zakresie, w jakim utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (dalej w skrócie: PINB)) z dnia [...], nr [...], naruszała przepisy prawa materialnego i procesowego. Organy dokonały bowiem wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ponadto Sąd uznał, że ustalenia i ocena organów znalazły wyraz w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. Odnotował również, że organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania i zajął w tym zakresie trafne stanowisko. W dalszej części uzasadnienia Sąd analizował tę część zaskarżonej decyzji, którą utrzymano w mocy postanowienie PINB z dnia [...], nr [...], o odmowie zmiany wydanych wcześniej postanowień w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku poprzez jego wydłużenie do 28 lutego 2021 r. W tym zakresie uznał, że organ odwoławczy błędnie zastosował art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 142 K.p.a., ponieważ obowiązujące przepisy nie przewidują odrębnej formy rozpatrzenia i załatwienia kwestii postanowień zaskarżonych w odwołaniu. Stąd organ odwoławczy nie był uprawniony do orzekania w tej kwestii w sentencji zaskarżonej decyzji, tj. do utrzymania tego postanowienia w mocy. Sąd dowodził, że dokonując oceny powyższego aktu, [...]WINB powinien dać wyraz swojemu stanowisku jedynie w uzasadnieniu decyzji. Dlatego postanowił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. [obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 329]), zwanej dalej P.p.s.a., uchylić zaskarżoną decyzję w części, w jakiej utrzymuje w mocy postanowienie PINB z dnia [...], nr [...]. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 12 stycznia 2022 r. W dniu 26 stycznia 2022 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) skarżący złożył wniosek o uzupełnienie ww. wyroku poprzez orzeczenie co do decyzji [...]WINB z dnia [...], nr [...], w części, w której przedmiotowa decyzja nie została uchylona przez Sąd. Uzasadniając wniosek, wskazał skarżący, że zgodnie z art. 145 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast stosownie do art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nadal zwanej w skrócie P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do art. 157 § 3 P.p.s.a. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Jak wynika z powyższych przepisów, wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony m.in. w przypadku, gdy sąd nie orzekł o całości skargi. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Wolters Kluwer, wyd. 6, Warszawa 2016, s. 932 i powołane tam orzecznictwo). Wyjaśnić jeszcze przyjdzie, że od zmiany treści art. 151 P.p.s.a., wprowadzonej z dniem 15 sierpnia 2015 r. przez art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W niniejszej sprawie skarżący niewątpliwie zachował wymagany termin do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku. Nie budzi też wątpliwości Sądu, że skarżący objął skargą całą decyzję [...]WINB z dnia z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku, co znajduje potwierdzenie we wniosku o uzupełnienie wyroku. Tymczasem Sąd uwzględnił skargę tylko w części odnoszącej się do tego zakresu zaskarżonej decyzji, którą utrzymano w mocy postanowienie PINB z dnia [...], nr [...], o odmowie zmiany wydanych wcześniej postanowień w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku poprzez jego wydłużenie do 28 lutego 2021 r. Natomiast w pozostałym zakresie - co bezspornie wynika z pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 9 listopada 2021 r. - Sąd nie uznał skargi za zasadną, a to oznaczało, stosownie do treści przytoczonego przepisu art. 151 P.p.s.a., konieczność jej oddalenia w części nieuwzględnionej. Tak się jednak nie stało, a zatem sentencja wyroku z dnia 9 listopada 2021 r. niewątpliwie nie odnosi się do całości skargi. W konsekwencji powyższego Sąd uznał za zasadny wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku z dnia 9 listopada 2021 r. i na podstawie art. 157 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że uzasadnienie dotyczące częściowego oddalenia skargi zostało już przedstawione w pisemnym uzasadnieniu wyroku z dnia 9 listopada 2021 r. i opisane powyżej, a zatem nie ma konieczności ponownego jego powtarzania.