II SA/Op 384/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska - spr. Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skarg Fundacji A z siedzibą w [...], R. M. i Stowarzyszenia Zwykłego B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargi. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 lutego 2016 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 22 maja 2014 r., nr [...], ustalającą na wniosek K. S. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie kurnika o obsadzie 36.250 brojlerów (145 DJP)", zlokalizowanego w [...] przy ul. [...], na działkach nr a i b, w obrębie [...]. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia 8 sierpnia 2005 r. K. S. zwrócił się do Urzędu Miasta w Kędzierzynie-Koźlu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali drobiarskiej (kurnika) o obsadzie 36.250 brojlerów, tj. 145 dużych jednostek przeliczeniowych (w skrócie DJP) przy ul. [...] w [...], na działkach nr a i nr b, w obrębie [...]. Do wniosku dołączył sporządzoną na piśmie charakterystykę ekologiczną, w której wskazano, iż przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W opracowaniu wskazano, iż drób w planowanym kurniku ma być trzymany systemem halowym na ściółce. Obornik będzie usuwany po zakończeniu cyklu (6 tygodni) spychaczem przymocowanym do ciągnika i wywożony bezpośrednio na pola jako nawóz naturalny. Hala ma zostać wyposażona w 12 wentylatorów mechanicznych umieszczonych na dachu budynku i 4 wentylatory na ścianach szczytowych. Ogrzewanie obiektu zaplanowano z dwóch nagrzewnic na olej opałowy, przeznaczonych do umieszczenia wewnątrz hal produkcyjnych. Charakteryzując obszar objęty oddziaływaniem inwestycji, wnioskodawca wskazał, że teren inwestycji graniczy ze wszystkich stron z terenami rolnymi pól uprawnych i łąk, a w odległości 75 m na wschód usytuowany jest podobny, już istniejący obiekt hodowlany. Natomiast najbliższa zabudowa chroniona, zabudowa mieszkalna zagrodowa, zlokalizowana jest w odległości większej niż 200 m od projektowanego kurnika. W opracowaniu zawarto informacje dotyczące zapotrzebowania i jakości wody, a także ilości, jakości i sposobu odprowadzania ścieków. W dalszej kolejności zamieszczono dane odnoszące się do emisji substancji gazowych, w tym zapachów, a także emisji pyłowych i płynnych. Wskazano, iż źródłem emisji zanieczyszczeń (dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, tlenku węgla, pyłu zawieszonego PM 10, amoniaku i siarkowodoru), będzie "projektowany budynek kurnika", bezpośrednio zaś emisję tę spowoduje proces rozkładu odchodów z prowadzonej hodowli oraz spalanie oleju opałowego w nagrzewnicach. Zaznaczono, że wokół zakładu nie stwierdzono możliwości wystąpienia przekroczeń wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, alarmowych poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz marginesów tolerancji dla dopuszczalnych poziomów niektórych substancji, a także w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Dodano, że kurnik nie będzie uciążliwy pod względem zapachowym. Związana z inwestycją gospodarka odpadami nie wywrze wpływu na stan środowiska gruntowo-wodnego. Poza tym podano, że przedsięwzięcie nie będzie uciążliwe dla środowiska ze względu na hałas. Izolinie poziomu hałasu 45 dB i wyższe mają występować przy ścianach szczytowych kurnika, przy zainstalowanych wentylatorach ściennych, w odległości do 60 m od budynku, na terenach stanowiących pola uprawne. W ocenie inwestora, planowane przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach zabudowy mieszkalnej, odległej ponad 200 m od budynku kurnika. W związku z inwestycją nie przewidziano instalacji źródeł promieniowania jonizującego i niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego. Na wezwanie organu, wnioskodawca uzupełnił wniosek o kopię mapy ewidencyjnej w skali 1:500, obejmującą działki nr a i b oraz niektóre działki sąsiadujące z terenem inwestycji. Na mapie oznaczono także istniejący już obiekt kurnika należący do M. i J. S. Nadto inwestor przedłożył kopie wypisów z rejestru gruntów, zaświadczenie o przeznaczeniu działek nr a i b w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego [...] (teren o przeznaczeniu funkcjonalnym A-RP - teren produkcji rolnej), zestawienie określające powierzchnie poszczególnych pomieszczeń budynku (brojlernia - 1808,61 m², pomieszczenie techniczne - 4,76 m², wc - 2 m²), a także informację co do możliwości transgranicznego oddziaływania inwestycji na środowisko i ewentualnych obszarów podlegających ochronie w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 12 września 2005 r., Kierownik Wydziału Ochrony Środowiska i Infrastruktury Urzędu Miasta Kędzierzyna-Koźla, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, stwierdził obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z zakresem ustalonym w art. 52 ust. 1 i 3 Prawa ochrony środowiska. Inwestor przedłożył raport datowany na wrzesień 2005 r., opracowany przez B. D. oraz J. D. Ponadto, przy piśmie z dnia 15 listopada 2005 r. złożył aneks do raportu datowany na listopad 2005 r., wyjaśniający wielkość emisji poszczególnych substancji do powietrza w związku z planowaną inwestycją oraz korygujący rozbieżność dotyczącą wartości tła zanieczyszczeń. Decyzją z dnia 25 kwietnia 2006 r., nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla, Kierownik Wydziału Ochrony Środowiska i Infrastruktury w Urzędzie Miasta Kędzierzyn-Koźle odmówił K. S. ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Na skutek wniesionego przez inwestora odwołania rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez SKO w Opolu decyzją z dnia 26 czerwca 2006 r., nr [...] i sprawę przekazano organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, ze wskazaniem na konieczność prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania oraz potrzebę rozpatrzenia w sprawie całego materiału dowodowego - w tym odniesienia się do treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i stanowiska organów uzgadniających. W toku ponownego rozpoznawania sprawy, inwestor przedłożył do akt opracowanie datowane na kwiecień 2007 r., zatytułowane "Zasięg oddziaływania obiektu na środowisko". W części tekstowej opracowania wymieniono działki bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji (nr c - teren rolny, d - teren rolny, e - droga, f - droga), których właściciele - w ocenie autorów opracowania B. D. oraz J. D. - mają interes prawny w przedmiotowej sprawie. Po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 29 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Op 541/06, postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 2 grudnia 2005 r., nr [...], organ ten uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu, powołując się na przedłożoną dokumentację, organ uzgadniający przywołał stwierdzenie autorów raportu, zgodnie z którym projektowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska naturalnego. Postanowieniem Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 16 października 2007 r., nr [...], warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione. W dniu 30 października 2007 r. inwestor przedłożył aneks do raportu datowany na wrzesień 2007 r., w którym przedstawiono m. in. aktualny stan jakości powietrza obowiązujący na przedmiotowym terenie. Decyzją z dnia 30 stycznia 2008 r., nr [...], organ pierwszej instancji ustalił K. S. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, a rozstrzygnięcie to wskutek odwołania R. M., F. M. i K. K. zostało wyeliminowane z obrotu prawnego przez Kolegium decyzją z dnia 2 października 2008 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Kolejną decyzją z dnia 23 marca 2010 r., nr [...], organ pierwszej instancji ponownie ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, a na skutek odwołania wniesionego przez R. M. i K. K. Kolegium decyzją z dnia 3 września 2010 r., nr [...], uchyliło powyższe rozstrzygnięcie i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W dniu 13 stycznia 2011 r. K. S. złożył do akt kopię postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt [...], w którym stwierdzono, że spadek po zmarłej F. M. nabyli syn R. M. i córka K. K. Inwestor nadto wyjaśnił, iż skumulowane oddziaływanie na środowisko zostało uwzględnione zgodnie z przepisami prawa w drodze wprowadzenia do obliczeń tła zanieczyszczeń określonego przez WIOS w Opolu. Decyzją z dnia 3 marca 2011 r., nr [...], Prezydent Kędzierzyna-Koźla ponownie ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia, określając jego rodzaj i miejsce realizacji. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 31 sierpnia 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Natomiast wyrokiem z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Op 767/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że dołączony do akt sprawy raport o oddziaływaniu planowanej inwestycji na tereny sąsiednie zawiera braki, co uniemożliwia dokonanie jednoznacznej oceny w kwestii oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W tym zakresie Sąd wyjaśnił, że do raportu nie dołączono mapy ilustrującej przewidywane oddziaływanie planowanej inwestycji na tereny sąsiednie, ponadto na kopii mapy ewidencyjnej aneksu do raportu datowanego na kwiecień 2007 r., oznaczono jedynie izolinie dotyczące maksymalnego stężenia amoniaku, pomijając inne substancje szkodliwe w postaci dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, tlenku węgla, pyłu zawieszonego PM 10 i siarkowodoru, których występowanie zostało określone w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Na mapie tej nie oznaczono również odziaływania akustycznego pod względem pory dnia, a także wszystkich działek będących w zasięgu wskazanych izofon. Zdaniem Sądu, analiza raportu nasuwa również wątpliwości w zakresie wymogu określonego w art. 52 ust. 1 pkt 6 ustawy, zgodnie z którym raport o oddziaływaniu na środowisko powinien zawierać opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko, średnio i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia, b) wykorzystywania zasobów środowiska, c) emisji oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę. W raporcie nie wyjaśniono również, dlaczego nie przewidziano skumulowanego oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdy w pobliżu znajduje się już obiekt hodowlany, który nie pozostanie bez wpływu na środowisko. W ocenie Sądu, wykazane braki omawianego raportu powodują konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Sąd podkreślił również, że przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a oprócz tego inne podmioty jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu planowanego przedsięwzięcia. Skoro natomiast zakres przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego, w tym treść przedmiotowego raportu, nie pozwalają na jednoznaczne określenie zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, to braki w tym zakresie mogą również mieć wpływ na właściwe ustalenie kręgu stron postępowania. Jednocześnie Sąd wskazał, że jeżeli przyjęte w raporcie ustalenia nasuwają uzasadnione wątpliwości, to organ prowadzący postępowanie, nie mogąc wkraczać w merytoryczną zasadność tego opracowania, powinien rozważyć w trybie art. 84 § 1 K.p.a. możliwość zwrócenia się do biegłego o wydanie stosownej opinii. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji przy piśmie z dnia 15 listopada 2012 r., wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku oraz Raportu o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko. Zawiadomieniem z tej samej daty, poinformowano również strony o podejmowanych w sprawie działaniach. W dniu 14 grudnia 2012 r. inwestor przedłożył do akt sprawy aneks nr 3 do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko datowany na grudzień 2012 r., opracowany przez mgr inż. J. D. oraz mgr. inż. B. D. W dalszej kolejności organ włączył do akt sprawy wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr a i b, objętych zakresem planowanego przedsięwzięcia, zatwierdzony uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 22 maja 2003 r., Nr [...]. Postanowieniem z dnia 12 marca 2013 r., nr [...], działający z upoważnienia Starosty Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego, Kierownik Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa w Starostwie Powiatowym w Kędzierzynie- Koźlu ponownie uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia w zakresie ochrony środowiska. Kolejnym postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2013 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do R. K. - biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko o sporządzenie opinii określającej zasięg planowanego przedsięwzięcia na środowisko w celu weryfikacji poprawności dokumentacji przedstawionej przez inwestora w trakcie toczącego się postępowania, którą następnie włączył do akt sprawy. Z przeprowadzonej przez biegłego własnej analizy w zakresie oddziaływań wynika, że obliczenia wykonane w raporcie opracowanym przez mgr inż. J. D. oraz mgr inż. B. D. zostały wykonane zgodnie z metodyką obowiązującą w okresie jego wykonywania, a ich wyniki korelują z wynikami otrzymanymi w opinii sporządzonej o metodykę określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). Wykonane w ramach obliczenia wyniki wykazały, że standardy imisyjne w czasie funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia przy uwzględnieniu oddziaływania skumulowanego, zostaną dotrzymane w odniesieniu do wszystkich emitowanych zanieczyszczeń. W raporcie oraz kolejnych aneksach do niego zostały przedstawione wszystkie potencjalne zagrożenia związane z realizacją przedsięwzięcia i w tym zakresie zawierające informacje, o których mowa w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Z przeprowadzonych przez biegłego obliczeń wynikało również, że przy przyjętych założeniach funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, w przypadku emisji amoniaku i pyłu zawieszonego PM 10, mogą występować stężenia maksymalne większe od dopuszczalnych, jednak nie będą się one utrzymywać przez okres większy niż 0,2% czasu w ciągu roku i będą występowały jedynie w otoczeniu kurnika. Prognozowane stężenia emisji zanieczyszczeń amoniaku i pyłu zawieszonego PM 10 przy najbliższej zabudowie mieszkaniowej będą poniżej wartości odniesienia, nie stwierdzono również stężeń przekraczających wartości dopuszczalne dla pozostałych emitowanych zanieczyszczeń. Biegły stwierdził ponadto, że realizacja inwestycji nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku na najbliżej położonych terenach podlegających ochronie akustycznej - najbliższej zabudowie mieszkaniowej (teren, gdzie ma być zlokalizowany nowy kurnik, jest terenem rolniczym, który zgodnie z obowiązującymi przepisami nie podlega ochronie akustycznej). Wykonane na potrzeby sporządzenia opinii (w celu ustalenia poziomu tła akustycznego w rejonie projektowanego kurnika) pomiary w terenie pokazały, że funkcjonowanie istniejącego kurnika nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych, zarówno w porze dziennej jak i nocnej. Wizja lokalna oraz pomiary w terenie wykazały, że istotny wpływ na poziom tła akustycznego w tym obszarze ma hałas komunikacyjny pochodzący z drogi krajowej nr [...] oraz przebiegającej obok linii kolejowej. Również analiza oddziaływania skumulowanego (uwzględniająca jednoczesną pracę projektowanego kurnika oraz kurnika istniejącego) wykazała, że funkcjonowanie obu kurników nie będzie powodowało przekroczenia obowiązujących standardów akustycznych w porze dziennej, jak i nocnej, a prognozowane wyniki obliczeń wykazały, że na granicy najbliższych terenów chronionych poziom hałasu będzie wynosić ok. 40 dB. Zawiadomieniem z dnia 12 lipca 2013 r., organ pierwszej instancji podał do publicznej wiadomości informację o umieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie, a także danych o wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Powyższe zawiadomienie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i na tablicy Rady Osiedla [...], w dniu 15 lipca 2013 r. oraz rozplakatowane na szybach przystanków autobusowych [...] - ul. [...] oraz słupach ogłoszeniowych przy ul. [...] i [...] w dniu 16 lipca 2013 r. Pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu (dalej również jako RZGW) o udzielenie informacji, czy działki nr a i b są zlokalizowane na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe w tym budowy innych obiektów budowlanych. Udzielając odpowiedzi na powyższe, zastępca Dyrektora Zasobów Wodnych RZGW we Wrocławiu, poinformował że działki objętej planowaną inwestycją znajdują się na zawalu lewostronnego obwałowania rzeki [...], nie znajdują się zatem na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy Prawo wodne, a co za tym idzie na powyższym terenie nie obowiązują zakazy, o których mowa w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne i tym samym nie ma podstaw do wydania decyzji o której mowa w art. 88 ust. 2 ww. ustawy zwalniającej od zakazu wykonywania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią robót oraz czynności, które mogą utrudniać ochronę przed powodzią. W dalszej kolejności, postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2013 r., organ pierwszej instancji dopuścił do udziału w postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenie Zwykłe "B" w [...] (zwane dalej jako Stowarzyszenie) oraz Fundację "A" w [...] (zwaną dalej Fundacją). Postanowieniem z 16 lutego 2014 r., nr [...], działający z upoważnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], Zastępca Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego uzgodnił realizację przedsięwzięcia, wskazując, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia winny zostać nałożone na inwestora obowiązki zrealizowania działań zarówno na etapie budowy kurnika, jak i jego eksploatacji - minimalizujące uciążliwe oddziaływanie kurnika na środowisko, w tym: 1) opracowanie projektu pasa zieleni izolacyjnej; 2) uwarunkowanie terminu rozpoczęcia eksploatacji kurnika od wcześniejszego zrealizowania możliwych na etapie budowy działań minimalizujących jego uciążliwe oddziaływanie na środowisko, w tym założenia efektywnie działającego pasa zieleni izolacyjnej; 3) określenia zasad postępowania z kurzym obornikiem; nałożenie obowiązku wykonania i przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie określonym w art. 56 ust. 4 ustawy - Prawo ochrony środowiska - w drugim roku eksploatacji kurnika. Następnie, pismem z dnia 14 marca 2014 r., organ pierwszej instancji zawiadomił strony postępowania o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 K.p.a. W toku postępowania uwagi oraz zastrzeżenia dotyczące planowanej inwestycji wnieśli mieszkańcy oraz Rada Osiedla [...] w [...] (pisma z: 25 lipca 2013 r., 26 lipca 2013 r. i 12 sierpnia 2013 r.), a także organizacje dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach strony - Fundacja "A" i Stowarzyszenie Zwykłe "B" (pisma z: 1 lipca 2013 r., 1 sierpnia 2013 r. i 24 marca 2014 r.). Do uwag wniesionych przez ww. strony inwestor ustosunkował się w piśmie z dnia 29 sierpnia 2013 r., 23 września 2013 r., 10 kwietnia 2014 r., 29 kwietnia 2014 r. i 21 maja 2014 r. W tak ustalonym stanie faktycznym, decyzją z dnia 22 maja 2014 r., nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla, Kierownik Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Kędzierzyna-Koźla, na podstawie art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235, z późn. zm.), art. 46 ust. 1 pkt 1. art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i la oraz art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. nr 129, poz. 902, z późn. zm.), art. 104 K.p.a., § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573, z późn. zm.), a także miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 22 maja 2003 r., ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie kurnika o obsadzie 36.250 brojlerów (145 DJP)", planowanego do realizacji w [...] przy ul. [...], na działkach nr a i nr b, obręb [...]. W decyzji w pkt 1 organ pierwszej instancji określił: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia (ppkt 1); warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych, zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (ppkt 2); wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym (ppkt 3). Nadto organ wskazał, iż przedmiotowe przedsięwzięcie "nie dotyczy" konieczności określenia wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, wyjaśniając, że planowane przedsięwzięcie nie stanowi zakładu o zwiększonym ryzyku bądź zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (ppkt 4). Organ pierwszej instancji nie określił wymogów w zakresie transgranicznego oddziaływania na środowisko, wskazując, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie powodować transgranicznego oddziaływania na środowisko (ppkt 5). W pkt II decyzji organ pierwszej instancji orzekł o nałożeniu obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na emisję zanieczyszczeń do powietrza poprzez wykonanie pomiaru w zakresie opadu pyłu zawieszonego PM 10 oraz amoniaku na granicy działki inwestora. Organ określił, że analiza winna porównywać ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z rzeczywistym oddziaływaniem i działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia. Ustalono, że analiza porealizacyjna powinna być wykonana pomiędzy 4 a 6 tygodniem chowu - przez akredytowane laboratorium, a punkty pomiarowe należy zlokalizować na granicy działki w kierunku zabudowań mieszkalnych. Dodano, iż analizę tę należy wykonać w drugim roku eksploatacji obiektu i przedstawić w terminie 30 dni od zakończenia pomiarów organowi pierwszej instancji oraz Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...]. W obszernym uzasadnieniu organ szczegółowo zrelacjonował stan faktyczny sprawy oraz dotychczas podjęte czynności procesowe. Ocenił jako wiarygodną opinię biegłego określającą oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, wskazując, że sformułowane w niej wnioski są zbieżne z oceną przedsięwzięcia dokonaną w raporcie, który organ ocenił jako prawidłowo sporządzony. Nadto organ szczegółowo odniósł się do zgłoszonych w toku postępowania uwag społeczeństwa oraz dopuszczonych do udziału w postępowaniu na prawach strony organizacji ekologicznych. Organ zaznaczył, że inwestycja zlokalizowana zostanie na terenach przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod produkcję rolną - na terenie graniczącym ze wszystkich stron z polami uprawnymi i w odległości ponad 200 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej (około 250 m). Przedsięwzięcie nie będzie uciążliwe pod względem akustycznym i nie będzie powodowało przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na arenach chronionych. Również analiza w zakresie oddziaływania skumulowanego, pokazała, że funkcjonowanie jednocześnie przedmiotowego kurnika, jak również kurnika już istniejącego w sąsiedztwie - nie będzie powodowało przekroczenia obowiązujących standardów akustycznych w porze dziennej i nocnej. Wyjaśniono nadto, że skumulowane oddziaływanie inwestycji na środowisko w zakresie zanieczyszczeń atmosferycznych zostało uwzględnione w obliczeniach w drodze wprowadzenia do obliczeń tła zanieczyszczeń określonego przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. W celu określenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko do obliczeń przyjęto wariant najmniej korzystny dla środowiska, maksymalną możliwą obsadę występującą pod koniec cyklu produkcyjnego w kurniku, z przedstawionych zaś obliczeń wynika, że w przypadku wariantu najmniej korzystnego eksploatacja inwestycji nie spowoduje przekroczeń wartości dopuszczonych określonych w obowiązujących przepisach. Łączne oddziaływanie obiektu istniejącego oraz projektowanego nie będzie powodowało ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko. Do powyższej decyzji dołączono charakterystykę przedsięwzięcia. Powyższa decyzja została skierowana do stron postępowania, a nadto organ pierwszej instancji zawiadomieniem z dnia 23 maja 2014 r., działając w trybie art. 32 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, poinformował, że w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie, prowadzonym przez Urząd Miasta Kędzierzyn-Koźle, zostały umieszczone dane dotyczące opisanej wyżej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. M. w imieniu własnym, jak również w imieniu K. K. Podniósł, że planowana inwestycja koliduje z planami co do działki nr c, gdyż trwale zniszczy wartość tej działki, która zostanie zdegradowana jako użytek rolny. Podniósł nadto, że zanieczyszczeń nie da się zamknąć w granicach działki inwestora. Zdaniem odwołujących się, planowana inwestycja zaburzy nadto warunki wodne na ich działce, a pasy zieleni, o których mowa w decyzji, to "pobożne życzenie urzędników UM i SANEPIDU". Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosła także Fundacja "A" w [...], domagając się uchylenia zapisów części trzeciej, dotyczącej "Wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym". Fundacja zakwestionowała zapis pkt 1 ppkt 3 tiret trzecie, zgodnie z którym termin rozpoczęcia eksploatacji kurnika należy uwarunkować od wcześniejszego zrealizowania możliwych na etapie budowy działań minimalizujących jego uciążliwe oddziaływanie na środowisko, w tym założenia efektywnie, działającego pasa zieleni izolacyjnej. Nadto poddała w wątpliwość zapis pkt 1 ppkt 3 tiret 17 decyzji, nakazujący rozważyć na etapie projektu budowlanego możliwość posadowienia posadzki - poziom zerowy na rzędnej powyżej zasięgu zalewu wód 1 %. W obu wskazanych przypadkach odwołująca, nawiązując do inwestycji prowadzonej przez inwestora w sąsiedztwie, uznała za nieprawidłowe użycie zwrotów: "możliwych" oraz "rozważyć możliwość", wskazując jako konieczne zastosowanie w tym zakresie jednoznacznych zapisów. Odwołanie wniesione natomiast przez J. D. w imieniu Stowarzyszenia Zwykłego B w [...], Kolegium na podstawie art. 64 § 2 w związku z art. 33 § 3 1 K.p.a. pozostawiło bez rozpoznania. W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu włączyło do akt sprawy uzupełnioną opinię biegłego z dnia 31 maja 2013 r., obejmującą mapy stanowiące graficzne przedstawienie oddziaływania planowanego kurnika na powietrze atmosferyczne w kumulacji z oddziaływaniem kurnika już istniejącego wraz z wyjaśnieniami biegłego, a także wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 22 maja 2003 r., Nr [...], dotyczący działek nr a i b. W odpowiedzi na pismo Kolegium z dnia 27 lipca 2015 r. Zastępca Dyrektora ds. Zasobów Wodnych RZGW we Wrocławiu wyjaśnił, że zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6c lit. a i b ustawy Prawo wodne - obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie Q1% i wysokie Q10%, należy rozpatrywać w rozumieniu szczególnego zagrożenia powodzią, na których obowiązują m.in. przepisy szczególne (zakazy) przewidziane w art. 88l ust. 1 i art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne, od których w drodze decyzji może zwolnić dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Wskazał, że według map zagrożenia powodziowego teren przedmiotowego przedsięwzięcia zlokalizowany na działkach o numerach a i b, obręb [...] - znajduje się w zasięgu zalewu Q1% (głębokość zalewu od 0,5 m do 2 m) oraz – Q0,2% (głębokość zalewu do 4 m), tj. na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym obowiązują zakazy wynikające z ustawy - Prawo wodne. Odpowiadając na wezwanie Kolegium w piśmie z dnia 14 października 2015 r. inwestor poinformował, że w dniu 13 października 2015 r. zwrócił się do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gliwicach w trybie art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne o zwolnienie z zakazu wykonywania inwestycji na opisanych wyżej działkach. Z akt sprawy wynika również, że decyzją z dnia 4 grudnia 2015 r., nr [...], na podstawie art. 88l ust. 2 w związku z art. 88l ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r. poz. 469), zastępca Dyrektora ds. Zasobów Wodnych, orzekł w pkt I o zwolnieniu K. S. od zakazu prowadzenia na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego rzeki [...] robót oraz czynności polegających na budowie budynku inwentarskiego o konstrukcji murowanej do hodowli brojlera kurzego na działkach nr a nr b, obręb [...] w [...]. W pkt II decyzji ww. organ określił warunki, na jakich zwolnienie następuje. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu 25 grudnia 2015 r. Pismem z dnia 28 stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu zawiadomiło strony postępowania o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 K.p.a. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, opisaną na wstępie decyzją z dnia 29 lutego 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy i zacytował oraz wyjaśnił mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Kolegium przypomniało, że przedmiotowa inwestycja przewiduje budowę wolnostojącego, jednokondygnacyjnego budynku halowego wraz z infrastrukturą techniczną, na działkach nr a i nr b, które zlokalizowane są na terenie funkcjonalnym jednostki planistycznej A - [...]. Zgodnie obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 22 maja 2003 r. teren ten oznaczony jest symbolem przeznaczenia RP - tereny produkcji rolnej w strefie potencjalnego zagrożenia powodziowego szczególnie zagrożonym powodzią. Odwołując się do treści § 41 ust. 2 pkt 2, § 51 pkt 1 i § 115 pkt 2 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Kolegium stwierdziło zgodność omawianego przedsięwzięcia z postanowieniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. W dalszej kolejności Kolegium podkreśliło, że działki nr a i nr b są objęte ustaleniami planu jako obszar ochrony wód, na którym - zgodnie z § 32 ww. uchwały z dnia 22 maja 2003 r. - obowiązują zasady zagospodarowania zgodnie z istniejącymi w tym zakresie przepisami szczególnymi. Według map zagrożenia powodziowego teren przedmiotowego przedsięwzięcia znajduje się w zasięgu zalewu Q1% (głębokość zalewu od 0,5 m do 2 m) oraz – Q0,2% (głębokość zalewu do 4 m), tj. na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym obowiązują zakazy określone w art 88l ust. 1 i art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Jednakże decyzją z 4 grudnia 2015 r., nr [...], Zastępca Dyrektora ds. Zasobów Wodnych RZGW we Wrocławiu, na podstawie art. 88l ust. 2 w związku z art. 88l ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, orzekł o zwolnieniu K. S. od zakazu prowadzenia na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego rzeki [...] robót oraz czynności polegających na budowie budynku inwentarskiego o konstrukcji murowanej do hodowli brojlera kurzego, a powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu 25 grudnia 2015 r. Kolegium podkreśliło, że kluczowym dowodem w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy winien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym - wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia (lit. a) oraz najkorzystniejszego dla środowiska (lit. b) - wraz z uzasadnieniem ich wyboru, a nadto uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu. Dokonując analizy sporządzonego w sprawie raportu wraz z aneksami, jak również przeprowadzonego na potrzeby postępowania dowodu z opinii biegłego R. K. z 3 maja 2013 r. wraz z uzupełnieniami, Kolegium stwierdziło, że realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia, przy zachowaniu warunków z zakresu ochrony środowiska określonych w sentencji zaskarżonej decyzji, spełniać będzie obowiązujące standardy jakości środowiska. Podkreśliło, że raport określa warunki realizacji planowanej inwestycji, które zostały uzgodnione przez Starostę Powiatu [...] jak również przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], które organ pierwszej instancji w pełni uwzględnił. W dalszej kolejności organ podkreślił, że odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań może mieć miejsce tylko w wypadku kolizji przedsięwzięcia z planem miejscowym, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający lub braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany we wniosku, a także w razie zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, bądź gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość szkodliwego oddziaływania na środowisko. Zdaniem Kolegium, w analizowanej sprawie, żadna z ww. przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji negatywnej nie wystąpiła. Organ pierwszej instancji zebrał materiał dowodowy, pozwalający ocenić różne aspekty oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska. Nadto zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu administracyjnym, jak również dopełnił obowiązków związanych z udziałem społeczeństwa w postępowaniu. Poza tym uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadzone na etapie postępowania odwoławczego pozwoliło na uszczegółowienie ustaleń w zakresie oddziaływania skumulowanego przedmiotowej inwestycji na środowisko. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w odwołaniach Kolegium zauważyło, że pozostają one poza oceną organu odwoławczego w zakresie, w jakim dotyczą kwestii przewidywanego przez skarżących obniżenia wartości nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, spowodowanej lokalizacją przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto, jako bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy Kolegium uznało spekulacje skarżących odnoszące się do skuteczności przewidzianych w decyzji warunków dotyczących ograniczenia uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, przedstawione w relacji do inwestycji funkcjonującej w sąsiedztwie oraz zastosowanych tam rozwiązań, akcentując, że decyzja organu pierwszej instancji przewiduje wymagania dotyczące właściwego zagospodarowania wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji. W ocenie Kolegium, brak jest również podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji w zakresie wnioskowanym przez Fundację "A". Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wnieśli R. M. oraz Stowarzyszenia Zwykłe "B" reprezentowani przez tego samego pełnomocnika, domagając się uchylenia w całości obu wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. a) art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 i art. 80 K.p.a., polegającej na braku wyczerpującego materiału dowodowego, sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób powierzchowny, w którym organ nie uwzględnił wszystkich zarzutów bądź uznał je za nieistotne, b) art. 15 K.p.a. w związku z art. 22 K.p.a. poprzez brak powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, w tym brak merytorycznej analizy sprawy, a wyłącznie oparcie się na ustaleniach organu pierwszej instancji, c) art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. poprzez ogólnikowe wskazania podstaw podjętych decyzji, d) art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 136 K.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ do uwag zgłaszanych przez strony, w tym o uzupełnienie postępowania dowodowego w sprawie i powierzchowne uzasadnienie decyzji, 2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. a) art. 56 ust. 1 i lb ustawy Prawo ochrony środowiska, przez nieuwzględnienie zmian w planie zagospodarowania przestrzennego, które sygnalizowane były w toku rozprawy administracyjne przez strony postępowania, b) art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy środowiskowej, art. 66 ust. 1 i ust. 7a ustawy środowiskowej oraz dyrektywy Rady (EWG) nr 337/1985 z dnia 25 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. EE 15/t. 1. s. 248 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie lub nieodpowiednie rozpatrzenie kwestii potencjalnych konfliktów społecznych, c) art. 66 ust 1 pkt 5,7,8 ustawy środowiskowej poprzez niespełnienie przez raport wymagań merytorycznych (prawidłowego opisu wariantów przedsięwzięcia), d) art. 88d Prawo wodne w związku z art. 88l ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, art. 40 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 poprzez błędne ustalenie, iż decyzja Regionalnego Dyrektora Gospodarki Wodnej we Wrocławiu została sporządzona zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym, 3. błędy w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a polegające na uznaniu, że: a) utrzymana w mocy decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa, podczas gdy za podstawę rozstrzygnięcia służył nierzetelny raport, b) utrzymana w mocy decyzja została wydana na podstawie decyzji Regionalnego Dyrektora Gospodarki Wodnej, która zawiera błędną podstawę prawną. Uzasadniając stawiane zarzuty podnieśli, że raport, na którym swoją decyzję opiera Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest nierzetelny i zawiera błędy. Ponadto, organ odwoławczy nie wypowiedział się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów wystosowanych przez skarżących, m.in.: pominął fakt, iż plan zagospodarowania miejscowego obejmujący swym zakresem teren planowanej inwestycji jest w trakcie zmian, co w przyszłości uniemożliwi prowadzenie inwestycji w takim charakterze na terenie wskazanym w planie, nie odniósł się do błędnego wskazania róży wiatrów a także nie ustosunkował się do wniosku o uzupełnienie dowodów w postępowaniu odwoławczym. Nadto, raport - a co za tym idzie treść uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest wewnętrznie sprzeczna i niespójna. Autor raportu wskazuje, iż nie można zapobiec oddziaływaniu na dalsze tereny, nie podając stosownych wskazań i alternatyw. Raport nie zawiera również dokładnego i analitycznego opisu wariantów przedsięwzięcia oraz nie obejmuje analizy oceny uciążliwości odorowej. W dalszej kolejności skarżący wskazali, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie Kolegium posiłkuje się decyzją Regionalnego Dyrektora Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, która to została wydana w przedmiocie zwolnienia inwestora od zakazu lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko, robót oraz czynności utrudniających ochronę (art. 88l ust 1 pkt 1 w zw. z art. 40 ust 2 pkt 3 Prawo wodne). Tymczasem z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika, iż decyzja Regionalnego Dyrektora Gospodarki Wodnej we Wrocławiu została wydana w stosunku do obiektu będącego przeszkodą potencjalnej fali powodziowej. Tym samym prawidłowe zwolnienie od zakazu lokalizowania inwestycji na terenach zagrożenia powodziowego powinno zostać podjęte na podstawie art. 40 ust 3 ustawy Prawo wodne, a nie art. 88l ust 2 w zw. z art. 88l ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 6c tej ustawy. Na opisaną powyżej decyzję organu odwoławczego skargę wniosła także Fundacja "A", domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy oraz zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. Zdaniem Fundacji, odstępstwo od zakazu prowadzenia na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego rzeki [...] robót oraz czynności polegających na budowie budynku inwentarskiego o konstrukcji murowanej do hodowli brojlera kurzego wydaje się w trybie przewidzianym przez art. 40 ust. 3 ustawy Prawo wodne, a nie art. 88l ust. 2 w związku z art. 88l ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 6c tej ustawy. W świetle powyższego stwierdziła, że nie można utrzymać zaskarżonej decyzji w mocy ponieważ inwestycja nie uzyskała odstępstwa związanego z jej wpływem na środowisko. Wnioskiem z dnia 1 września 2016 r. uczestnik postępowania – K. S. wniósł o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu i połączenie do wspólnego rozpoznania sprawy. Postanowieniem z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt II SA/Op 387/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę o sygnaturze II SA/Op 387/16 ze skargi R. M. i Stowarzyszenia Zwykłego "B" ze sprawą o sygnaturze II SA/Op 384/16 ze skargi Fundacji "A" oraz postanowił o prowadzeniu tych spraw pod sygnaturą II SA/Op 384/16. Natomiast, postanowieniem z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt II SA/Op 384/16 WSA w Opolu odrzucił wniosek K. S. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, albowiem wnioskodawca brał udział w postępowaniu administracyjnym i z mocy art. 33 § 1 P.p.s.a. jest uczestnikiem postępowania sądowego. Pismem procesowym z dnia 27 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżących wniósł o dopuszczenie i przeprowadzanie dowodu z uchwały Rady Miasta [...] z dnia 27 października 2016 r., Nr [...], w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], w części dotyczącej jednostki planistycznej [...] oznaczonej symbolem jednostki A wraz z załącznikiem nr 1. Argumentował, że złożenie tego dokumentu nie zmierza do przedłużenia postępowania, ponadto dokument ten nie mógł być podniesiony wcześnie z uwagi na datę jego wydania i publikacji. Pismem procesowym z dnia 11 stycznia 2017 r. swoje stanowisko w sprawie przedstawił uczestnik postępowania domagając się oddalenia skargi w całości i obciążenia skarżących kosztami postępowania. Do powyższego pisma dołączył wyrok Sądu Rejonowego w [...] o sygn. akt [...], którym uznano za winnych rozpowszechniania nieprawdziwych informacji dotyczących złego prowadzenia przez uczestnika działalności hodowlanej, działań przestępczych i złego stanu sanitarnego fermy – J. D., A. S. i P. M. Na rozprawie sądowej w dniu 17 stycznia 2017 r., pełnomocnik skarżących złożył do akt sprawy pismo procesowe z dnia 16 stycznia 2017 r. Pismem procesowym z dnia 30 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżących ustosunkował się do pisma uczestnika postępowania, domagając się oddalenia wniosku dowodowego uczestnika postępowania, tj. wyroku Sądu Rejonowego w [...] jako bezzasadnego i zmierzającego do przedłużenia postępowania w sprawie. Jedocześnie wniesiono o przeprowadzenie dowodu z mapki ewidencyjnej oraz wyrysu i wypisu z m.p.z.p. na okoliczność faktycznej odległości fermy od strefy mieszkalnej oraz pisma RZGW we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2016 r. na okoliczność treści tego dokumentu. Na rozprawie sądowej w dniu 23 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę oraz argumentację w niej zawartą. Pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał wywody zawarte w piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2017 r. Dodał, że na dzień wydawania decyzji postępowanie planistyczne, które doprowadziło do zmiany przeznaczenia przedmiotowych działek, nie było zakończone, obowiązywał "plan stary". Akcentował również, że organ były związane ostateczną decyzją Dyrektora Regionalnego Gospodarski Wodnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że decyzje te nie naruszają prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do przedmiotu kontroli zauważyć trzeba, że postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, dotyczyło określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, polegającego na budowie kurnika o obsadzie 36.250 brojlerów (145 DJP) planowanego do realizacji w [...], na działkach nr a i b, obręb [...]. Należy też dostrzec, że działania organów podejmowane w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia były już przedmiotem kontroli sądowej, a ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie wyrażone zostały w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Op 767/11. Stosownie do tego przyjdzie wyjaśnić, że na zasadzie art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a wyrażona w nim zasada związania oznacza, że orzeczenie sądu oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona zatem dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią natomiast konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami co do dalszego postępowania, powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. W przypadku rozpoznawania sprawy przez sąd oznacza ono z kolei, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Nawet zatem w przypadku sporu w zakresie stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z wyroku Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi natomiast prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., II OSK 2333/11 oraz wyroki WSA w Opolu z dnia 21 lutego 2013 r., II SA/Op 596/12; z dnia 28 września 2012 r., II SA/Op 273/12, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Związanie oceną prawną powoduje, że ani organ administracji, ani sąd, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkować się mu w pełnym zakresie. Obowiązek ten może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego, na co wprost wskazuje brzmienie art. 153 P.p.s.a, bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie, a więc okoliczności, które nie zachodzą w niniejszej sprawie. Dokonując oceny legalności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby zaistniały okoliczności umożliwiające odstąpienie od oceny i wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych w wydanym wcześniej orzeczeniu sądowym. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do zmiany stanu prawnego, jak również nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia wiążącego Sąd w niniejszej sprawie wyroku z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Op 767/11, wynika, że zasadniczym powodem uchylenia przez Sądu decyzji wydanych przez organy obu instancji była niekompletności złożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji w zakresie: niedołączenia mapy ilustrującej przewidywanie oddziaływanie planowanej inwestycji na tereny sąsiednie; oznaczenie w aneksie datowanym na kwiecień 2007 r. izolinii dotyczących maksymalnego stężenia amoniaku z pominięciem innych substancje szkodliwe w postaci dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, tlenku węgla, pyłu zawieszonego PM 10 i siarkowodoru; nieoznaczenia odziaływania akustycznego pod względem pory dnia, a także wszystkich działek będących w zasięgu wskazanych izofon; niewskazania opisu przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko, średnio i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko oraz braku odniesienia się do skumulowanego oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdy w pobliżu znajduje się już obiekt hodowlany. Jednocześnie Sąd wskazał, że jeżeli przyjęte w raporcie ustalenia nasuwają uzasadnione wątpliwości, to organ prowadzący postępowanie, powinien rozważyć możliwość zwrócenia się do biegłego o wydanie stosownej opinii. Analizując podjęte w przedmiotowej sprawie decyzje w kontekście przepisów prawa oraz wytycznych wynikających z ww. wyroku stwierdzić należy, iż organy prawidłowo wykonały zalecenia Sądu. W ocenie Sądu, rozpoznającego sprawę, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organy prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa materialnego i dokonał właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie tej nowej decyzji jest zgodne z dyrektywami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a., zawierając w uzasadnieniu faktycznym wszechstronne wskazanie faktów uznanych za udowodnione, jak też dowodów, na których organ się oparł. Uzasadnienie prawne tej decyzji to obszerne i wnikliwe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, według aktualnego stanu prawnego, z przytoczeniem przepisów prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie. W konsekwencji Sąd uznał, iż decyzja, będąca przedmiotem skargi, jest prawidłowa, a argumenty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do merytorycznego rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie oraz przedstawionych w decyzjach przesłanek na jego uzasadnienie, odnotować należy, że regulacje prawne zawarte w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej ustawą, które stanowiły materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie aktów, zostały uchylone z dniem 15 listopada 2008 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Tym samym, organy administracji obu instancji, decydując o zastosowaniu uchylonych przepisów, prawidłowo odczytały i zastosowały w niniejszej sprawie reguły przejściowe, a dokładnie art. 153 ust. 1 ustawy, wedle którego do spraw wszczętych na podstawie Prawa ochrony środowiska, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, dopuszczalna jest wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W myśl natomiast § 3 ust. 1 pkt 90 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), zamierzenie inwestycyjne polegające na chowie lub hodowli zwierząt, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 43 w granicach administracyjnych miast, w obrębie zwartej zabudowy wsi lub na terenach objętych formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - w liczbie nie niższej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego może być wymagane sporządzenie raportu o jego oddziaływaniu na środowisko. Mieści się ono zatem w zakresie przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. takich, dla których organ właściwy w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może stwierdzić - w toku postępowania zmierzającego do wydania tej decyzji - obowiązek sporządzenia raportu określonego w art. 52 ustawy. Zgodnie też z art. 46 ust. 1 ustawy, jego realizacja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodać również przyjdzie, iż stosownie do art. 56 ust. 1 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z przepisu tego wynika zatem, że podstawowym wymogiem przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, a więc organ administracji w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy dla danego obszaru został opracowany i obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli takie przepisy prawa miejscowego zostały przyjęte, to organ administracji jest związany wynikającymi z nich postanowieniami, które determinują treść decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych (por. Krzysztof Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2007, s. 189). Innymi słowy, ustalenie, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając na uwadze powyższą regulację prawną uznać trzeba, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż planowane przedsięwzięcie polegające na budowie hali drobiarskiej wraz z infrastruktura techniczną, na działkach nr a i b w [...], obszar [...] jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 22 maja 2003 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), zwany dalej planem. Zgodnie z zapisami ww. planu przedmiotowy obiekt będzie zlokalizowane na terenie funkcjonalnym jednostki planistycznej A – [...], oznaczonym symbolem przeznaczenia RP - tereny produkcji rolnej. Zgodnie z § 116 planu, tereny znaczone symbolem RP przeznaczone są do realizacji lub utrzymania funkcji związanych z zagospodarowaniem i zabudową związaną z produkcją rolną. w strefie potencjalnego zagrożenia powodziowego szczególnie zagrożonym powodzią. Z treści § 41 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika natomiast, iż na obszarach potencjalnego zagrożenia powodziowego szczególnie zagrożonym powodzią zakazuje się lokalizowania cmentarzy, składowisk odpadów oraz innych obiektów związanych z gospodarką odpadami (min. recyklingu w tym organicznego, termicznego przekształcania odpadów i innych), stacji benzynowych, składów materiałów chemicznych oraz innych obiektów mogących szkodliwie oddziaływać na środowisko. Natomiast zgodnie z brzmieniem § 51 pkt 1 podstawową funkcją jednostki planistycznej A jest mieszkalnictwo w zabudowie jednorodzinnej oraz produkcja rolna. Nadto w myśl § 115 pkt 2 na terenach oznaczonych symbolami przeznaczenia RP zakazuje się lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany - "za wyjątkiem obiektów związanych z produkcją rolną". Zdaniem Sądu, w kontekście postanowień planu, a także uwzględniając decyzję Zastępcy Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2015 r., orzekającą o zwolnieniu inwestora od zakazu prowadzenia na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego rzeki [...] robót oraz czynność polegających na budowie budynku inwentarskiego do hodowli brojlera kurzego na działkach nr a i b, stwierdzić przyjdzie, że realizacja planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, wbrew zarzutom skargi, nie narusza postanowień planu miejscowego. Przechodząc do dalszej części rozważań należy stwierdzić, że nie było również podstaw do zakwestionowania prawidłowości przygotowanego na zlecenie wnioskodawcy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, którego poprawność potwierdził biegły R. K., opinią wykonaną na zlecenie organu. Raport został sporządzony zgodnie z zakresem określonym w postanowieniu Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 12 marca 2013 r., wydanym w oparciu o art. 51 ust. 2 ustawy. Ponadto, po uzupełnieniu - na żądanie organu - raportu o informację dotyczącą oddziaływania emisji zanieczyszczeń na powietrze, zawiera on wszystkie obligatoryjne elementy określone w art. 52 ustawy. Stosownie również do wymogów zawartych w art. 51 ust. 3 ustawy, postanowienie o obowiązku sporządzenia raportu wydane zostało po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Dokonując analizy sporządzonego w sprawie raportu wraz z aneksami, jak również przeprowadzonego na potrzeby omawianego postępowania dowodu z opinii biegłego R. K. z 3 maja 2013 r. wraz z uzupełnieniami, zgodzić należało się z organami, że najistotniejszym oddziaływaniem przedmiotowej inwestycji na środowisko będzie emisja zanieczyszczeń atmosferycznych oraz emisja hałasu. Z akt sprawy wynika jednak, na co zwracał również uwagę organ odwoławczy, że standardy w czasie funkcjonowania planowanej inwestycji, uwzględniając oddziaływanie skumulowane, zostaną dotrzymane w odniesieniu do wszystkich emitowanych zanieczyszczeń. Podobnie pomiary dokonane w ramach oceny oddziaływania akustycznego pozwoliły na konkluzję, że praca instalacji nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Z analizy oddziaływania skumulowanego wynika natomiast, że funkcjonowanie obu kurników (planowanego oraz funkcjonującego już w sąsiedztwie) równocześnie nie będzie powodowało przekroczenia obowiązujących standardów akustycznych zarówno w porze dziennej, jak i nocnej. Wywodząc, iż plan nie przewiduje dla terenu oznaczonego symbolem RP dopuszczalnych poziomów hałasu, organ odwoławczy trafnie odwołał się do przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826). Wymieniony akt prawny nie ustala maksymalnego poziomu hałasu dla terenów, dla których dominująca jest funkcja rolna, natomiast określa, że dla terenów mieszkaniowo - usługowych jak i zabudowy zagrodowej maksymalny poziom hałasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym wynosi 55 dB, a dla przedziału odniesienia równy 1 najmniej korzystnej godzinie nocy wynosi 45 dB. Dlatego Kolegium słusznie przyjęło, że skoro na działkach a i b poziom emisji hałasu będzie niższy niż dopuszczalny dla terenów przeznaczonych głównie pod zabudowę mieszkaniową, to realizacja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z planem. Dodać również należy, że wyniki obliczeń oddziaływania skumulowanego pokazują, że przy pracy wszystkich wentylatorów kurników z maksymalną mocą akustyczną przez cały okres odniesienia - poziom hałasu na granicy najbliższych terenów chronionych wynosić będzie około 40 dB(A) i będzie porównywalny z równoważnym poziomem tła akustycznego zarejestrowanym w czasie pomiarów przeprowadzonych 28 maja 2013 r., który wyniósł 38,3 dB(A) w porze dziennej oraz 39,9 dB(A) w porze nocnej. Ponadto w czasie pomiaru w porze dziennej poziom dźwięku kształtowany był zarówno przez funkcjonujący kurnik, jak i dźwięki dobiegające spoza fermy tj. przejazdy pojazdów po ulicy [...], szczekanie psów w pobliskich zabudowaniach oraz hałas komunikacyjny pochodzący z drogi krajowej nr [...] położonej w odległości ok. 2 km w kierunku zachodnim od miejsca prowadzenia pomiarów. Z kolei dźwięk rejestrowany w porze nocnej kształtowany był dodatkowo przez ruch pociągów linii kolejowej położonej w odległości 1 km od punktu pomiarowego. W zakresie emisji zanieczyszczeń atmosferycznych, wyjaśnić trzeba, że podstawowe substancje z chowu drobiu emitowane do powietrza to amoniak, siarkowodór, odory oraz pył. W planowanym kurniku emisja zanieczyszczeń następować będzie za pośrednictwem systemu wentylacji wywiewnej, w skład której wchodzić będzie 12 wentylatorów dachowych i 4 wentylatory szczytowe ścienne. Z przeprowadzonych przez biegłego obliczeń wynika natomiast, że przy założeniach funkcjonowania planowanej fermy kur mogą występować stężenia maksymalne większe od dopuszczalnych jedynie w przypadku emisji amoniaku i pyłu PM10, jednak tak wysokie stężenia nie będą utrzymywać się przez okres większy niż 0,2% czasu w ciągu roku i będą występowały jedynie w otoczeniu kurnika. W świetle powyższego, zgodzić należało się z Kolegium, że złożony przez inwestora raport o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z załączonymi aneksami do tego raportu zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 52 ust. 1 ustawy i daje spójny obraz zamierzenia inwestycyjnego. W tym miejscu zwrócić również warto na prezentowany w orzecznictwie, trafny pogląd, wedle którego w sytuacji, gdy w ocenie organu przedstawiony raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko odpowiada przepisom ustawy, jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest konieczna szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu, jeśli organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną w sytuacji, gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną. Ewentualny zarzut ogólnikowości oceny takiego dowodu mógłby być skuteczny jedynie wówczas, gdyby w toku postępowania stawiane były konkretne zarzuty co do twierdzeń zawartych w raporcie, a organ administracji publicznej, opierając się na takim raporcie, nie odniósłby się do podnoszonych kwestii. Trzeba pamiętać, że ocena raportu z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni zweryfikować wszystkie jego aspekty (por. wyroki NSA: z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II OSK 412/14; z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2564/12; z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1862/11- dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych samych powodów ograniczona jest także ocena raportu dokonywana przez sąd administracyjny. Kontrola sądu sprowadza się jedynie do stwierdzenia, czy dany raport jest kompletny i spójny, a więc czy spełnia ustawowe wymagania co do jego treści określone w art. 52 ustawy. Dlatego w kontrolowanej sprawie Sąd ograniczył się do zbadania raportu pod względem formalnym i stwierdził, że raport ten spełnia wymagania ustawowe wynikające z art. 52 ustawy. W ocenie Sądu, przedmiotowy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, łącznie z jego uzupełnieniami, sporządzony został z uwzględnieniem specjalistycznej wiedzy, jest kompletny pod względem formalnym, odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia i wskazuje, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Spełnia zatem wszelkie wymagania, o których mowa w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zauważyć również wypada, że stosownie do uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego stronom przysługuje prawo zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia wiarygodności dowodu w postaci dokumentu prywatnego, jakim jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, na przykład w postaci opinii sporządzonej przez inną niż autor raportu osobę posiadającą odpowiednią wiedzę (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 363/06, Lex nr 323849). Jednak w niniejszym postępowaniu taka opinia, czy też inny dokument wskazujący na ewentualną wadliwość raportu nie został przez strony przedstawiony. W ocenie Sądu, organy wywiązały się także z obowiązku wynikającego z art. 53 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy, zapewniając przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwość udziału społeczeństwa w tym postępowaniu. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji ustosunkował się również do uwag zgłoszonych przez mieszkańców osiedla [...], Radę Osiedla [...] a także uwag i wniosków złożonych przez Stowarzyszenie Zwykłe "B" oraz Fundację "A", w okresie upublicznienia wniosku wraz z raportem. W szczególności organ wyjaśnił, że w zakresie uwag dotyczących uciążliwości pod względem odorowym, zwiększenia zasięgu odczuwalnych odorów, planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało przekroczeń dopuszczalnych stężeń substancji zanieczyszczających w powietrzu. Powyższe potwierdzone zostało przez biegłego w opinii określającej zasięg oddziaływania planowanego kurnika. Przeprowadzona przez biegłego analiza potwierdziła, że obliczenia wykonane w raporcie zostały przeprowadzone zgodnie z metodyką, a standardy imisyjne w trakcie funkcjonowania planowanej fermy drobiu zostaną dotrzymane w odniesieniu do wszystkich emitowanych zanieczyszczeń (przy uwzględnieniu oddziaływania skumulowanego). Jednocześnie wyjaśniano, że odory, które powodują dyskomfort i negatywne odczucia u mieszkańców związane są przede wszystkim z emisją amoniaku i siarkowodoru. Dodano, że maksymalne stężenia amoniaku będą wyczuwalne w pobliżu terenu inwestycji jednak nie przy najbliżej zlokalizowanej zabudowie mieszkaniowej, a stężenia średnioroczne będą dużo poniżej progów wyczuwalności. Wyjaśnił także organ, że oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicy działki na której realizowane będzie przedsięwzięcia i nie będzie miało wpływu na położony w odległości ok. 2,5 km obszar Natura 2000 - [...]. Podkreślił nadto, że nie było możliwe zastosowanie w sprawie do obliczeń emisji substancji zanieczyszczających róży wiatrów ze stancji meteorologicznej w zlokalizowanej na budynku Urzędu Miasta w [...], ponieważ stacja ta nie jest stacją autoryzowaną. W odniesieniu do braku opisu usuwania obornika z obiektu organ wyjaśnił, że według oświadczeń inwestora powstający obornik będzie odbierany przez producenta podłoża pod pieczarki, nie przewiduje się magazynowania obornika w różnych częściach osiedla. Zauważyć również trzeba, że stosownie do treści art. 48 ustawy, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ zobligowany jest do przeprowadzenia tzw. postępowania uzgodnieniowego, służącego ustaleniu warunków, na jakich realizacja przedsięwzięcia ma nastąpić. Rolą organów uzgadniających jest zatem przesądzenie w zakresie należącym do ich właściwości wyłącznie o tym, czy planowana inwestycja przy spełnieniu przedstawionych przez inwestora rozwiązań nie będzie naruszać wymogów ochrony środowiska. I w tym zakresie postępowanie organów uznać należało za prawidłowe, bowiem przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej uzyskano wymagane stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 16 lutego 2014 r. i Starosty Powiatu [...] z dnia 12 marca 1013 r. Dodać również należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się, że gdy inwestycja znajduje się na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c p, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, realizacja inwestycji, która teoretycznie może zakłócić przepływ wód, możliwa jest wyłącznie w przypadku uzyskania zgody na odstępstwo od zakazu, o której mowa w art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 142/14 - dostępny na ww. stronie internetowej). Tym samy zarzuty skargi podniesione w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Natomiast w związku wnioskiem dowodowym złożonym przez pełnomocnika skarżących jak również uczestnika postępowania, zauważyć przyjdzie, że w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zdaniem Sądu, wskazywane przez strony dowody w postaci wyroku Sądu Rejonowego w [...] o sygn. akt [...] oraz uchwały Rady Miasta [...] z dnia 27 października 2016 r., Nr [...] zmieniającej uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w części dotyczącej jednostki planistycznej [...], nie były konieczne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Reasumując, Sąd uznał, że organy obu instancji zgromadziły wystarczający materiał dowodowy dla rozstrzygnięcia i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, uwzględniając dokonane uzgodnienie oraz zapisy przedłożonego raportu wraz jego uzupełnieniami, a następnie dokonały jego oceny i przedstawiły w sposób wyczerpujący swoje stanowisko. Powyższe świadczy - wbrew zarzutom skargi - o wypełnieniu przez organy obowiązków nałożonych na nie przepisami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Organy słusznie też przyjęły, że sporny raport, posiadający wszystkie konieczne elementy określone w art. 52 ustawy, mógł stanowić podstawę oceny w zakresie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia. Z uwagi na brak skutecznego podważenia przez skarżących przedstawionych w raporcie ustaleń, prawidłowo stały się one podstawą określenia w treści decyzji organu pierwszej instancji wymogów, jakie inwestor musi spełnić w związku z realizacją inwestycji. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że określając środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, organy dochowały wymogów z art. 56 ustawy. Skoro natomiast ustalono, że spełnienie warunków określonych w decyzji pierwszoinstancyjnej doprowadzi do tego, że inwestycja nie będzie oddziaływać na środowisko w sposób powodujący naruszenie obowiązujących norm z zakresu ochrony środowiska, nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska przyrodniczego, ludności i ważnego interesu publicznego, to prawidłowo podjęto rozstrzygnięcie o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Rozstrzygnięcie to jest zgodne z art. 56 ust. 2 ustawy oraz wyraża stanowisko co do elementów fakultatywnych określonych w ust. 4 tego przepisu. Decyzja Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźle, obok wymogów wynikających z art. 107 K.p.a., spełnia także wymogi wynikające z art. 56 ust. 8 ustawy tj. odnośnie sposobu wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej. Zdaniem Sądu, wydane w sprawie decyzje organów obu instancji dostatecznie tłumaczą podjęte rozstrzygnięcia, tak w sferze prawnej, jak i faktycznej. Ponadto analizują kwestie sporne, w tym zgłaszane przez stronę skarżącą. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia zarzucanego uchybienia przepisom prawa procesowego, w tym zasad ogólnych K.p.a. Uwzględniając powyższe i uznając, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.