II SA/Op 386/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 20 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 3 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: zawiesić postępowanie. Decyzją z dnia 3 lipca 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Opolu, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 16 kwietnia 2015 r., wymierzającą C. P., karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem gry. Skargę na przywołaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu złożył skarżący, podnosząc zarzut niezgodności art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych z Konstytucją RP. W skardze wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania o zgodność przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych z Konstytucją RP, skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Postępowanie sądowe podlegało zawieszeniu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Koniecznym warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na wskazanej podstawie jest sytuacja, gdy w postępowaniu wyłoniło się zagadnienie prawne (prejudykat) pozostające w związku przyczynowym z wynikiem rozpoznawanej sprawy i mające wpływ na jego treść, którego sąd nie jest w stanie rozstrzygnąć we własnym zakresie, jako że rozstrzyga o nim inny organ lub sąd. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej. Wskazać bowiem należy, że postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie kary pieniężnej przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007r., nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej?". Pytanie to zostało zarejestrowane w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 32/12. W ocenie Sądu pytającego, omawiana regulacja prawna jest niezgodna z zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa oraz z zasadą racjonalności działań ustawodawcy, wypływającymi w ustanowionej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego. Ponieważ przedmiotowe postępowanie dotyczy kary pieniężnej nałożonej na osobę fizyczną, dlatego też Sąd doszedł do przekonania, że opisana kwestia prejudycjalna ma bezpośredni wpływ na wynik niniejszego postępowania. Zaznaczyć bowiem należy, że wobec skarżącego wydano decyzję administracyjną wymierzającą karę finansową, a ponadto wszczęto wobec niego sprawę karno-skarbową. Nie sposób zatem wykluczyć, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu sądowym. Ze strony internetowej Trybunału Konstytucyjnego (http://www.trybunal.gov.pl) wynika, że w dniu 21 października 2015 r. Trybunał rozpozna ww. pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, stąd mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, Sąd uznał, że wniosek o zawieszenie postępowania jest zasadny. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.