II SA/Op 388/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. o wymierzenia grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 21 września 2009 r. A. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim, zarzucając mu niepodjęcie działań w sprawie rozbiórki wiat posadowionych w S., na działce nr A. Skarżąca wskazała, że rozebrana została tylko jedna wiata oraz wymontowano tylko jedne drzwi, w miejsce których zamontowano plandekę. Podniosła też, że wiaty użytkowane są cały czas w niezmienny sposób pomimo braku pozwolenia na ich użytkowanie w obecny sposób, które to zostało cofnięte. W piśmie z dnia 28 października 2009 r., wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wyjaśnił, że sprawa rozbiórki wiat zlokalizowanych w S., na działce nr A, była przedmiotem oceny Sądu w sprawach o sygn. akt II SA/Wr 1769/03 i II SA/Wr 2698/03. Na skutek wydanych w tych sprawach wyroków, przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim prowadzone było następnie postępowanie w sprawie robót budowlanych samowolnie wykonanych na obiekcie wiaty. Postępowanie to organ pierwszej instancji zakończył wydaniem decyzji z dnia 30 grudnia 2008 r., nr [...], nakazującej R. W. rozbiórkę samowolnie wykonanej części wiaty (4 segment). Dnia 20 października 2009 r. przed Opolskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Opolu wszczęte jednak zostało postępowanie o stwierdzenie nieważności tej decyzji, o wynikach którego organ zawiadomi Sąd niezwłocznie po jego zakończeniu. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, pismem z dnia 30 października 2009 r. A. J. wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez sprecyzowanie żądania, tj. określenie czy domaga się ukarania organu grzywną za niewykonanie wyroku Sądu, czy też wnosi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczone zostało skarżącej pod adresem wskazanym w skardze w dniu 2 listopada 2009 r., co skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym pocztowym poświadczeniu odbioru przesyłki. Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął z dniem 9 listopada 2009 r. W dniu 10 listopada 2009 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pismo, datowane na dzień 9 listopada 2009 r., w którym oświadczyła, że skarga dotyczy bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim. Powołując w nim argumenty na poparcie zarzucanej organowi bezczynności, skarżąca we wstępie pisma podała, że opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wezwanie Sądu spowodowane było tym, że "grypa była mocniejsza od jej spraw". Pismem z dnia 14 grudnia 2009 r., Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu poinformował Sąd, że decyzją z dnia 14 grudnia 2009 r., nr [...], stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim z dnia 30 grudnia 2008 r. Dnia 15 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przesłał skargę A. J. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim celem nadania jej biegu na podstawie art. 54 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., jednocześnie informując organ o obowiązku udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych w terminie 30 dni pod rygorem skutków określonych w art. 55 P.p.s.a. Następnie na podstawie zarządzenia z dnia 1 lutego 2010 r. skarżąca została wezwana o wyjaśnienie, w terminie 7 dni, czy pierwszy akapit jej pisma z dnia 9 listopada 2009 r. winien zostać potraktowany jako wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Jednocześnie też, na podstawie art. 87 § 2 P.p.s.a. pouczono skarżącą, że w przypadku wniosku o przywrócenie terminu zachodzi konieczność uprawdopodobnienia okoliczności (wystąpienia choroby) wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu, które to może polegać na opisaniu okoliczności z powodu których termin nie został zachowany, a także określenia daty ustania choroby. Wezwanie doręczone zostało pod adresem wskazanym w skardze, do rąk dorosłego domownika – syna skarżącej – w dniu 5 lutego 2010 r., co potwierdza zwrotne pocztowe poświadczenia odbioru przesyłki. Do chwili wydania niniejszego postanowienia skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie Sądu do wyjaśnienia, czy wnosi o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przepis art. 57 § 1 P.p.s.a., określa wymogi formalne przewidziane dla skargi. Stanowi on, iż skarga - poza spełnieniem wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym - winna również zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1); oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy (pkt 2) oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3). Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 P.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 3 P.p.s.a., winno ono zawierać osnowę wniosku lub oświadczenia. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a., ze skargi powinno zatem wynikać jaki jest faktyczny zamiar skarżącego, co do dokonania przez sąd kontroli legalności. Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., wezwaniem skarżącego przez Sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z treści skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez A. J. nie wynikało w sposób jednoznaczny, czy wnioskuje ona o ukaranie organu grzywną za niewykonanie wyroku sądu, czy też wnosi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim. Uznać zatem należało, że skarga nie spełniała wymogów określonych w art. 46 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1P.p.s.a. Stosownie też do art. 49 § 1 P.p.s.a., wezwano skarżącą do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie doręczone zostało A. J. w dniu 2 listopada 2009 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem z dniem 9 listopada 2009 r. Pismo stanowiące odpowiedź skarżącej na wezwanie Sądu, datowane na dzień 9 listopada 2009 r., wniesione jednak zostało w dniu 10 listopada 2009 r. (data nadania przesyłki pocztowej), a więc po upływie 7 – dniowego terminu do uzupełnienia braków. Uznać tym samym należało, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Odnotować przy tym należy, że w związku z zamieszczonym w piśmie z dnia 9 listopada 2009 r. wyjaśnieniem skarżącej, dotyczącym opóźnienia w odpowiedzi na wezwanie Sądu, a sugerującym, że mogło być ono wynikiem choroby, Sąd wezwał ją do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy należy potraktować je jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Wezwanie to doręczono skarżącej skutecznie (doręczenie przesyłki dorosłemu domownikowi – synowi skarżącej – odpowiadało wymogom art. 72 P.p.s.a.), w dniu 5 lutego 2010 r. Do czasu upływu zakreślonego terminu tj. do dnia 12 lutego 2010 r. (a nawet do dnia wydania niniejszego postanowienia) skarżąca nie odpowiedziała jednak na wezwanie Sądu. Sąd nie mógł zatem rozważyć przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Wobec braku, w piśmie z dnia 9 listopada 2009 r., jednoznacznego wniosku nie mógł bowiem dokonać wyboru według własnego uznania i przyjąć, że zawiera ono wniosek o przywrócenie terminu. Tym samym, skoro skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, a jednocześnie termin ten nie został przywrócony, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.