II SA/Op 388/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 18 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia ustanowić R. S. adwokata. R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 lipca 2013 r., nr [...], w sprawie zasiłku celowego. Na rozprawie w dniu 15 października 2013 r. zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W aktach sprawy znajduje się formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżący zwrócił się o ustanowienie adwokata z urzędu. Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał na okoliczność, iż jest osobą niewidomą, posiada stopień niepełnosprawności pierwszej grupy, a utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 542 zł miesięcznie. Oświadczył, że nie posiada żadnych składników majątkowych oraz samotnie tworzy gospodarstwo domowe. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskodawca jest po urazie gałki ocznej i orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Opolu z dnia 8 listopada 2011 r., został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe, co skutkuje niezdolnością do pracy, koniecznością zaopatrywania w środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie wnioskodawcy (por.: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności). Ponadto, organ I instancji ustalił na podstawie wywiadu środowiskowego, że dochód wnioskodawcy składa się z zasiłku stałego w wysokości 389 zł oraz zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł miesięcznie i stanowi łącznie 542 zł (por.: decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 lipca 2013 r., nr [...]). Wnioskodawca mieszka w jednopokojowym mieszkaniu z kuchnią oraz łazienką, a we wcześniejszych okresach uzyskiwał świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku na zakup żywności, leków, środków czystości, pościeli i naczyń, kosztów przewozu mebli oraz transportu do kliniki okulistycznej (por. wywiad środowiskowy). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Skarżący zwrócił się o ustanowienie adwokata z urzędu, a zatem zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a. zażądał przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., określającego przesłanki warunkujące udzielenie prawa pomocy w tym zakresie, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który to pogląd referendarz podziela, iż przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 424/04, niepublikowane). W ocenie referendarza, w przypadku skarżącego powyższa przesłanka zachodzi, a pogląd taki przyjąć można na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, bez wzywania o dodatkową dokumentację źródłową. Wiedza rozpoznającego niniejszy wniosek, na temat sytuacji majątkowej skarżącego wynika ponadto z akt innych spraw, toczących się przed tut. Sądem, a mianowicie o sygn. akt II SA/Op 26/13, II SA/Op 165/13, czy II SA/Op 216/13. Rozpoznający wniosek uznał zatem, że wykazana sytuacja bytowa skarżącego, charakteryzująca się niskim dochodem, złym stanem zdrowia i brakiem zgromadzonego majątku, nie daje podstaw do wygospodarowania przez skarżącego środków na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika. Stąd referendarz sądowy, działając na zasadzie art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.