II SA/Op 390/12

PostanowienieWSA w Opolu2012-08-10

Skład orzekający: Violetta Radecka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu powinien zostać uwzględniony, jeśli strona skarżąca jest zwolniona z kosztów sądowych z mocy ustawy?
Ratio decidendi
Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu powinien zostać uwzględniony, jeśli strona skarżąca, mimo zwolnienia z kosztów sądowych z mocy ustawy, wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Ocena sytuacji materialnej opiera się na złożonych oświadczeniach, dokumentach oraz wywiadach środowiskowych.
Stan faktyczny
Skarżący T. R. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu dotyczącą specjalnego zasiłku celowego. W skardze zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, uzasadniając to złą sytuacją finansową spowodowaną inwalidztwem, niskim dochodem i zaległościami czynszowymi. Do wniosku dołączył oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz zaświadczenie z ZUS.
Rozstrzygnięcie
Ustanowiono skarżącemu adwokata.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2012r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego na skutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia ustanowić skarżącemu adwokata. Pismem z dnia 2 lipca 2012r. T. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2012r., Nr [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w sprawie przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku celowego w wysokości 60 zł na zakup żywności, odzieży, środków higienicznych, leków i pokrycie opłat. W skardze T. R. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia z urzędu adwokata, bądź radcy prawnego. Dołączył jednocześnie do akt sprawy wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu. Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał na złą sytuację finansową, uniemożliwiającą mu pokrycie kosztów sądowych, a spowodowaną całkowitą niezdolnością skarżącego do pracy i samodzielnej egzystencji, na skutek inwalidztwa, a także niskim dochodem, wynoszącym 595,26 zł netto miesięcznie. Podał także, że orzeczono w stosunku do jego osoby eksmisję z lokalu mieszkalnego z powodu nieopłacenia należności za media lokalowe. Z powyższych względów, wnioskodawcy nie stać na wynajęcie profesjonalnego pełnomocnika, który reprezentowałby skarżącego w procesie sądowym. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że jest osobą samotnie gospodarującą; posiada mieszkanie spółdzielcze lokatorskie o powierzchni 35 m²; jedynym źródłem jego utrzymania jest dochód z tytułu renty inwalidzkiej i dodatku pielęgnacyjnego w łącznej wysokości 1174,82 zł brutto miesięcznie. Skarżący nie wskazał żadnych innych źródeł dochodu, ani składników majątkowych pozostających w jego posiadaniu. Do akt sprawy skarżący dołączył kserokopię zaświadczenia z dnia 27 czerwca 2012r., wydanego przez ZUS O/Opole, Inspektorat w [...] potwierdzającego wysokość otrzymywanego przez T. R. świadczenia. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ) – zwanej dale w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skoro T.R., z mocy samej ustawy P.p.s.a., jako strona skarżąca decyzję dotyczącą zasiłku celowego, została zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, to postępowanie z jej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe. Stąd uwzględniając przyjętą linię orzeczniczą (np. postanowienie referendarza sądowego WSA w Opolu z dnia 20 stycznia 2012r., sygn. akt I SA/Op 512/11 i z dnia 30 listopada 2011r., sygn. akt II SA/Op 539/11 – obydwa orzeczenia dostępne na stronie internetowej NSA pn. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.nsa.qov.pl), referendarz ograniczył się jedynie do rozpoznania wniosku w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Stosownie do art. 245 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Skarżący, jak wyżej wykazano, został z mocy samej ustawy P.p.s.a. zwolniony od kosztów sądowych, zatem jego wniosek o udzielenie prawa pomocy należało rozpatrzyć jako wniosek o udzielenie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmujący wyłącznie ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zważyć przeto należy, że stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., określającego przesłanki warunkujące udzielenie prawa pomocy w zakresie częściowym, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który to pogląd referendarz podziela, iż przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2005r., sygn. akt FZ 424/04, niepublikowane). Zauważyć także należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, sąd (referendarz sądowy) dokonuje oceny sytuacji materialnej wnioskującego na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności na podstawie złożonych przez niego oświadczeń, w urzędowym formularzu wniosku. Wniosek ten bowiem, powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym (art. 252 § 1 P.p.s.a.). Uwzględniając powyższe regulacje, referendarz sądowy dokonał oceny sytuacji bytowej skarżącego opierając się na jego oświadczeniu zawartym w formularzu wniosku, mając na uwadze, że po pierwsze, sam formularz wniosku, który skarżący wypełnił w sposób szczegółowy, uwzględnia swym zakresem – stosownie do wyżej przywołanego art. 252 § 1 P.p.s.a., dokładne dane o sytuacji skarżącego. Po drugie, wnioskodawca dołączył do akt sprawy zaświadczenie organu, potwierdzające niektóre okoliczności związane z jego sytuacją bytową, które podnoszone zostały w formularzu wniosku. Po trzecie, referendarz zważył także na dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, które znacząco wpłynęły na możliwość oceny sytuacji życiowej wnioskodawcy. Dotyczą one w szczególności stanu majątkowego i warunków bytowych skarżącego, tj. na przykład są nimi wywiad środowiskowy opracowany przez pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], rachunki skarżącego z tytułu opłat mieszkaniowych, zaświadczenie o zadłużeniu z tytułu opłaty eksploatacyjnej, rachunki za kupno lekarstw. Z powyższych względów rozpoznający wniosek, mając na względzie ekonomię postępowania, uznał o braku konieczności wzywania skarżącego, w trybie art. 255 P.p.s.a. do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Referendarz przyjął zatem, że uzyskiwany przez T. R. miesięczny dochód w kwocie 595 zł netto oraz wykazana sytuacja majątkowa, nie dają podstaw do zapewnienia skarżącemu wygospodarowania środków na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika. Pogląd ten potęguje okoliczność, że skarżący zalega z opłacaniem należności za najem mieszkania. Wobec tego, należy przyznać mu prawo pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Mając na uwadze powyższe, referendarz sądowy działając na zasadzie art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło