II SA/Op 390/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego postanawia: przyznać radcy prawnemu K. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej M. M., obejmujące wynagrodzenie w kwocie 442,80 zł (słownie: czterysta czterdzieści dwa i osiemdziesiąt groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 82,80 zł (słownie: osiemdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy). Postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt II SO/Op 23/15, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu ustanowił M. M. radcę prawnego z urzędu, w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 kwietnia 2015 r., nr [...]. Na podstawie wydanego orzeczenia, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu, na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony radca prawny K. K., wykonujący zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w [...], przy ulicy [...], p. [...]. Pismami procesowymi z dnia 3 sierpnia 2015 r., pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na podaną wyżej decyzję oraz złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jednocześnie w skardze wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w wysokości 150 % stawki minimalnej wynikającej zgodnie z § 2 ust. 3, tj. kwoty 360 zł zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. - § 15 ust. 1 oraz powiększone o podatek VAT, ogółem 442,80 zł. Oświadczył jednocześnie, że opłaty nie zostały zapłacone ani w części, ani w całości. Złożona skarga została odnotowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 390/15 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, postanowieniem z dnia 21 września 2015 r. przywrócił termin do wniesienia skargi, a następnie na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 r., oddalił skargę wniesioną w sprawie. Z protokołu wynika, że pełnomocnik był obecny na rozprawie. Kolejną czynnością procesową pełnomocnika skarżącego było złożenie opinii z dnia 18 grudnia 2015 r., o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na zapadły wyrok. Pełnomocnik ponownie złożył także wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w części, ani w całości. Do akt sprawy dołączył odpis ww. opinii. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z poźn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Stosownie do art. 250 P.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.), któro ma zastosowanie w sprawie z uwagi na dzień złożenia wniosku. Według § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, w innej sprawie niż wymienione w pkt 1 lit. a i b, stawka minimalna w postępowaniu administracyjnym wynosi 240 zł. Jednocześnie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia stanowi, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji – za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponadto, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zasądzając opłatę za czynności pełnomocnika z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1). Ustawodawca pozostawił zatem możliwość uwzględnienia przez sąd pewnych nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają diametralnie nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pełnomocnika procesowego (por.: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt III AKz 643/09, LEX nr 553823). Podwyższenie wynagrodzenia ponad stawki minimalne jest natomiast możliwe po wykazaniu przez pełnomocnika, że znajduje to uzasadnienie w rodzaju i stopniu zawiłości sprawy oraz niezbędnym nakładzie pracy pełnomocnika. Zdaniem referendarza sądowego, wyrazem udzielenia pomocy prawnej w niniejszej sprawie przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu, jest sporządzenie skargi do sądu administracyjnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi, a także reprezentowanie skarżącego na rozprawie przed Sądem I instancji. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, niezależnie od ww. czynności, pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na zapadły w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wobec tego, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 rozporządzenia, należało przyznać radcy prawnemu wynagrodzenie za reprezentację skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu (240 zł) oraz w postępowaniu w drugiej instancji (120 zł). Należną kwotę 360 zł należało podnieść o kwotę podatku VAT (23%), czyli o 82,80 zł. Referendarz sądowy nie znalazł podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie zwiększonej stawki wynagrodzenia, bowiem w ocenie rozpoznającego wniosek, podjęte przez pełnomocnika czynności nie przekraczają granic zwykłej staranności pełnomocnika, które należy zaliczyć do całokształtu działań, zmierzających do wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie w pierwszej instancji. Pokrywa je zatem wynagrodzenie przyznane ogólnie za jego działania w postępowaniu przed sądem I instancji (por.: postanowienie z dnia 28 maja 2013 r., sygn. II FZ 190/13). W związku z powyższym, wobec poprawnego wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, zawierającego oświadczenie pełnomocnika, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części, referendarz sądowy działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzekł o przyznaniu wynagrodzenia w wysokości, podanej jak w sentencji.