II SA/Op 404/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Daria Sachanbińska Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia umorzyć postępowanie. Przedmiotem skargi A Spółka z o.o. w K. z dnia 31 sierpnia 2005 r. była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...] nakazującą skarżącej spółce rozbiórkę obiektów budowlanych znajdujących się na terenie Ośrodka Wypoczynkowego [...] w T., posadowionych na działce nr [...], a stanowiących: pawilon wypoczynkowy, dwa kontenery blaszane, zadaszenie wejścia do pawilonu, wiatę pięciokątną i basen murowany. Wraz ze skargą spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą". Decyzją z dnia 20 stycznia 2006 r. numer [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 KPA stwierdził nieważność powołanej wyżej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...]. Decyzja ta stała się ostateczną w administracyjnym toku instancji. Konsekwencją wydania powyższego aktu było postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 kwietnia 2006 r. o umorzeniu postępowania z wniosku Spółki A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r., wyznaczonej przez sąd wobec oświadczenia strony skarżącej złożonego w piśmie z dnia 14 marca 2006 r. (karta 57), że "podtrzymuje skargę", Prezes Zarządu Spółki cofnął skargę i wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego (por. protokół rozprawy – karta 87). Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu, lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powyższego zapisu wynika, że cofnięcie skargi jest dyspozytywną czynnością procesową strony. Nie jest ona ograniczona terminem, a moment złożenia takiego oświadczenia procesowego przed wydaniem przez sąd rozstrzygnięcia ma znaczenie jedynie dla kosztów postępowania sądowego (por. art. 232 ustawy). W tej konkretnej sprawie sąd nie znalazł podstaw do uznania czynności procesowej strony jaką jest cofnięcie skargi, za niedopuszczalną w rozumieniu art. 60 ustawy. Z przepisu tego wynika, że zakres kognicji sądu administracyjnego przy cofnięciu skargi został ograniczony do zbadania dwóch przesłanek. W szczególności czy cofnięcie: - nie zmierza do obejścia prawa lub, - nie spowoduje pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych nieważnością. Przede wszystkim trzeba zważyć, że stawający na rozprawie Prezes Zarządu Spółki A – stosownie do zapisów Rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego – był uprawniony do złożenia jednoosobowo oświadczenia o cofnięciu skargi (por. art. 28 § 1 ustawy i odpis z KRS – karta 30 akt). Ponadto, jak już podkreślił sąd w powołanym wyżej postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2006 r., decyzje będące przedmiotem zaskarżenia przez Spółkę A utraciły swój byt prawny w następstwie ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 stycznia 2006 r. W konsekwencji nie sposób przyjąć, że cofnięcie skargi przez stronę zmierza do obejścia prawa, a – z oczywistych względów – nie spowoduje także utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Co do wniosku o zwrot kosztów postępowania sądowego, należy przywołać treść art. 232 ustawy w jakiej odnosi się ona do rozpatrywanego przypadku. Zgodnie z § 1 tego artykułu sąd z urzędu zwraca stronie: 1) cały uiszczony wpis a) pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi - organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom, b) (...) 2) połowę wpisu od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, z tym że posiedzenie mediacyjne nie wyłącza zwrotu. W tej sprawie strona skarżąca uiściła na wezwanie sądu wpis stały w kwocie 500 zł. Co do zasady wpis podlega zwrotowi z urzędu w razie cofnięcia skargi, ale musi wystąpić jedna z przesłanek wymienionych w art. 232 ustawy. W rozpatrywanej sprawie oświadczenie procesowe Spółki o cofnięciu skargi zostało złożone dopiero na rozprawie, dlatego brak jest podstaw do zastosowania zarówno przepisu § 1 pkt 1 lit a, jak i pkt 2 art. 232 ustawy. Nie można dlatego uwzględnić wniosku strony o zwrot wpisu, zarówno w pełnej wysokości jaki i w połowie i nie ma podstaw do działania sądu w tej mierze z urzędu. Z tych względów i z mocy przywołanych przepisów oraz art. 161 § 1 pkt 1 ustawy należało orzec jak w postanowieniu.