II SA/Op 405/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Opolu z dnia 20 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji w sprawie jednorazowego odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu wskutek choroby odrzucić skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez J. T. było postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Opolu z dnia 20 sierpnia 2018 r., nr [...] w sprawie sprostowania pouczenia o prawie do wniesienia odwołania zawartego w decyzji tegoż organu z dnia 30 marca 2018 r. nr [...], odmawiającej wypłaty jednorazowego odszkodowania przysługującego funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w Policji w razie choroby pozostającej w związku ze służbą. W prawidłowym pouczeniu wskazano jako właściwy do rozpoznania odwołania Sąd Rejonowy w [...] w miejsce wcześniej wpisanego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu wniósł o odrzucenie skargi. Wydanie postanowienia o sprostowaniu z dnia 20 sierpnia 2018 r. poprzedziły następujące czynności strony i organów Policji. Decyzją z dnia 28 czerwca 2018 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w Opolu utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia 30 marca 2018 r. o odmowie wypłacenia J. T. jednorazowego odszkodowania przysługującego, jeżeli funkcjonariusz zwolniony ze służby doznał uszczerbku na zdrowiu wskutek choroby. J. T. pismem z dnia 17 lipca 2018 r., wniósł m.in. o dokonanie sprostowania w trybie art. 111 § 1 K.p.a. pouczenia zawartego w decyzji. Komendant Wojewódzki Policji w Opolu pismem z dnia 7 sierpnia 2018 r., nr [...] przekazał akta administracyjne sprawy Komendantowi Miejskiemu Policji w Opolu, w celu podjęcia dalszych czynności zmierzających do sprostowania pouczenia zawartego w decyzji organu I Instancji. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2018 r. Komendant Miejski Policji w Opolu dokonał sprostowania treści decyzji własnej z dnia 30 marca 2018 r. w zakresie pouczenia o przysługującym środku odwoławczym. Pismem z dnia 23 sierpnia 2018 r. J. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na to postanowienie oraz na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 7 sierpnia 2018 r., nr [...], kierowane do Komendanta Miejskiego Policji w Opolu. Skarga na postanowienie z dnia 20 sierpnia 2018 r. została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 405/18. Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 11 września 2018 r., działającego na zasadzie art. 57 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyłączono ze sprawy o sygn. akt II SA/Op 405/18, sprawę ze skargi J. T. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 7 sierpnia 2018 r., oznaczoną nr [...]. Sprawa na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 7 sierpnia 2018 r., oznaczona nr [...]., została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Op 406/18 i stanowiła przedmiot odrębnego postępowania, zakończonego postanowieniem z dnia 9 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej stanowi przesłankę dopuszczalności skargi. Wynika on z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Tryb administracyjny oparty jest z kolei na zasadzie dwuinstancyjności postępowania, ustanowionej w art. 15 K.p.a., która sprowadza się do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu administracyjnym przez organy administracji publicznej. Zasada dwuinstancyjności postępowania znajduje zastosowanie nie tylko przy rozstrzyganiu o istocie sprawy, w jej materialnym aspekcie, ale także do rozstrzygania niektórych kwestii wynikających w toku postępowania - w drodze postanowienia. Wyrazem tej zasady jest przepis art. 141 § 1 K.p.a., zgodnie z którym na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Od zaskarżonego postanowienia z dnia 20 sierpnia 2018 r. przysługiwało stronie zażalenie na podstawie art. 113 § 3 K.p..a., a nie skarga do Sądu i to mimo, że postanowienie nie zawierało żadnego pouczenia o środkach odwoławczych Oznacza to, że w tej sprawie - przed wniesieniem skargi - nie został wyczerpany tryb zaskarżenia, a tym samym nie została spełniona przesłanka dopuszczalności rozpoznania skargi przez Sąd, o której mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. Z tego też powodu wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5 P.p.s.a. Za niedopuszczalne uznać należy wniesienie skargi na postanowienie organu pierwszej instancji, gdy nie został wyczerpany administracyjny tryb zaskarżenia. Bez znaczenia dla dokonanej oceny niedopuszczalności skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest to, że w zaskarżonym postanowieniu organ nie pouczył stronę o prawie do wniesienia środka odwoławczego, zamiast pouczyć o prawie do złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, zażalenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.