II SA/Op 409/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Prezydenta Miasta Opola z dnia 1 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego w akcie własności ziemi postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 lipca 2017 r. A. K. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Prezydenta Miasta Opola z dnia 1 października 2013 r., nr [...], w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego w akcie własności ziemi. Wniesienie skargi zawartej w piśmie z dnia 14 lipca 2017 r. poprzedziło złożenie przez skarżącą do tut. Sądu pisma z dnia 6 lipca 2017 r., w którym wskazała, że dotyczy ono bezpodstawnego pozbawienia jej części gruntu na podstawie zmiany numeru karty mapy. Pismo skarżącej z dnia 6 lipca 2017 r. zostało zarejestrowane w Dzienniku korespondencji ogólnej w tut. Sądzie, pod sygn. akt II/Og 113/17. Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu, skarżąca została wezwana do oświadczenia, w terminie 7 dni, czy w związku ze złożeniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pisma z dnia 6 lipca 2017 r. jej intencją było wniesienie skargi na działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, a jeśli tak to o wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, bądź innego aktu lub czynności i oznaczenie organu administracji publicznej, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. Jednocześnie wobec przesłania kopii postanowienia Prezydenta Miasta Opola z dnia 1 października 2013 r. dotyczącego sprostowania błędu w akcie własności ziemi, wydanym dnia 12 listopada 1975 r., nr [...] oraz kopii postanowień wydanych w sprawie wznowienia postępowania o uchylenie postanowienia o sprostowaniu, zobowiązano A. K. do wyjaśnienia, czy jej pismo stanowi skargę na działanie lub bezczynność organu, bądź przewlekłe prowadzenia postępowania przez organ, związane ze sprawą, której dotyczą wskazane postanowienia i jeśli tak, to o oznaczenie zaskarżonego aktu lub czynności, czy też bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz oznaczenie organu, którego skarga dotyczy. Skarżącą pouczono, że brak odpowiedzi na powyższe wezwanie w wyznaczonym terminie skutkować będzie zwrotem pisma z dnia 6 lipca 2017 r. wraz z jego załącznikami, jako niepodlegającego rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie przesłała skargę datowaną na 14 lipca 2017 r. wskazując, że jej intencją jest zaskarżenie postanowienia Prezydenta Miasta Opola z dnia 1 października 2013 r. Skarga została na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 lipca 2017 r., zarejestrowana pod numerem sprawy w Dzienniku korespondencji tut. Sądu II DK/Op7/17 i przesłana do Prezydenta Miasta Opola celem udzielenia odpowiedzi i nadesłania akt sprawy. Odpowiadając na skargę pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. organ wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając, że w rezultacie działań skarżącej, na skutek orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 października 2016 r., nr [...], wznowił postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r., nr [...], postępowanie administracyjne w sprawie sprostowania błędu pisarskiego w akcie własności ziemi o nr [...] z dnia 12 listopada 1975 r., zakończone zaskarżonym postanowieniem nr [...] Prezydenta Miasta Opola z dnia 1 października 2013 r. Postanowienie o wznowieniu postępowania zostało doręczone skarżącej w dniu 28 lipca 2017 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, z racji braku wyczerpania przez skarżącą służącego jej w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm. - dalej: P.p.s.a.). Jak stanowi art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być tylko rozstrzygnięcie, które kończy postępowanie uruchomione wniesionym środkiem zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego było zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie składała takiego zażalenie, natomiast wnosiła o wznowienie postępowania w sprawie uchylenia zaskarżonego obecnie do tut. Sądu prawomocnego postanowienia Prezydenta Miasta Opola z dnia 1 października 2017 r., nr [...] o sprostowaniu błędu pisarskiego w akcie własności ziemi. W rezultacie jej działań Prezydent Miasta Opola postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r., nr [...], wznowił postępowanie administracyjne w sprawie sprostowania błędu pisarskiego w akcie własności ziemi o nr [...] z dnia 12 listopada 1975 r., zakończone postanowieniem Prezydenta Miasta Opola z dnia 1 października 2013 r. Wobec zaskarżenia przez A. K. postanowienia Prezydenta Miasta Opola z dnia 1 października 2013 r., nr [...], w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego w akcie własności ziemi, bezsporne jest, że było to postanowienie wydane w pierwszej instancji zaskarżalne w drodze zażalenia, tymczasem dopiero postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia przez organ drugiej instancji podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, stąd złożenie skargi na przedmiotowe postanowienie przyjdzie ocenić jako niedopuszczalne. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy jest ona niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.