II SA/Op 41/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. H. na Gminę [...] w przedmiocie ustalenia organu i osób odpowiedzialnych za bezczynność w rozpoznaniu skargi na burmistrza postanawia odrzucić skargę. Z. H. pismem z dnia 19 grudnia 2007 r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na Gminę [...] wnosząc w punkcie 4 swojego pisma, o "zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i wskazania winnych nie rozpatrzenia skargi na bezczynność Burmistrza [...], w celu ustalenia odpowiedzialności organu (osób) administracji samorządowej wynikającej z art. 38 K.p.a." Pełnomocnik Gminy [...] w odpowiedzi na skargę z dnia 21 stycznia 2008 r., wniósł o jej odrzucenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. Przywołane powyżej przepisy art. 3 P.p.s.a. wyznaczają zakres sądowej kontroli nad działaniami administracji i nie dają podstaw do przyjęcia, że żądanie skarżącego objęte jest jednym z dziewięciu przypadków wskazanych powyżej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do prowadzenia dochodzenia mającego na celu ustalenie odpowiedzialności pracowników, w świetle art. 38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ), zwanej dalej K.p.a. Przepis art. 38 ma bowiem znaczenie materialne, kwalifikuje on określone nim zachowania pracownika organu administracji publicznej, jako swoiste wykroczenia, przeciwko obowiązkom pracowniczym. Odnośnie do konsekwencji popełnienia tych wykroczeń K.p.a. odsyła do przepisów szczególnych, regulujących zasady i tryb odpowiedzialności porządkowej i dyscyplinarnej albo innego rodzaju odpowiedzialności pracowników, w odniesieniu do pracowników samorządowych stosuje się przepisy ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1593 ze zm.), odsyłające do ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. , Nr 86, poz. 953 ze zm.). Postępowania dyscyplinarne regulowane w Przywołanych wyżej ustawach mają charakter postępowań wewnętrznych i nie należą one do kompetencji sądów administracyjnych, jak również branie w nich udziału, czy sprawowanie nad nimi nadzoru lub "zarządzanie wyjaśnienia przyczyn i wskazywanie winnych.." W kwestii natomiast orzeczeń wydawanych przez komisje dyscyplinarne, przewidziane w ustawie o pracownikach samorządowych przysługuje odwołanie do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, będącego sądem powszechnym, a nie administracyjnym. Skarżący nie wskazał natomiast decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które Gmina [...] powinna była wydać, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Wskazał on bowiem, że domaga się zarządzenia ustalenia pracowników Gminy odpowiedzialnych za nie rozpatrzenia jego skargi na burmistrza, stanowiącej z kolei skargę powszechną z Działu VIII K.p.a., nie podlegającą również kognicji sądów administracyjnych. Reasumując, stwierdzić należy, że skarga Z. H. wniesiona do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, albowiem żądania w niej zawarte nie mieszczą się w przepisach regulujących właściwość rzeczową sądów administracyjnych. Z tych też względów skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało - jako niedopuszczalną - odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 P.p.s.a., co też Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. Sąd nie orzekał o kosztach postępowania, mając na uwadze przepis art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym skarżącemu przysługuje zwrot kosztów procesu od organu w razie uwzględnienia jego skargi. W przypadku organu natomiast zwrot kosztów postępowania od skarżącego nie przysługuje, ani w wypadku odrzucenia skargi, ani oddalenia skargi czy umorzenia postępowania przed sądem I instancji.