II SA/Op 412/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] Burmistrz [...], działając na podstawie art. 59 ust.1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), ustalił na rzecz W. L. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania oraz przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku handlowego na zakład obróbki kamienia wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w K. na terenie działek nr A i B. W rozstrzygnięciu określił, iż planowana zabudowa ma charakter produkcyjno-usługowy, a także ustalił dla niej szczegółowe wymagania dotyczące: funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu; warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego; ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu; ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; a także obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej. Odnośnie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zastrzegł, iż realizacja inwestycji nie może spowodować uciążliwości na terenach sąsiednich, w szczególności w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza i gleby, zarówno na etapie wykonania robót budowlanych jak i w trakcie użytkowania obiektu; oddziaływanie inwestycji nie może wykraczać poza obszar określony liniami rozgraniczającymi, zaś procesy technologiczne związane z obróbką kamienia winny mieć miejsce wyłącznie w zamkniętym obiekcie. Określił również, że dopuszczenie obiektu do użytkowania uzależnia od wykonania pomiaru emisji w zakresie hałasu oraz zanieczyszczeń powietrza. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przypomniał, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte wnioskiem W. L. z dnia 2 sierpnia 2004 r. Wydane w sprawie decyzje były dwukrotnie uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., które m.in. nakazało poczynić ustalenia związane z ustaleniem w sposób prawidłowy stron postępowania w kontekście określonego obszaru oddziaływania inwestycji. Wnioskodawca jednoznacznie określił obszar oddziaływania inwestycji, który pokrywa się z granicami terenu objętego wnioskiem, czyli nieruchomości do której posiada tytuł prawny, natomiast podnoszone w toku postępowania uwagi dotyczące ewentualnych uciążliwości wynikających z realizacji inwestycji zostały uwzględnione w ustaleniach decyzji, w części dotyczącej ochrony środowiska oraz ochrony interesów osób trzecich. Ustalenia w powyższym zakresie zobowiązują wnioskodawcę do ich spełnienia na etapie projektowania, jak i użytkowania inwestycji. W ustaleniach decyzji zostały szczegółowo określone warunki korzystania ze środowiska, w tym normy hałasu. Biorąc pod uwagę wymagania wynikające z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów odrębnych, organ uznał, iż brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W szczególności decyzja nakłada na wnioskodawcę szczegółowe obowiązki mające na celu zabezpieczenie interesu stron postępowania, za które uznano właścicieli nieruchomości przylegających do obszaru inwestycji. Dlatego też przymiotu strony nie przyznano A. K., J. K. i Z. I., gdyż ich nieruchomości nie graniczą z obszarem przewidzianym do zainwestowania, jak również nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Dalej organ pierwszej instancji wywodził, że wydanie decyzji jest możliwe, gdyż spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem teren objęty planowanym zainwestowaniem położony jest w obszarze o niskiej intensywności zabudowy wsi K. Od strony zachodniej i północnej inwestycji znajdują się tereny rolne, od strony północno - wschodniej zlokalizowane są tereny zabudowy usługowej w zakresie obsługi rolnictwa. W bezpośrednim sąsiedztwie zlokalizowany jest nieczynny pawilon handlowy oraz budynek mieszkalny jednorodzinny. Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa zlokalizowana jest w części południowej i wschodniej terenu. Na obszarze analizowanym znajduje się także cmentarz parafialny. Ponadto nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej powiatowej oraz do wiejskiej sieci wodociągowej i elektroenergetycznej (budynek zaopatrzony był w instalację wod. - kan. I elektroenergetyczną); zapotrzebowanie w zakresie gospodarowania ściekami zrealizowane będzie w systemie indywidualnym, zgodnie z ustaleniami niniejszej decyzji; część działki gruntu stanowiąca grunt rolny (RIIIa) objęta jest zgodą na przeznaczenie na cele nierolnicze uzyskaną przy sporządzaniu planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...], który utracił ważność na mocy art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Organ stwierdził również, że przedmiotowa decyzja uwzględnia przepisy odrębne, tj.: przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.); ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), wraz z przepisami wykonawczymi do tych ustaw. Dalej organ podał, że niniejsza decyzja została sporządzona w oparciu o ustalenia zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli m.in. A. T. oraz K. i J. H., podnosząc, iż nie zgadzają się z kilkoma jej stwierdzeniami. W ocenie skarżących kilkumetrowa droga nie stanowi zabezpieczenia przed hałasem, a ponadto wspomniany w decyzji pawilon jest obecnie remontowany i będzie w nim sklep spożywczy. Poza tym Burmistrz nic nie wspomina o przedszkolu znajdującym się w odległości ok. 100 m od planowanej inwestycji. W wyniku rozpatrzenia odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję (decyzja SKO z dnia [...], nr [...]). W ustaleniach stanu faktycznego przedstawiło przebieg postępowania administracyjnego trwającego od 2004 r., ze szczególnym uwzględnieniem powodów, dla których uchylane były wcześniejsze decyzje organu pierwszej instancji (błędne wyznaczenie - zawężenie - obszaru analizowanego, sporządzenie części graficznej analizy na mapie nieodpowiadającej wymogom art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niedomówienie w uzasadnieniu decyzji analizy faktycznych i prawnych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu inwestycji, brak ustaleń odnośnie kręgu osób posiadających przymiot strony, brak odniesienia się do możliwości wystąpienia uciążliwości w związku z hałasem i wibracjami, nieoznaczenie na kopii mapy zasadniczej obszaru oddziaływania inwestycji). W rozważaniach Kolegium - w pierwszym rzędzie - stwierdziło, że w toku kolejnych postępowań w sprawie organ pierwszej instancji usuwał braki formalne wskazywane w toku postępowania odwoławczego. Usunięte również zostało uchybienie natury formalnej, dotyczące określenia na mapie obszaru oddziaływania inwestycji. Obecnie nie ma już wątpliwości, że obszar oddziaływania inwestycji mieści się w granicach nieruchomości objętej wnioskiem, a zatem zgodnie z przyjętą zasadą, odnoszącą się do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego będą jedynie właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętej wnioskiem i nieruchomości z nią sąsiadujących, tj. W. W. - właściciel działki nr C, W. L. - właściciel działek nr A i B, K. i J. H. - właściciele działki nr D, M. K. - właściciel działki nr E, A. T. - właściciel działki nr F oraz Zarząd Dróg Powiatowych w N. - dz. nr G. Podmioty te brały udział w sprawie i doręczono im decyzję kończącą postępowanie. W ocenie Kolegium, nie było podstaw do rozszerzenia kręgu stron postępowania, przykładowo z uwagi na specyficzny charakter inwestycji, czy przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu lub innych norm. Wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji nie mogły mieć zdaniem Kolegium argumenty odwołania odnoszące się do pominięcia faktu istnienia w sąsiedztwie inwestycji przedszkola, czy remontu pawilonu handlowego. Celem analizy architektoniczno-urbanistycznej jest ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu pod kątem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania, a analiza sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania odpowiada przepisom prawa, jest rzetelna i pozwala na ustalenie w/w wymogów. Ponadto, organ pierwszej instancji w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu prawidłowo, zgodnie z przepisami zawartymi w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczył wokół działki objętej wnioskiem obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Natomiast wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Z zaskarżonej decyzji wynika nadto, że zostały spełnione wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 omawianej ustawy, od zaistnienia których zależy możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jak ustalono, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Na koniec organ odwoławczy zaznaczył, że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne oraz prawne, a nadto - w sposób prawidłowy - ustalono w niej wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Na powyższą decyzję skargę wniósł m.in. A. T., który oświadczył, iż w dalszym ciągu nie wyraża zgody na powstanie zakładu kamieniarskiego, gdyż jego działanie będzie wiązało się ze znacznymi uciążliwościami. Wskazał, iż odległości planowanej inwestycji od budynków mieszkalnych, przedszkola i pawilonu handlowego są bardzo małe, a hałas dochodzący ze spornego zakładu będzie potęgowało ogrodzenie betonowe, które dodatkowo spowoduje niedrożność rowów odprowadzających wodę z posesji. W związku z tym skarżący uważa, że nie zostały uwzględnione przepisy: ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy o drogach publicznych, ustawy Prawo budowlane, ustawy Prawo ochrony środowiska i ustawy Prawo wodne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę na przedmiotową decyzję, złożoną przez K. i J. H. (postanowienie z dnia 10 września 2007 r., sygn. akt II SA/Op 408/07). W piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2007 r. W. L. wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że jego nieruchomość graniczy z polem uprawnym A. T., natomiast dom skarżący oddalony jest o ok. 150 m. Zakupił teren częściowo zabudowany, przeznaczony pod usługi ogólnowiejskie, a zakład kamieniarski, który nie należy do grupy zakładów uciążliwych, chce prowadzić zgodnie z wszystkimi wymogami. Nie rozumienie obaw skarżącego, zwłaszcza że nie miał on jeszcze możliwości przekonania się, czy istotnie wystąpią uciążliwości. W kolejnym piśmie W. L. podniósł, że podane w skardze odległości spornego zakładu od budynków są w istocie zdecydowanie większe, a teren inwestycji nie graniczy z działkami budowlanymi o numerze H, lecz z gruntem ornym. W świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów za gołosłowne należy uznać argumenty o rzekomych uciążliwościach związanych z uruchomieniem zakładu kamieniarskiego. Nadto w piśmie zauważono, że skarżący nie podaje, które konkretnie przepisy ustaw wymienionych w skardze zostały naruszone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów, nie są natomiast brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania decyzji. Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała, by podjęto ją z naruszeniem prawa. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy następuje w przypadku braku planu miejscowego i jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach od 1 do 5 pierwszej z wymienionych regulacji, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1); dostępu do drogi publicznej (pkt 2); zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (pkt 3); teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Norma wynikająca z pkt 1 ust. 1 art. 61 ustawy wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa. Ma ona na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego poprzez takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Innymi słowy, komentowana zasada nakazuje dostosowanie planowanej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu: stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym oraz architektonicznym, przy czym podkreślenia wymaga, że zasada ta - z woli ustawodawcy - odnosi się wyłącznie do zabudowy nowej. Oprócz przebudowy istniejącego obiektu, inwestor zgłosił również zamiar jego rozbudowy oraz zmianę sposobu użytkowania nieczynnego pawilonu handlowego, stąd konieczne stało się przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stosownie do wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. W tym celu prawidłowo, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wyznaczony został wokół działki objętej wnioskiem obszar podlegający tej analizie i - zdaniem Sądu - prawidłowo też przyjęto, że planowana inwestycja mieści się w granicach zastanego sposobu zagospodarowania danego terenu, zatem nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa. Zważyć bowiem trzeba, że będzie ona realizowana na nieruchomości zabudowanej obecnie nieczynnym pawilonem handlowym, zaś jego rozbudowa ma stosunkowo niewielki zakres i odpowiada charakterystyce urbanistycznej oraz architektonicznej zabudowy już istniejącej. Sporna inwestycja będzie zrealizowana w sąsiedztwie nie tylko zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej oraz gruntów rolnych, co przede wszystkim akcentuje skarżący, lecz również w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu usługowo-handlowego (wedle oświadczenia skarżącego - obecnie remontowany), przedszkola, cmentarza oraz dróg publicznych. Analizowany teren posiada zatem mieszaną funkcję zabudowy, tak więc przebudowa i rozbudowa istniejącego pawilonu handlowego ze zmianą sposobu jego użytkowania na zakład obróbki kamienia, pod warunkami określonymi w zaskarżonej decyzji, da się w praktyce pogodzić z dotychczasową funkcją terenu. W rozważanym przypadku niebagatelne znaczenie ma fakt, iż projektowany do realizacji zakład nie jest zaliczany do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Jak wynika z treści wniosku oraz przedstawionego w ramach jego uzupełnienia szczegółowego opisu zamierzonej działalności, działalność spornego zakładu polegać będzie na wykonywaniu nagrobków z półfabrykatów kamiennych, głównie zaś na świadczeniu usług polegających na docinaniu na wymiar gotowych elementów, szlifowaniu, młotkowaniu i piaskowaniu napisów, natomiast oddziaływanie zakładu nie będzie wykraczać poza obszar określony liniami rozgraniczającymi. Zgodnie z ustalonymi w decyzji warunkami, procesy technologiczne związane z obróbką kamienia będą miały miejsce wyłącznie w zamkniętym obiekcie (tam zainstalowane będą urządzenia), a dopuszczenie obiektu do użytkowania uzależniono od wcześniejszego wykonania pomiaru emisji w zakresie hałasu oraz zanieczyszczeń powietrza oraz spełnienia odpowiednich norm w tym zakresie. W ten sposób ograniczono oddziaływanie inwestycji do terenu, na którym ma być ona zrealizowana i zabezpieczono interesy podmiotów sąsiadujących z przedsięwzięciem przed niekorzystnymi skutkami działalności. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, iż w ustaleniach odnośnie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich organ pierwszej instancji wyraźnie przewidział, że realizacja inwestycji nie może spowodować uciążliwości na terenach sąsiednich, w szczególności w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza i gleby. Natomiast obawy skarżącego dotyczące niekorzystnego wpływu ogrodzenia betonowego na panujące stosunki wodne (drożność rowu) nie mogły być przedmiotem ustaleń organów rozstrzygających w sprawie warunków zabudowy. Biorąc to wszystko pod uwagę, słusznie uznały orzekające w sprawie organy, iż nowa zabudowa oraz zmiana sposobu użytkowania istniejącego obecnie obiektu nie godzi w zastany stan rzeczy. Podkreślenia wymaga, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie blokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego, na co zasadnie zwraca uwagę inwestor w pismach procesowych. Ponadto zauważyć trzeba, że w niniejszej sprawie - poza omówioną wcześniej zasadą dobrego sąsiedztwa - spełnione zostały także pozostałe wymogi konieczne do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, wymienione w pkt 2-5 ust. 1 art. 61 ustawy. Przesłane akta administracyjne potwierdzają, że projektowana inwestycja, wbrew ogólnym zarzutom skargi odnośnie naruszenia przepisów kilku ustaw, jest zgodna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Niewątpliwie, teren inwestycji posiada dostęp go drogi publicznej oraz zapewniono dla celów funkcjonowania zakładu kamieniarskiego wystarczające uzbrojenie terenu. Poza tym, teren o przeznaczeniu rolnym, na którym częściowo będzie realizowane przedsięwzięcie, objęty jest zgodą na przeznaczenie go na cele nierolnicze, uzyskaną przy sporządzaniu planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...], który utracił ważność na mocy art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Badając dalej zaskarżoną decyzję zauważenia wymaga, iż organ odwoławczy przedstawił prawidłowe stanowisko odnośnie przymiotu strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji. Stosownie do dyspozycji art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Mając na uwadze tę regulację, w judykaturze powszechnie przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym omawianej kategorii spraw, przymiot strony przysługuje właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości, na której ma powstać inwestycja oraz właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości sąsiednich, to jest graniczących z terenem planowanej inwestycji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się również uwagę na możliwość poszerzenia wskazanego kręgu stron postępowania, jednak tylko w przypadku, gdy planowana inwestycja oddziałuje na nieruchomości innych podmiotów. Skoro w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi taki przypadek, o czym była już mowa wcześniej, trafnie uznały organy administracji, że stronami postępowania, o jakich mowa w art. 28 K.p.a. będą jedynie właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętej wnioskiem i nieruchomości z nią sąsiadujących. Poza powiedzianym dotychczas odnotować należy, że materiał dokumentacyjny sprawy potwierdza wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko o usunięciu przez organ pierwszej instancji braków formalnych, na które wskazywało Kolegium w toku kolejnych postępowań odwoławczych. W szczególności poczyniono ustalenia co do wpływu inwestycji na środowisko i podmiotu wnioskującego o wydanie decyzji, określono w sposób prawidłowy obszar oddziaływania inwestycji, co m.in. pozwoliło na ustalenie kręgu stron niniejszego postępowania, zaś granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, stosownie do wymogu art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. W końcu, dostrzec trzeba także, iż planowane zamierzenie inwestycyjne zostało uzgodnione z właściwymi organami, natomiast decyzja ustalająca warunki zabudowy na rzecz W. L. odnosi się do wszystkich koniecznych elementów, o jakich mowa w art. 54 ustawy. Mając na względzie powyższe rozważania, na podstawie regulacji art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.