II SA/Op 413/21
PostanowienieWSA w Opolu2021-09-29
Skład orzekający: Krzysztof Bogusz
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga wniesiona na postanowienie organu pierwszej instancji, na które przysługuje zażalenie do organu drugiej instancji, jest dopuszczalna?Ratio decidendi
Skarga wniesiona na postanowienie organu pierwszej instancji, na które przysługuje zażalenie do organu drugiej instancji, jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, co oznacza brak możliwości dalszego zaskarżenia aktu administracyjnego. W przypadku postanowienia organu pierwszej instancji, środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu drugiej instancji, a dopiero na postanowienie organu drugiej instancji przysługuje skarga do sądu administracyjnego.Stan faktyczny
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 9 kwietnia 2021 r., odmawiające umorzenia grzywny nałożonej w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz - spr. po rozpoznaniu w dniu 29 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 9 kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę.
M. K. (zwany dalej także "skarżącym") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 9 kwietnia 2021 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - zwanej dalej P.p.s.a.
Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 9 kwietnia 2021 r., nr [...], jest aktem wydanym przez organ pierwszej instancji, na który - zgodnie z zawartym w nim pouczeniem - przysługiwało zażalenia do organu drugiej instancji, czyli do Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu. Tym samym, skarga na taki akt pierwszoinstancyjny, jest niedopuszczalna.
Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 135 P.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności podjętych w graniach tej samej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zgodnie z literaturą przedmiotu: "Sąd administracyjny pierwszej instancji jest upoważniony i zobowiązany – w świetle postanowień art. 135 P.p.s.a., do podjęcia przewidzianych w komentowanej ustawie środków, a więc do wydania stosownego orzeczenia w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w graniach tej danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia". Tak więc Wojewódzki Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę na ostateczne postanowienie, jest uprawniony do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 145 § 1 P.p.s.a., nie tylko w stosunku do zaskarżonego postanowienia, lecz również powinien objąć zakresem orzekania postanowienie wydane przez organ I instancji, jeżeli jest ono obarczone wadami przewidzianymi w tym przepisie. (patrz: T.Woś {w:}, Hanna Knysiak – Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 442).
Nie jest zatem dopuszczalne wniesienie skargi na postanowienie organu pierwszej instancji, gdyż sąd administracyjny nie może oceniać jedynie tego aktu, i wyręczać w tym zakresie organów administracji działających w postępowaniu administracyjnym jako druga instancja. Skargę na postanowienie, co wykazano wyżej, można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących na dany akt administracyjny, a zatem w kontrolowanej sprawie skarga dopuszczalna jest dopiero na postanowienie organu drugiej instancji. Przyjdzie jeszcze raz powtórzyć, że w ramach rozpatrywania skargi na postanowienie drugoinstancyjne badana jest także legalność postanowienia organu pierwszej instancji.
Wobec powyższego skarga na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru
Budowlanego w Opolu z dnia 8 kwietnia 2021 r., nr [...], jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
O powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło