II SA/Op 414/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi L. Ż. – L. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga L. Ż.-L. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia [...], nr [...], znak [...], nakazującą skarżącej rozbiórkę budynku gospodarczego, zlokalizowanego w [...] przy ul. [...]. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zabudowań zlokalizowanych na działkach nr A, B, których inwestorem była L. Ż.-L. W trakcie tego postępowania w dniu 24 marca 2009r. przeprowadzono oględziny nieruchomości, w wyniku których stwierdzono istnienie 12 obiektów, w tym m.in. budynku o wymiarach 5,91m×6,33m i wysokości 3,64m, z dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej, posadowionego na kostce. Budynek posiada trzy otwory drzwiowe oraz dwa okienne z wypełnieniem szklanym. Budynek gospodarczy powstał jesienią 2008r. Inwestorka nie dysponowała żadnymi dokumentami potwierdzającymi legalność jego powstania, twierdząc, że nie posiadała wiedzy, co do obowiązku uzyskania pozwolenia na jego budowę. Decyzją z dnia [...], opartą o przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 K.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim nakazał rozbiórkę budynku gospodarczego, zlokalizowanego w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wywiódł, że powyższy obiekt stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, którego wzniesienie wymagało zgłoszenia stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, który to przepis zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę m.in. wolno stojące parterowe budynki gospodarcze o powierzchni zabudowy do 25m2, przy czym łączna liczba obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki. Zdaniem organu powyższy obiekt nie jest żadnym z obiektów wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego, gdyż jego powierzchnia zabudowy wynosi 37,41m2 i stąd też inwestorka winna na jego wzniesienie uzyskać pozwolenie na budowę. Brak pozwolenia na budowę tego budynku gospodarczego skutkuje uznaniem, że jego wzniesienie nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej uzasadniającej zastosowanie przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Dalej organ podał, że zgodnie z uzyskanym z Urzędu Miejskiego w Z. wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznaczonych obszarów w sołectwach [...], zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVI/243/97 Rady Miejskiej w Zdzieszowicach z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. Urz. Woj. Opolskiego Nr 18, poz. 105 z dnia 9 lipca 1997r.), działki nr A i nr B oznaczone są symbolem planu RP i stanowią tereny upraw polowych. W § 7 ust. 2 planu na tych terenach "dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, parkingów, wewnętrznych ulic, dojazdów niezbędnych dla obszarów związanych z funkcjonowaniem tych obszarów urządzeń rekreacyjnych i zieleni urządzonej". W ocenie organu powyższy zapis nie dopuszcza lokalizacji na przedmiotowych działkach budynków, co oznacza, że przedmiotowy budynek został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej i podlega reżimowi z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ zaznaczył, że wobec stwierdzonej niezgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwa legalizacja tego budynku, gdyż inwestor nie może przedłożyć dokumentów umożliwiających legalizację obiektu. Z treścią powyższej decyzji nie zgodziła się L. Ż.-L. We wniesionym odwołaniu zarzuciła decyzji organu I instancji, że nie jest zgodna z jej oczekiwaniami. Nadto podniosła, że zapadła decyzja nie uwzględnia tego, że załatwia formalności dotyczące zmiany przeznaczenia gruntów, co pozwoli jej na uzyskanie stosownego pozwolenia na budowę. Odwołująca dodała, że zgodnie z deklaracją Burmistrza [...] jej wniosek rozpatrzony zostanie w kolejnej edycji zmian planistycznych zaplanowanych na rok 2009. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania i stwierdził, że wykonany przez odwołującą obiekt budowlany podlega rygorom Prawa budowlanego. Wykonany przez odwołującą obiekt budowlany stanowi budynek gospodarczy, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i ze względu na jego wymiary podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Dalej, przytaczając brzmienie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, organ stwierdził, że dla terenu, na którym zlokalizowany został przedmiotowy budynek gospodarczy istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a grunty oznaczone są symbolem RP, to jest teren upraw polowych. Z powyższego wynika, że sporna inwestycja narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie stanowi sieci i infrastruktury technicznej, parkingów, wewnętrznych ulic, dojazdów, niezbędnych dla obszarów związanych z funkcjonowaniem tych obszarów, urządzeń rekreacyjnych i zieleni urządzonej, gdyż jest przede wszystkim obiektem budowlanym. Sprzeczność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, istniejąca w dacie orzekania, uniemożliwia zalegalizowanie obiektu budowlanego w trybie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał końcowo, że organy nadzoru budowlanego podejmują decyzje na podstawie przepisów obowiązujących w dacie orzekania i nie mogą swych rozstrzygnięć uzależniać od stanów przyszłych i niepewnych, jakim jest ewentualna zamiana planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu L. Ż.-L. W wywodach skargi skarżąca przedstawiła szczegółowo działania, jakie podejmowała w celu przekwalifikowania działek o nr ewid. A i B z rolniczych na nierolnicze. Wskazywała, że jeszcze przed nabyciem przez nią nieruchomości, co nastąpiło w dniu 10 sierpnia 2006 r., poprzedni właściciel złożył wniosek o zmianę w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], które to Studium zatwierdzone zostało w dniu 19 czerwca 2007r. i powyższe działki zostały oznaczone w nim symbolem MN/UG – tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej (usługi gastronomii), które to ustalenia - w myśl art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - są wiążące dla organów gmin przy ustalaniu planów miejscowych. Poza tym podała, że w dniu 28 marca 2008 r. otrzymała z Urzędu Miejskiego w Z. wypis z planu z zamieszczoną informacją, że "plan nie ustala zakazu zabudowy". Wyjaśniła, że mając na względzie zapisy Studium oraz brak informacji od urzędników była przekonana, że dopełniła wszelkich formalności pozwalających na przekwalifikowania jej gruntów. Poza tym podała, że ponowny wniosek o zmianę przeznaczenia gruntów w planie złożyła w dniu 23 kwietnia 2009r., natomiast w dniu 19 grudnia 2008r. - wniosek o pozwolenie na budowę budynków gospodarczych, a w dniu 22 stycznia 2009r. dokonała zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia budowy budynku gospodarczego. Złożyła ponadto wniosek o dofinansowanie inwestycji ze środków unijnych. W dalszej części skargi, powołując przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane dotyczący obiektów małej architektury wywiodła, że za takie uważała obiekty znajdujące się na jej terenie, w tym zabudowaną przyczepę, wiatę drewnianą dla ochrony wartościowego drewna, czy też budynek gospodarczy. Ponadto podniosła, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakłada, iż na terenach rolnych dopuszcza się lokalizację urządzeń rekreacyjnych, a za takie uważa obiekty posadowione na jej działkach. Wniosła o wstrzymanie wykonania nakazu rozbiórki spornych obiektów, które mają służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkańców gminy oraz turystów. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skarżącej, że sporny obiekt mieści się w przewidzianej planem funkcji terenu jako urządzenie rekreacyjne, gdyż przedmiotem postępowania była samowolna budowa obiektu budowlanego, a nie takiego urządzenia, które musi spełniać zupełnie inne wymogi niż rzeczony obiekt. Z uwagi na zasadę szybkości oraz sprawności postępowania sądowego, a także uwzględniając zasadę ekonomiki procesowej związaną z terminami rozpraw, Sąd nie rozpoznał wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu skarżąca wskazała, że przedmiotowy budynek na dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych figuruje na karcie 18 i 17 oraz wyjaśniła, że składała wnioski o zabudowę siedliskową i pozostawała w przekonaniu, że trwa procedura przekształcania gruntów stanowiących jej własność na grunty budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Poza tym, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast na mocy art. 135 P.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), a także innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a.). Przedmiotem oceny jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia [...] nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego o powierzchni 37,41m2, zlokalizowanego w [...] przy ulicy [...]. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wykazała, że odpowiadają one kryterium legalności, gdyż nie naruszają one prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z porządku prawnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Art. 48 ust. 1 ustawy stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy o wymiarach o długości 5,91m, szerokości 6,33m i wysokości 3,64m, z dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej, posadowiony jest na kostce brukowej. Przedmiotowy budynek posiada 3 otwory drzwiowe i 2 okienne ze stolarką z PCV i przeszkleniem. Na wykonanie tego obiektu skarżąca nie posiada pozwolenia, ani zgłoszenia, co w sposób jednoznaczny wynika z oświadczeń i pism skarżącej składanych w toku postępowania administracyjnego, a także z wywodów skargi. Przedmiotowy budynek nie jest obiektem związanym z produkcją rolną, ani też nie uzupełnia zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki siedliskowej. Został on zrealizowany jesienią 2008 r. w warunkach samowoli budowlanej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, za obiekt budowlany należy uważać budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury. Tymczasowym zaś obiektem budowlanym, stosownie do art. 3 ust. 5 ustawy jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W świetle powyższego przedmiotowy budynek gospodarczy, który nie jest trwale związany z gruntem, lecz posadowiony został na kostce brukowej jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu w/w przepisu. Zauważyć należy tym miejscu, że przepisy ustawy zwanej dalej ustawą, ustanawiają generalną zasadę zgodnie z którą budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątki od tej zasady zawarte zostały w przepisach art. 29 i 30 ustawy. Przepisy te umożliwiają wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia. Art. 28 ust. 1 ustawy stanowi bowiem, że: "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30". Podkreślić należy nadto, że wyjątki zawarte w art. 29 do art. 30 ustawy stanowią listę zamkniętą. Są one taksatywnie wyliczone, a zatem niedopuszczalne jest stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m (...), a także wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanych przez organy administracji wyliczeń wynika, że powierzchnia zabudowy spornego obiektu wynosi 37,41m2. Taki obiekt wymagał zatem uzyskania pozwolenia na budowę, co zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji. Inwestorka przed wzniesieniem tego budynku nie uzyskała stosownego pozwolenia i tej okoliczności nie neguje. Wykonany obiekt budowlany nie mieści się bowiem, ze względu na swoją powierzchnię, w kategorii obiektów oraz robót budowlanych, które nie są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wybudowanie obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę lub zgłoszenia oznacza, iż jego wzniesienie nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej uzasadniającej zastosowanie przepisu art. 48 ust. 1 ustawy, który stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia przez właściwy organ. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów (ust. 2). Z art. 48 ust. 2 ustawy wynika zasada, według której obiekty budowlane wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę podlegają zalegalizowaniu o ile budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo – w przypadku jego braku - ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Z powyższego uregulowania wynika zatem, że jeżeli nie można stanowczo wykluczyć, iż budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów we wskazanym zakresie, to należy inwestorowi umożliwić zalegalizowanie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Zasadnie, zatem organy rozważyły kwestię legalizacji dokonanej przez skarżącą samowoli budowlanej w kontekście art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Oceniając tę kwestię organy prawidłowo ustaliły, że działki skarżącej o numerach A i B w [...] położone są na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyznaczonych obszarów w sołectwach [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Zdzieszowicach Nr XXXVI/243/97 z dnia 2 kwietnia 1997 r., ogłoszonym w sposób przewidziany prawem w promulgatorze (Dz. Urz. Woj. Opolskiego Nr 18, poz. 105 z dnia 9 lipca 1997 r.) i znajdują się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem RP, oznaczającym tereny upraw polowych. W § 7 ust. 2 omawianej uchwały zawarty został zapis dopuszczający na tych terenach "lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, parkingów, wewnętrznych ulic, dojazdów niezbędnych dla obszarów związanych z funkcjonowaniem tych obszarów urządzeń rekreacyjnych i zieleni urządzonej". Powyższy zapis odczytywać należy w ten sposób, że poza podstawową funkcją obszaru, możliwe jest sytuowanie na nim wskazanych rodzajów obiektów i urządzeń. Do takich obiektów nie należy budynek gospodarczy, gdyż nie służy podstawowej funkcji terenu, a to uprawom polowym. Z oświadczeń skarżącej wynika, że ma on służyć celom rekreacyjnym. Z tego względu jej posadowienie na terenie objętym symbolem RP miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać za sprzeczne z ustaleniami tego planu, co wyklucza możliwość legalizacji obiektu w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do argumentacji skarżącej dodać należy, że organy administracji zobligowane są stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie rozstrzygania. Do takich przepisów należy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będący w myśl art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) aktem prawa miejscowego i z mocy art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze Gminy Zdzieszowice. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 tej ustawy, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Jego ustalenia są wprawdzie wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, jednak studium nie posiada waloru prawa miejscowego, o czym stanowią wprost uregulowania zawarte w ust. 4 i 5 ostatnio powołanego przepisu. Ponadto, jak wskazano na wstępie, badanie przez Sąd zaskarżonej decyzji odbywa się w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydawania decyzji, a nie stan hipotetyczny. Przyszłe zdarzenia, w tym wynikająca z zapisów studium zagospodarowania przestrzennego potencjalna możliwość innego przeznaczenia działki w planie zagospodarowania przestrzennego, jaki w przyszłości może zostać uchwalony na podstawie studium, nie dają podstaw do wyprowadzenia wniosku o zgodności inwestycji z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, przewidującym wszak odmienne przeznaczenie działek skarżącej. Zasadnie, zatem organy nadzoru budowlanego oceniły, że obiekt narusza postanowienia obowiązującego planu miejscowego, wobec czego nie jest możliwa jego legalizacja i orzekły nakaz jego rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy, który nakazuje właściwemu organowi orzeczenie rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.