II SA/Op 416/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi L. Ż. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. L. Ż.-L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia [...], nr [...], nakazującą skarżącej rozbiórkę budynku gospodarczego do składowania drewna, zlokalizowanego w [...] przy ul. [...]. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zabudowań zlokalizowanych na działkach nr A, B, których inwestorem była L. Ż.-L. W trakcie tego postępowania w dniu 24 marca 2009r. przeprowadzono oględziny nieruchomości, w wyniku których stwierdzono istnienie 12 obiektów, w tym m.in. opisanego w pkt 7 protokołu kontroli budynku o konstrukcji drewnianej o wymiarach 4,43m×4,90m i wysokości 3,0m, posadowionego na płycie fundamentowej, posiadającego dwa otwory drzwiowe oraz dach konstrukcji drewnianej, dwuspadowy, kryty papą. W trakcie przesłuchania w dniu 9 czerwca 2009 r. inwestorka oświadczyła, że powyższe budynki powstały jesienią 2008r., przy czym w/w budynek miał służyć do tymczasowego zabezpieczenia drewna. Decyzją z dnia [...], opartą o przepis art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 K.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim nakazał L. Ż.-L. rozbiórkę budynku gospodarczego do składowania drewna, zlokalizowanego w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wywiódł, że powyższy obiekt stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, stąd jego wzniesienie wymagało zgłoszenia stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, który to przepis zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę m.in. wolno stojące parterowe budynki gospodarcze o powierzchni zabudowy do 25m2, przy czym łączna liczba obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki. Uznając powyższy obiekt za taki właśnie budynek, organ wskazał, że jego powierzchnia zabudowy wynosi 21,7m2, jednak inwestorka nie dokonała wymaganego zgłoszenia, co oznacza, iż jego wzniesienie nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej uzasadniającej zastosowanie przepisu art. 49b ustawy Prawo budowlane. Dalej organ podał, że zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznaczonych obszarów w sołectwach [...], zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVI/243/97 Rady Miejskiej w Zdzieszowicach z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. Urz. Woj. Opolskiego Nr 18, poz. 105 z dnia 9 lipca 1997r.), działki nr A i nr B oznaczone są symbolem planu RP i stanowią tereny upraw polowych. W § 7 ust. 2 planu na tych terenach "dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, parkingów, wewnętrznych ulic, dojazdów niezbędnych dla obszarów związanych z funkcjonowaniem tych obszarów urządzeń rekreacyjnych i zieleni urządzonej". Tym samym, zdaniem organu, powyższy zapis nie dopuszcza lokalizacji na przedmiotowych działkach budynków, co oznacza, że przedmiotowy budynek został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej i podlega reżimowi z art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ zaznaczył, że wobec stwierdzonej niezgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwa legalizacja tego budynku. Poza tym wskazał, że zachodzi sytuacja odwrotna niż w art. 49b ust. 2 tej ustawy, zatem będąc w posiadaniu dokumentów, z których wynika, że obiekt budowlany jest usytuowany na terenie, dla którego plan miejscowy wyklucza dopuszczalność określonej zabudowy, organ nie musi wydawać postanowienia, o jakim mowa w tym przepisie, gdyż inwestor nie będzie mógł przedłożyć dokumentów umożliwiających legalizację obiektu. Decyzję powyższą zakwestionowała L. Ż.-L. zarzucając, że nie spełnia jej oczekiwań i podając, że jest w trakcie załatwiania formalności dotyczących zmiany przeznaczenia gruntów, co umożliwi uzyskanie stosownego pozwolenia na budowę. Podała, że według deklaracji Burmistrza [...] jej wniosek rozpatrzony zostanie w kolejnej edycji zmian planistycznych zaplanowanych na rok 2009. W wyniku rozpatrzenia odwołania Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania, wskazując w rozważaniach, że sporny obiekt podlega rygorom ustawy Prawo budowlane, gdyż spełnia definicję budynku określoną w przepisie art. 3 pkt 2 tej ustawy, a nadto wykonane roboty podlegały zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w świetle jej art. 29 ust. 1 pkt 2 , gdyż obiekt ma powierzchnię 21,7m2, zatem stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, na jego wykonanie konieczne było dokonanie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Brak tego zgłoszenia oznacza uprawnienie organu do prowadzenia postępowania w oparciu o art. 49b ustawy Prawo budowlane. Przytaczając treść art. 49b ust. 1 i 2 powyższej ustawy, organ wywiódł, że przepisy te wskazują, iż legalizacja samowoli budowlanej może nastąpić wyłącznie wówczas, jeśli inwestycja spełnia wskazane w nich warunki. Wskazał dalej organ, że dla terenu, na którym znajduje się obiekt, istnieje plan zagospodarowania przestrzennego, przy czym sporna inwestycja jest z nim sprzeczna, gdyż budynek gospodarczy nie stanowi sieci infrastruktury technicznej, jak również parkingu, ulicy lub dojazdu. Nie można też uznać, że stanowi on urządzenie rekreacyjne, gdyż przede wszystkim służy do przechowywania narzędzi i drewna, a ponadto jest to obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a nie inne urządzenie, takie jak fontanna czy oczko wodne. Ta niezgodność inwestycji z zapisami planu, istniejąca w dacie orzekania przesądzała o braku możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, co uprawniało organ pierwszej instancji do wydania nakazu jego rozbiórki. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał końcowo, że organy nadzoru budowlanego podejmują decyzje na podstawie przepisów obowiązujących w dacie orzekania i nie mogą swych rozstrzygnięć uzależniać od stanów przyszłych i niepewnych, jakim jest ewentualna zamiana planu zagospodarowania przestrzennego. We wniesionej skardze L. Ż.-L. przedstawiła szczegółowo działania, jakie podejmowała w związku ze staraniami o przekwalifikowania działek nr A i B na nierolnicze podając, że jeszcze przed nabyciem przez nią nieruchomości, co nastąpiło w dniu 10 sierpnia 2006r., poprzedni właściciel złożył wniosek o zmianę w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], które to Studium zatwierdzone zostało w dniu 19 czerwca 2007 r. i powyższe działki zostały oznaczone w nim symbolem MN/UG określającym tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej (usługi gastronomii), które to ustalenia - w myśl art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - są wiążące dla organów gmin przy ustalaniu planów miejscowych. Poza tym podała, że w dniu 28 marca 2008 r. otrzymała z Urzędu Miejskiego w Z. wypis z planu z zamieszczoną informacją, że "plan nie ustala zakazu zabudowy". Wyjaśniła, że mając na względzie zapisy Studium oraz brak informacji od urzędników była przekonana, że dopełniła wszelkich formalności pozwalających na przekwalifikowanie jej gruntów. Poza tym podała, że ponowny wniosek o zmianę przeznaczenia gruntów w planie złożyła w dniu 23 kwietnia 2009 r., natomiast w dniu 19 grudnia 2008 r. - wniosek o pozwolenie na budowę budynków gospodarczych, a w dniu 22 stycznia 2009 r. dokonała zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia budowy budynku gospodarczego. Złożyła ponadto wniosek o dofinansowanie inwestycji ze środków unijnych. W dalszej części skargi, powołując przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, dotyczący obiektów małej architektury, wywiodła, że za takie uważała obiekty znajdujące się na jej terenie, w tym wiatę drewnianą dla ochrony wartościowego drewna. Ponadto podniosła, że miejscowy plan zagospodarowania zakłada, iż na terenach rolnych dopuszcza się lokalizację urządzeń rekreacyjnych, a za takie uważa obiekty zlokalizowane na jej działkach. Wniosła o wstrzymanie wykonania nakazu rozbiórki spornych obiektów, które mają służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkańców gminy oraz turystów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podawaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo wskazując na bezzasadność twierdzeń skarżącej, że sporny obiekt mieści się w przewidzianej planem funkcji terenu jako urządzenie rekreacyjne, gdyż przedmiotem postępowania była samowolna budowa obiektu budowlanego, a nie takiego urządzenia, które musi spełniać zupełnie inne wymogi niż rzeczony obiekt. W toku rozprawy przed Sądem skarżąca wskazała, że przedmiotowy budynek na dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych widnieje na kartach 12-14 oraz wyjaśniła, że składała wnioski o zabudowę siedliskową i pozostawała w przekonaniu, że trwa procedura przekształcania gruntów stanowiących jej własność na grunty budowlane. Ponadto wyjaśniła, że obiekt jest posadowiony na wylanej płycie betonowej i zamocowany do niej za pomocą bolców, stwierdzając, że miał on być w założeniu budynkiem tymczasowym do chwili uzyskania pozwoleń na wykonanie murowanych obiektów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przewidziane w powyższym przepisie ustawy ustrojowej kryterium legalności dokonywanej przez sąd kontroli, umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego - na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. - zarówno rozstrzygnięcia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), jak i dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przeciwnym razie, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., skarga podlega oddaleniu. Z kolei z istoty kontroli wynika, że zasadność skarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przeprowadzona przez Sąd według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszały prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z porządku prawnego. Przedstawiając okoliczności, jakie doprowadziły Sąd do takiego przekonania, od razu należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu na podstawie zawiadomienia z dnia 26 lutego 2009 r. i zakończonym decyzją opartą o przepis art. 49a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ". Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt o konstrukcji drewnianej, zlokalizowany w [...] przy ul. [...], posiada wymiary 4,43m×4,90m i wysokości 3,0m, z dwoma otworami drzwiowymi i dachem konstrukcji drewnianej, dwuspadowym, kryty papą, posadowiony jest na płycie fundamentowej. Został zrealizowany jesienią 2008 r. i na jego budowę skarżąca nie posiada pozwolenia ani zgłoszenia, co wynika z oświadczeń i pism skarżącej składanych w toku postępowania. Obiekt ten nie jest związany z produkcją rolną ani nie uzupełnia zabudowy zagrodowej w ramach działki siedliskowej. W ocenie Sądu, niewątpliwie powyższy obiekt budowlany, posadowiony na płycie betonowej i trwale z nią związany, posiadający ściany, otwory drzwiowe oraz dach, z racji swej konstrukcji trafnie organy zakwalifikowały do kategorii budynków, gdyż na zasadzie art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jak wyliczył organ, powierzchnia zabudowy spornego obiektu wynosi 21,7m2. Taki obiekt wymagał wcześniejszego zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu, co zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, którego jednak inwestorka nie dokonała. W art. 28 ustawy Prawo budowlane stanowiącym, że "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 -31", ustawodawca nałożył na inwestora ogólny obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla robót budowlanych, czyli - zgodnie z art. 3 pkt 7 tej ustawy - robót polegających na budowie, a także prac polegających na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, zastrzegając jednocześnie pewne odstępstwa. Z powyższego przepisu wynika zatem, że zamierzając prowadzić roboty budowlane, inwestor powinien wziąć pod uwagę nie tylko treść art. 28 omawianej ustawy, ale także zapisy jej art. 29-31, aby ustalić jakie czynności urzędowe należy podjąć przed rozpoczęciem robót. W szczególności przepis art. 29 omawianej ustawy określa obiekty i roboty budowlane, które nie są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Na zasadzie ust. 1 pkt 2 tego przepisu, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa m.in. wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25m2, przy czym łączna liczba obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki. Natomiast przepis art. 30 ustawy Prawo budowlane określa wymagania, jakimi należy objąć działalność budowlaną zwolnioną w art. 29 z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Budowy i roboty budowlane zwolnione od obowiązku pozwolenia na budowę w przeważającym zakresie objęte zostały obowiązkiem zgłoszenia ich właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Należą do nich z mocy 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane również obiekty wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 2. Wybudowanie obiektu bez wymaganego prawem zgłoszenia oznacza, iż jego wzniesienie nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej uzasadniającej zastosowanie przepisu art. 49b ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ (ust. 1). Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni określonych dokumentów (ust. 2). W świetle dotychczas powiedzianego należy stwierdzić, że wybudowanie spornego budynku gospodarczego nastąpiło bez wymaganego prawem zgłoszenia, czyli w warunkach samowoli budowlanej. W nawiązaniu do powyższej konkluzji wskazać przyjdzie na wynikającą z art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane zasadę, według której obiekty budowlane wybudowane bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ podlegają zalegalizowaniu o ile budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższego uregulowania wynika więc, że jeżeli nie można stanowczo wykluczyć, iż budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów we wskazanym zakresie, to należy inwestorowi umożliwić zalegalizowanie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Zasadnie zatem, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, organy rozważyły kwestię legalizacji dokonanej przez skarżącą samowoli budowlanej w kontekście art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organy prawidłowo ustaliły, że stanowiące własność skarżącej działki nr A i nr B w [...], położone są na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyznaczonych obszarów w sołectwach [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Zdzieszowicach Nr XXXVI/243/97 z dnia 2 kwietnia 1997 r., ogłoszonym w sposób przewidziany prawem w promulgatorze (Dz. Urz. Woj. Opolskiego Nr 18, poz. 105 z dnia 9 lipca 1997 r.). Odczytując zapisy powyższej uchwały należy stwierdzić, że działki nr A i nr B znajdują się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem RP, oznaczającym tereny upraw polowych. Natomiast w § 7 ust. 2 omawianej uchwały zawarty został zapis dopuszczający na tych terenach "lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, parkingów, wewnętrznych ulic, dojazdów niezbędnych dla obszarów związanych z funkcjonowaniem tych obszarów urządzeń rekreacyjnych i zieleni urządzonej". Powyższy zapis odczytywać należy w ten sposób, że poza podstawową funkcją obszaru możliwe jest sytuowanie na nim wskazanych rodzajów obiektów i urządzeń. W tym miejscu należy zaakcentować, że organy administracji są zobligowane stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie wydawania przez nie rozstrzygnięć. Do takich przepisów należy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będący z mocy art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) aktem prawa miejscowego i w konsekwencji - na zasadzie art. 87 ust. 2 Konstytucji RP - źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Jego ustalenia są wprawdzie wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, jednak studium nie posiada waloru prawa miejscowego, o czym stanowią wprost uregulowania zawarte w ust. 4 i 5 ostatnio powołanego przepisu. Ponadto, jak wskazano na wstępie, badanie przez Sąd zaskarżonej decyzji odbywa się w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydawania decyzji, a nie stan hipotetyczny. Przyszłe zdarzenia, w tym wynikająca z zapisów studium zagospodarowania przestrzennego potencjalna możliwość innego przeznaczenia działki w planie zagospodarowania przestrzennego, jaki w przyszłości może zostać uchwalony na podstawie studium, nie dają podstaw do wyprowadzenia wniosku o zgodności inwestycji z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, przewidującym wszak odmienne przeznaczenie działek skarżącej. Podkreślić też warto, że warunkiem legalizacji jest zgodność z planem. Chodzi zatem o zgodność z przeznaczeniem i sposobem zagospodarowania terenu przewidzianym w planie, a nie z faktycznym sposobem użytkowania. W ocenie Sądu, organy prawidłowo odczytały i zinterpretowały zapisy planu, w wyniku czego prawidłowo stwierdziły, że sporny budynek do składowania drewna nie stanowi obiektu, którego realizacja pozostaje w zgodzie z dopuszczalnym sposobem zagospodarowania terenu przewidzianym w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie służy on uprawom polowym, których zresztą skarżąca – wedle jej oświadczeń - nie zamierza prowadzić. Nie mieści się też w katalogu wyjątków dopuszczalnej zabudowy, tj. obiektów i urządzeń wymienionych w § 7 ust. 2 planu. Spornego obiektu, będącego budynkiem o określonej funkcji, jaką według skarżącej jest ochrona składowanego na działce cennego drewna, w żadnym razie nie można uznać - jak chce tego skarżąca - za urządzenie rekreacyjne. Z tego względu sporny budynek narusza postanowienia obowiązującego planu miejscowego, a ta okoliczność wyklucza możliwość jego legalizacji w oparciu o przepis art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji należało uznać, że zasadnie organy zastosowały art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, orzekając rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Uzupełniająco wyjaśnić należy, że kierując się zasadą szybkości oraz sprawności postępowania sądowego, a także uwzględniając zasadę ekonomiki procesowej, Sąd nie rozpatrywał wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na nieodległy termin wyznaczonej rozprawy, zważywszy, że po myśli art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania decyzji upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.