II SA/Op 417/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 lipca 2010 r. A.K. zwrócił się do tut. Sądu z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy związanej z niesłusznie pobranym zasiłkiem rodzinnym za okres od dnia 1 września 2007 r. do dnia 30 kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu wskazał, iż w związku z ciężką sytuacją materialną jego rodziny zmuszony został podjąć pracę za granicą, natomiast jego małżonka załatwiała sprawę związaną z zasiłkiem rodzinnym. Jednocześnie wyjaśnił, iż małżonka przy załatwianiu przedmiotowej sprawy, każdorazowo informowała urzędników, o tym, że on pracuje za granicą, jednak żaden z pracowników Urzędu nie poinformował jej, że w takiej sytuacji zasiłek ten się nie należy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wskazało, iż zarówno wydana w przedmiotowej sprawie decyzja, od której wniesiono odwołanie z uchybieniem terminu, jak i postanowienie, skierowane zostało do małżonki skarżącego M.K., która to jest stroną postępowania, w związku z czym złożona przez skarżącego skarga nie została wniesiona przez stronę postępowania. Złożona skarga nie odpowiadała wymogom formalnym przewidzianym przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie skarżonego aktu (decyzji, postanowienia) oraz organu, który wydał ten akt, a także wskazanie czy złożoną przez niego skargę wniósł w imieniu własnym, czy też jako pełnomocnik małżonki M.K., a jeżeli tak to o nadesłanie pełnomocnictwa, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia 23 sierpnia 2010 r., zatytułowanym "pełnomocnictwo", podpisanym przez A.K. i M.K., skarżący zwrócił się z prośbą o uznanie jego podań w sprawie wyjaśnienia zaległego zasiłku rodzinnego. Jednocześnie podał, iż podczas jego nieobecności w domu, wszelkimi sprawami zajmuje się jego małżonka M.K., w przeciwnym bądź razie wszelkie sprawy mogłyby zostać wniesione z uchybieniem terminu. Do niniejszego pisma załączone zostały decyzje Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Opolu: z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, z dnia [...] , Nr [...] w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego, z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia M.K. kwoty 4.652,00 zł tytułem nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych oraz pismo Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Opolu z dnia [...], Nr [...]. Pismo z dnia 23 sierpnia 2010 r., nie zawiera wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, ani też wskazania oznaczenia organu, którego działanie lub bezczynności dotyczy skarga. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej P.p.s.a., określa wymogi formalne przewidziane dla skargi. Stanowi on, iż skarga - poza spełnieniem wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym - winna również zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., wezwaniem skarżącego przez Sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W skardze wniesionej przez A.K. nie został oznaczony organ, którego działanie lub bezczynność skarżący kwestionował. Z jej treści nie wynikało również, jakiego aktu bądź czynności organu skarga ta dotyczy. Uznać zatem należało, że skarga nie spełniała wymogów określonych w art. 57 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie wobec powzięcia przez Sąd wątpliwości, w związku z przesłaną przez organ odpowiedzią na skargę, iż skarga nie została wniesiona przez stronę postępowania, stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a., wezwano skarżącego do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący mimo terminowego złożenia odpowiedzi na wezwanie Sądu nie uzupełnił wskazanych braków formalnych skargi. W skierowanym do Sądu piśmie z dnia 23 sierpnia 2010 r. nie wskazał skarżonego aktu jak również organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Nadto pisma tego nie można uznać, mimo wskazywanej na nim nazwy, za pełnomocnictwo. Z jego treści wynika, iż stanowi ono odpowiedź na wezwanie Sądu, w którym skarżący wnosi o uznanie złożonej przez niego skargi i wyjaśnia, że z powodu jego częstej nieobecności w domu wszelkimi sprawami zajmuje się małżonka. Zauważyć należy, iż w przedmiotowym piśmie żadna z osób na nim podpisana nie została upoważniona do działania w imieniu drugiej w sprawie objętej skargą przed tut. Sądem administracyjnym. Wskazać należy, iż także przesłanie do Sądu szeregu decyzji Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Opolu oraz pisma z dnia [...], nie stanowiło wykonania wezwania do uzupełnienia braków skargi i w dalszym ciągu niewiadomym było, których akt organu administracji publicznej ma stanowić przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego. W tym miejscu podkreślić należy, iż wymagania jakie musi spełniać skarga, określone w art. 57 § 1 P.p.s.a., w tym wskazanie zaskarżonego aktu, muszą być bezwzględnie spełnione, aby możliwym było nadanie skardze dalszego biegu. Sąd nie może się domyślać jaki konkretnie akt lub czynność jest przedmiotem skargi, ani też sam dokonywać wyboru, gdyż obowiązkiem strony skarżącej jest dokładne i jednoznaczne wskazanie przedmiotu zaskarżenia. Stąd też pomimo tego, że Sąd nie jest związany zarzutami skargi, uprawniony jest do orzekania tylko w granicach danej skargi. Obowiązkiem skarżącego jest więc dokładne wskazanie przedmiotu zaskarżenia. Nie jest konieczne dołączenie do skargi zaskarżonego aktu. (por. "Zarys metodyki sędziego sądu administracyjnego" LexisNexis Warszwa 2008, s.114). Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.