II SA/Op 423/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. i R. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywny w celu wykonania nakazu doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 8 lipca 2010 r. E. i R. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim skargę określając, że dotyczy ona decyzji w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym. Wskazując, iż od kilku lat prowadzone jest przeciwko nim postępowanie z zakresu prawa budowlanego, dotyczące wykonania otworów okiennych, w którym to zapadły różne decyzje, skarżący wnieśli o zajęcie stanowiska w sprawie, a w szczególności o wycofanie tytułu wykonawczego Nr [...] i wstrzymanie toczącego się przeciwko nim postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim wskazał na przebieg postępowania, w którym nałożono na skarżących obowiązek doprowadzenia do stanu poprzedniego ściany elewacji budynku, a także na następujące po nim postępowanie zakończone wydaniem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz postanowienie egzekucyjne. Zaznaczył przy tym m.in., że na skutek zażalenia wniesionego przez skarżących na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie z dnia [...]. Z akt administracyjnych wynika, iż postanowieniem tym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 18 sierpnia 2010 r., skarżący wezwani zostali do usunięcia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, w szczególności, czy skarga dotyczy tylko postanowienia o nalożeniu grzywny w celu przymuszenia nr [...], czy też zawiera więcej żądań; w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi, W piśmie z dnia 26 sierpnia 2010 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, skarżący oświadczyli, że wnieśli skargę na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim, w osobie J. D., postanowienie [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia [...] i tytuł wykonawczy [...] z dnia [...], wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim oraz decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 sierpnia 2010 r., [...]. Przedmiot niniejszego postępowania stanowi sprawa ze skargi na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia [...], nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie środki zaskarżenia służące jej na etapie postępowania administracyjnego. Wyczerpanie trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej stanowi przesłankę dopuszczalności skargi. Wskazany obowiązek wynika z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Tryb administracyjny oparty natomiast jest na zasadzie dwuinstancyjności postępowania, ustanowionej w art. 15 K.p.a., która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia jest aktem organu pierwszej instancji, od którego służyło zażalenie, o czym skarżący zostali prawidłowo pouczeni. Stosownie do tego, jak wynika z informacji zawartych w odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych przesłanych przez organ do Sądu skarżący wnieśli zażalenie do organu wyższego stopnia, który postanowieniem z dnia [...] stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia. Mając na uwadze zapis art. 52 § 2 P.p.s.a. nie można jednak przyjąć, że przed wniesieniem skargi do tut. Sądu wyczerpali w związku z tym środek zaskarżenia, a tym samym, że dopuszczalne było wniesienie skargi na akt organu pierwszej instancji. O ile bowiem przez wyczerpanie trybu zażaleniowego rozumieć należy rozpoznanie sprawy przez organ wyższego stopnia, skarga do sądu dopuszczalna jest jedynie na akt wydany, po rozpoznaniu środka odwoławczego, przez organ wyższego stopnia. W myśl art. 53 ust. 1 i art. 54 ust. 1 P.p.s.a. winna być ona wniesiona w terminie 30 dni, od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Biorąc pod uwagę powyższe, skoro skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na postanowienie organu pierwszej instancji stwierdzić należało, że nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. Z tego też względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi. Na mocy powołanego przepisu Sąd odrzuca bowiem skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5 P.p.s.a.