II SA/Op 423/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na Prezydenta Miasta Opola w przedmiocie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 17 sierpnia 2012 r., J. M. określający się jako reprezentant firmy "[...] J. M.," zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu o "wstrzymanie wszelkich działań administracyjnych związanych ze wstrzymaniem licencji na przewóz osób". W dalszej części skargi opisał przebieg postępowania związanego z rozdzielnością majątkową, dokonaną pomiędzy nim, a jego ówczesną żoną B. M. i konfliktu jaki powstał pomiędzy nimi w kwestii własności pojazdu marki [...], nr rej. [...]. Opisał historię rejestracji w/w pojazdu, a także podniósł, że przez nieuczciwe działania byłej małżonki miał problemy z prowadzeniem działalności gospodarczej. Prezydent Miasta Opola, za pośrednictwem którego została wniesiona skarga do tut. Sądu, w piśmie z dnia 22 sierpnia 2012 r. poinformował, iż w dniu 31 stycznia 2012 r. została wydana przez ten organ decyzja nr [...] o cofnięciu licencji dla skarżącego, na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Decyzja ta jest decyzją ostateczną i nie była zaskarżana przez stronę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 27 sierpnia 2012 r., powtórzonym zarządzeniem z dnia 16 października 2012 r., wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez: jej podpisanie i wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności). Wezwanie do dokonania żądanych czynności zostało skutecznie doręczone w dniu 19 października 2012 r., o czym świadczy adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Odpowiadając na to wezwanie, skarżący w dniu 25 października 2012 r. podpisał wniesioną skargę. Wskazał także w piśmie z dnia 25 października 2012 r., że wnosi sprzeciw wobec decyzji Prezydenta Miasta Opola, nr [...] z dnia 31 stycznia 2012 r., dotyczącej wstrzymania licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna m.in. czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast każde pismo strony powinno zawierać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia oraz podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a także wymienienie załączników (art. 46 § 1 P.p.s.a.). Dodatkowo powinna zawierać: wskazanie zaskarżonego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, a także określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub czynności, w wyznaczonym przez Sąd terminie, usunął brak formalny w zakresie podpisania skargi, albowiem czynności tej dokonał osobiście w siedzibie tut. Sądu, w dniu 25 października 2012 r. Potwierdza to zapisek urzędowy, znajdujący się w aktach sprawy (por.: k-34 akt). Skarżący nie wskazał jednakże decyzji, postanowienia, czy innego aktu, który stanowić by mógł przedmiot rozpoznania przez sąd administracyjny. Wprawdzie J. M. w piśmie z dnia 25 października 2012 r. podał, że kwestionuje decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 31 stycznia 2012 r., nr [...], jednakże decyzja ta jako akt wydany przez organ I instancji, nie może być zaskarżona do tut. Sądu. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ. Nie budzi wątpliwości, że podane wyżej rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Opola nr [...] z dnia 31 stycznia 2012 r. o cofnięciu J. M. licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób, wydane zostało w pierwszej instancji. Tym samym, w myśl art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stronie przysługiwało prawo do wniesienia od tej decyzji odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Z akt sprawy, a w szczególności z pisma organu z dnia 22 sierpnia 2012 r. wynika natomiast, że J. M. nie wniósł odwołania od kwestionowanej decyzji do organu II instancji, wobec czego decyzja ta stała się ostateczna. Przyjmując nawet, że intencją J. M. było zaskarżenie omawianej decyzji Prezydenta Miasta Opola, to w świetle powyższych rozważań nie zaistniała w sprawie przesłanka z art. 52 § 1 P.p.s.a., warunkująca prawidłowe wniesienie skargi. Skoro J. M. nie usunął braku formalnego skargi, bowiem nie wskazał zaskarżonego aktu lub czynności, mogących stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego, to skarga ta podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.