II SA/Op 425/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Cisyk - spr. Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant: st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...], nr [...], Komendant Miejski Policji w O. odmówił K. Ł. przyznania pomocy finansowej na budowę lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość zlokalizowanego w O. przy ul. [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjął art. 94 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 1 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie przyznawania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż K. Ł. pełniący służbę w Policji od 20 maja 2001 r., złożył w dniu 12 grudnia 2006 r. wniosek o przyznanie pomocy finansowej na przebudowę strychu na lokal mieszkalny zlokalizowany w O. przy ul. [...], załączając do niego m.in. pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania części strychu na samodzielny lokal mieszkalny z dnia 14 litego 2005 r. oraz umowę najmu z dnia 22 marca 2005 r., na podstawie której od dnia 10 listopada 2006 r., zajmuje powstały w wyniku przebudowy lokal mieszkalny. Jednocześnie, powołując treść art. 94 ust. 1 ustawy o Policji stwierdził, iż strona nie posiada żadnych dokumentów wskazujących na uzyskanie przez niego prawa własności do przedmiotowego lokalu mieszkalnego, gdyż zajmuje go na podstawie umowy najmu. Pozwolenie na budowę nie uprawnia natomiast K. Ł. do nabycia prawa własności do przedmiotowego lokalu. Stosownie do tego organ uznał, iż strona nie spełnia warunków przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. W odwołaniu od decyzji K. Ł. wniósł o uchylenie decyzji i przyznanie prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, wskazując, iż ziściły się przesłanki do jej przyznania. Formułując zarzut naruszenia prawa materialnego i procesowego odwołujący podniósł, iż decyzja zawiera niewłaściwe przepisy prawa leżące u podstaw rozstrzygnięcia oraz nie posiada uzasadnienia faktycznego i prawnego. Ponadto wskazał, iż odmówiono mu pomocy finansowej podczas, gdy w załączonym do wniosku pozwoleniu na budowę wyraźnie wyszczególnione jest, że pozwolenie na budowę wydane zostało dla inwestycji "polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania części strychu na samodzielny lokal mieszkalny dwupoziomowy", co wyczerpuje znamiona art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Zarzucając wadliwość w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego podniósł także, iż w sprawie nie zastosowano wykładni celowościowej, a nawet naruszono reguły podstawowej wykładni gramatycznej, gdyż jak wyjaśnił, z kluczowej dla rozstrzygnięcia normy prawnej wynika, że do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające fakt ubiegania się o lokal mieszkalny. Nigdzie zaś nie mówi się o uzyskaniu prawa własności. Pomoc przysługuje już na etapie ubiegania się o lokal, a nie dopiero po jego uzyskaniu. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 94 ust. 1, art. 95 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 227) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie przyznawania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468), [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołując się na stan faktyczny przedstawiony w decyzji pierwszoinstanyjnej, organ odwoławczy wskazał również, iż na wniosek organu I instancji odwołujący przedłożył kserokopię dziennika budowy, kserokopię uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej A w O. z dnia 8 lipca 2003 r., nr 17/WM/03 oraz kserokopię pism z dnia 4 grudnia 2006 r. i 18 grudnia 2006 r., dotyczących wykupu. Ponadto do organu II instancji, w odpowiedzi na wystosowane przez organ zapytanie, wpłynęło pismo od Zarządcy Nieruchomości B Sp. z o.o. w O. informujące, że lokal stanowiący przedmiot postępowania nie stanowi odrębnej nieruchomości, jednakże najemca zwrócił się z wnioskiem o wykup mieszkania, co zostało pozytywnie zaopiniowane przez członków Wspólnoty. Stwierdzając, iż warunkiem uzyskania w niniejszej sprawie pomocy finansowej jest to, aby mieszkanie uzyskane przez adaptację strychu stanowiło odrębną nieruchomość i spełniało kryteria określone tak w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, jak i w § 1 rozporządzenia, organ odwoławczy uznał, iż przedmiotowy lokal nie stanowi odrębnej nieruchomości, bowiem pozostaje własnością dotychczasowego właściciela (Wspólnoty Mieszkaniowej A), a strona zajmuje go na podstawie umowy najmu. Lokal bowiem powstał w wyniku przebudowy części nieruchomości wspólnej, jednakże nadal jest składnikiem tej nieruchomości. Stanowiąc współwłasność członków wspólnoty nie jest on odrębną nieruchomością, wobec czego zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, pomoc finansowa w niniejszej sprawie nie przysługuje. W Skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, K. Ł. wnosząc o uchylenie decyzji odwoławczej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej podniósł, iż zaskarżona decyzja wydana została wbrew postanowieniom art. 88, art. 94 ustawy o Policji, § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie przyznawania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów; art. 1, 2, 3, 4 ust.2 i 7-11 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz art. 3 i 28 – 40a Prawa budowlanego. Ponadto zarzucił organom wadliwość ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Powołując się na przepisy ustawy o Policji oraz cytowanego rozporządzenia skarżący stwierdził, iż pomoc finansowa przysługuje na uzyskanie lokalu, przy czym spełnił on wszystkie warunki do otrzymania tej pomocy tj. pełni służbę stałą, nie ma lokalu mieszkalnego przyznanego na podstawie decyzji administracyjnej oraz złożył wniosek wraz z dokumentami potwierdzającymi fakt ubiegania się o ten lokal. Odnośnie stanowiska wyrażonego przez organy w oparciu o złożone dokumenty podniósł, iż na gruncie Prawa budowlanego nie występuje pojęcie "pozwolenia na budowę lokalu stanowiącego odrębną własność". Sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych określa zaś ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, stosownie do której po wybudowaniu lokalu następuje stwierdzenie jego samodzielności i wyodrębnienie go jako nieruchomości. Jednocześnie, wskazując na przepis § 3 powołanego rozporządzenia skarżący zauważył, iż zawiera on zwrot "w szczególności", co oznacza że strona może składać każde dokumenty, które świadczą o tym, że stara się o uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, a nie tylko dokumenty powołane w tym przepisie. Znajdujące się w aktach pismo od Zarządcy Nieruchomości stanowi zaś potwierdzenie, iż w odniesieniu do spornego lokalu trwa procedura ustanowienia jego odrębnej własności. Stwierdzając, iż przepisy nie stanowią o tym, kiedy należy złożyć wniosek o pomoc finansową, skarżący określił, iż wniosek taki można złożyć na różnych etapach procesu inwestycyjnego. Przepisy nie wskazują bowiem, aby pomoc udzielana była po uzyskaniu lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość. Jednocześnie zaznaczył, iż wystarczające w tym zakresie jest potwierdzenie faktu podjęcia starań o uzyskanie takiego lokalu. Zarzucając organowi dokonanie błędnych ustaleń co do daty początkowej najmu lokalu mieszkalnego, skarżący dodatkowo podniósł, iż świadczą one o pobieżnym zapoznaniu się przez organ z materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, iż zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, a nie na uzyskanie samodzielnego lokalu mieszkalnego, co wynika z literalnego brzmienia przepisu. Jako, że skarżący nie dołączył dokumentów potwierdzających fakt uzyskania odrębnej nieruchomości, a jedynie dokumenty potwierdzające uzyskanie samodzielnego lokalu mieszkalnego, powstałego w wyniku adaptacji strychu, w ocenie organu, nie został zatem spełniony warunek z art. 94 ust.1 ustawy o Policji, przyznania pomocy finansowej. Organ wskazał przy tym, iż w przypadku pozytywnej uchwały wspólnoty, dotyczącej sprzedaży skarżącemu lokalu, jego wniosek mógłby być wzięty pod uwagę, gdyby do wniosku dołączono dokument potwierdzający ustanowienie odrębnego lokalu i jednocześnie skarżący nie posiadałby lokalu mieszkalnego. W niniejszej sprawie odpowiedni dokument nie został załączony, a sam skarżący zameldowany został w przedmiotowym lokalu na pobyt stały. Stwierdzając fakt posiadania przez skarżącego lokalu mieszkalnego objętego wnioskiem organ wskazał, iż wyłącza on ubieganie się o pomoc finansową na warunkach określonych w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Powołując przepisy ustawy o Policji oraz orzecznictwo sądów podał, iż fakt posiadania przez skarżącego lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, wyraźnie wskazuje, że ma on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, a zatem nie spełnia ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu, określonego w art. 88 ust. 1 ustawy. To zaś wyklucza go z grona policjantów, którzy mogą ubiegać się o prawo do otrzymania pomocy finansowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa budowlanego organ stwierdził z kolei, iż przepisy te nie mają żadnego zastosowania w sprawach udzielania policjantom pomocy finansowej. Akceptując twierdzenie skarżącego, iż Prawo budowlane przewiduje jedynie ogólnie wydanie "pozwolenia na budowę" zaznaczył, iż niemniej przez budowę rozumie się także odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę, co w przypadku lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość jest możliwe. Podczas rozprawy, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny w Opolu w dniu 29 listopada 2007 r. skarżący podtrzymując skargę powtórzył, że złożył do zarządcy wniosek o wykup zajmowanego lokalu. Dodał, że wykonana została wycena lokalu, a obecnie oczekuje na zwołanie zebrania wspólnoty i zawarcie notarialnej umowy przedwstępnej. Jak wskazał, od listopada 2006 r. nie otrzymuje również równoważnika za brak kwatery, z którego zrezygnował w chwili zakończenia adaptacji strychu na mieszkanie tj. w październiku 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż w granicach danej sprawy, Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze i bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa. Uwzględniając powyższe w ocenie Sądu uznać należało, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, nie odpowiadają przepisom prawa. Powstała w niniejszej sprawie kwestia sporna dotyczy spełnienia przesłanek do przyznania policjantowi w służbie stałej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 227 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W zaskarżonej decyzji, odmawiając skarżącemu przyznania pomocy finansowej uznano, iż lokal uzyskany z przebudowy części nieruchomości wspólnej, będący składnikiem tej nieruchomości i stanowiący współwłasność członków wspólnoty mieszkaniowej, nie jest lokalem mieszkalnym w rozumieniu art. 94 ust. 1 ustawy, na uzyskanie którego policjantowi przysługuje pomoc finansowa. Stosownie do tego, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż wykładnia przepisu art. 94 ust. 1 ustawy winna być dokonywana w kontekście całościowej regulacji dotyczącej pomocy w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych policjantów, z uwzględnieniem celu jakiemu służy. Przepis art. 88 ust. 1 ustawy wyraża ogólną zasadę zgodnie z którą, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Realizacja tego prawa może nastąpić poprzez przydział lokalu mieszkalnego (art. 90 ust. 1), prawo do równoważnika pieniężnego (art. 92 ust. 1) lub prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1). W myśl art. 94 ust. 1 ustawy, pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość przysługuje policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Z treści art. 94 ust. 1, w powiązaniu z regulacją art. 88 ustawy wynika, że policjant może ubiegać się o przyznanie pomocy finansowej na podstawie art. 94 ust. 1 jedynie w sytuacji, gdy nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, pomimo przysługującego mu w tym zakresie uprawnienia. Oznacza to, że pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy, podobnie jak określona w art. 92 ust. 1 ustawy pomoc w postaci równoważnika pieniężnego, stanowi konsekwencję niezrealizowania przysługującego policjantowi uprawnienia do uzyskania lokalu mieszkalnego wymienionego w art. 90 ustawy. Dlatego też, bezsprzecznie treść przepisu art. 94 ust. 1 ustawy nie może być rozpatrywana w oderwaniu od art. 95 ustawy określającego negatywne przesłanki przydziału lokalu mieszkalnego decyzją administracyjną. Wystąpienie którejkolwiek z nich powoduje wszak wyłączenie uprawnienia do uzyskania lokalu mieszkalnego na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji również realizację tego prawa w formie pomocy finansowej. Stosownie do tego dokonując ustaleń w zakresie spełnienia przez policjanta przesłanek przyznania pomocy określonej w art. 94 ust. 1 ustawy organ winien zatem zbadać, czy ubiegającemu się o pomoc przysługiwało prawo do lokalu mieszkalnego i czy było ono zrealizowane w jakiejkolwiek formie. Zauważyć przy tym jednak trzeba, iż przepisy ustawy nie przewidują wygaśnięcia prawa do pomocy finansowej na skutek upływu czasu i zrealizowania celu, na jaki pomoc finansowa jest przyznawana, przed wystąpieniem z wnioskiem o jej przyznanie. Zarówno ustawa, jak i wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) nie określają terminu, w którym uprawniony może wystąpić z wnioskiem, ani też nie stanowią, że może to uczynić jedynie przed, bądź po nabyciu lokalu mieszkalnego lub domu. Użyty w art. 94 ust. 1 ustawy zwrot "na uzyskanie" rozumieć należy, jako określający cel na jaki pomoc jest przyznawana. W żadnym zaś razie nie odnosi się on do czasu w jakim ma być przyznana pomoc. Przesłanką uzyskania pomocy na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy jest posiadanie przez policjanta, przed uzyskaniem lokalu bądź domu, którego dotyczy wniosek o przyznanie pomocy, prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji. Celem tej pomocy jest zaś zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych uprawnionego policjanta. Bez znaczenia dla uzyskania pomocy określonej w art. 94 ust. 1 ustawy pozostaje zatem okoliczność, czy w chwili wystąpienia z wnioskiem o jej przyznanie policjant "uzyskał" już lokal mieszkalny, czy też dopiero podjął działania zmierzające do jego uzyskania, a tym samym czy zamieszkuje w tym lokalu w dacie wydania zaskarżonej decyzji, czy też nie. Ponadto jako nieuzasadnione uznać należy twierdzenie, iż lokal mieszkalny, nie będący lokalem w spółdzielni mieszkaniowej, w chwili złożenia wniosku o pomoc finansową musi stanowić odrębną nieruchomość. Jako wystarczające w tym zakresie dla przyznania pomocy finansowej na uzyskanie tego lokalu, uznać należy podjęcie przez policjanta czynności zmierzających do osiągnięcia celu jakim jest uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębna nieruchomość, w tym wszelkich działań służących wyodrębnieniu i nabyciu prawa własności nieruchomości lokalowej. Zauważyć w tym miejscu można, iż przepis § 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r., określa dokumenty jakie policjant winien załączyć do wniosku o przyznanie pomocy, na potwierdzenie faktu ubiegania się o lokal mieszkalny lub dom określony w art. 94 ust. 1 ustawy. Użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności" przesądza jednak o tym, iż wyszczególnione dokumenty nie stanowią katalogu zamkniętego, wobec czego dopuszczalne jest załączenie do wniosku innych dokumentów na potwierdzenie faktu podjęcia przez policjanta działań w celu uzyskania lokalu mieszkalnego określonego w art. 94 ust. 1 ustawy. Stosownie do powyższego, uwzględniając art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie można uznać, iż pomoc finansowa z art. 94 ust. 1 ustawy nie będzie przysługiwała policjantowi, który przed uzyskaniem lokalu mieszkalnego objętego wnioskiem posiadał prawo doprzydziału mieszkania w drodze decyzji, lecz z wnioskiem o pomoc wystąpił dopiero po uzyskaniu mieszkania określonego w art. 94 ust. 1 ustawy. Przepis art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, iż lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno- pensjonatowy. Powołana regulacja określa jednak negatywną przesłankę przyznania prawa do lokalu mieszkalnego w drodze decyzji. Zgodnie zatem z art. 95 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 88 ustawy, pomoc finansowa określona w art. 94 ust. 1 ustawy nie będzie przysługiwała w sytuacji, gdy okoliczność określona w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy zaistnieje przed podjęciem działań zmierzających do uzyskaniem lokalu objętego wnioskiem o pomoc finansową, w wyniku czego, przed uzyskaniem mieszkania policjantowi nie będzie przysługiwało prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego. Przesłanki z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy, jako wyłączającej prawo do pomocy określonej w art. 94 ust. 1 ustawy, nie wyczerpuje zatem "uzyskanie" lokalu bądź domu, o których mowa w art. 94 ust. 1 ustawy w sytuacji, gdy przed ich uzyskaniem policjant miał prawo do lokalu mieszkalnego. Tym samym pomoc finansowa może dotyczyć mieszkania, w którym skarżący mieszka w dacie wydania decyzji, jeśli przed jego uzyskaniem nie zaistniała żadna z negatywnych przesłanek wyłączających prawo policjanta do przydziału lokalu mieszkalnego. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, uznać należało, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa. W świetle stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie, przede wszystkim jako nieznajdujące oparcia w art. 94 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, uznać należało stanowisko organów, iż pomoc finansowa nie przysługuje skarżącemu, ponieważ uzyskany przez niego lokal nie stanowi odrębnej nieruchomości. Skoro bowiem przepisy nie określają terminu, w którym należy wystąpić z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na mieszkanie, uwzględniając cel jakiemu służy ta pomoc przyjąć trzeba, iż może być ona przyznana policjantowi na uzyskanie mieszkania, które ma dopiero zostać wyodrębnione jako nieruchomość lokalowa. Dokumenty przedłożone przez skarżącego potwierdzają, iż podjął on stosowne działania zmierzające do wyodrębnienia i nabycia własności lokalu, którego dotyczył wniosek o pomoc finansową. Stosownie do tego, organy nie mogły odmówić skarżącemu przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, uznając iż nie stanowi on lokalu określonego w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Dostrzec ponadto trzeba, iż podejmując w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie organy nie podjęły działań w celu ustalenia, czy skarżącemu przysługiwało prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Jako że okoliczność ta ma istotne znaczenie dla sprawy o przyznanie pomocy finansowej na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy, pominięcie ustalenia tego faktu oraz brak postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, uznać należało za uchybienie przepisom art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Odnotować przy tym przyjdzie, iż podczas rozprawy, która odbyła się przed tut. Sądem skarżący oświadczył, że pobierał równoważnik pieniężny za brak mieszkania i zrezygnował z jego pobierania w chwili zakończenia prac budowlanych przy adaptacji strychu na mieszkanie tj. w październiku 2006 r., zaś wniosek o pomoc złożył 12 listopada 2006 r. Stosownie do tego zauważyć trzeba, iż posiadanie prawa do równoważnika pieniężnego, jest równoznaczne z posiadaniem prawa do przydziału mieszkania w drodze decyzji. W przypadku zaś, gdy funkcjonariusz posiada prawo do ubiegania się o lokal mieszkalny, ma również prawo do ubiegania się o pomoc finansową na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy. Uwzględniając treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz treść odpowiedzi na skargę wskazać także należy, że zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie winno zawierać wszystkie motywy dokonanej przez organ oceny i podjętego na jej podstawie rozstrzygnięcia. Jako naruszające powołany przepis uznać zatem trzeba niewskazanie w uzasadnieniu decyzji wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, niepowołanie wszystkich argumentów uzasadniających stanowisko organu oraz brak ich objaśnienia. W odpowiedzi na skargę organ dodatkowo stwierdził, że w dacie wydania decyzji policjant był posiadaczem lokalu, w którym jest zameldowany na pobyt stały, a ta okoliczność wyłącza go od ubiegania się o prawo do otrzymania pomocy. Za niedopuszczalne uznać należy, uzupełnienie uzasadnienia decyzji w odpowiedzi na skargę, która winna zawierać jedynie ustosunkowanie się do twierdzeń skargi. Jako stanowiąca pismo procesowe nie podlega ona bowiem ocenie sądowej, w zakresie legalności zaskarżonej decyzji. Stosownie do tego, mając na uwadze przedstawioną w odpowiedzi na skargę ocenę dotyczącą prawa skarżącego do przydziału mieszkania w drodze decyzji, stwierdzić należało, iż brak motywów oceny dokonanej przez organ w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stanowi o naruszeniu przepisu art. 107 § 3 K.p.a. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań i sprowadzają się przede wszystkim do konieczności ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy, uwzględnienia przy podejmowaniu rozstrzygnięcia na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji całościowej regulacji dotyczącej przysługującego policjantom prawa do mieszkania oraz uwzględnienia w uzasadnieniu decyzji wszystkich motywów podjętego rozstrzygnięcia.